บทที่50 หลี่ฝางไปหาที่ผับให้ช่วย

บทที่50 หลี่ฝางไปหาที่ผับให้ช่วย

ทั้งตงไห่ คนที่กล้าขู่ลูกพี่หลี่ นับด้วยมือแล้ว และหวางเห้า เป็นหนึ่งในนั้น

ลูกพี่หลี่จ้องหวางเห้า ใบหน้าพร้อมฆ่า： “หวางเห้า คุณคิดวาผมไม่กล้าจัดการคุณ หรือว่าจัดการคุณไม่ได้？”

จากความแข็งแรงตอนนี้ของลูกพี่หลี่ ทำหวางเห้าให้ตาย ง่ายเหมือนพลิกมือ

ถึงยุคสมัยจะเปลี่ยนไปแล้ว องการไม่เหมือนกับเมื่อสิบกว่าปีก่อน เต็มไปด้วยเรื่องตบตีฆ่ากัน แต่เลือดของลูกพี่หลี่ยังอยู่ เขาจะปล่อยให้หวางเห้าบีบบังคับบ่อยๆ แบบนี้ไปง่ายๆ ได้ไง

“พี่แปด ผมรู้ว่าคุณกล้า และก็ทำได้ ก็แค่เล่นด้วยไม่ได้！”

หวางเห้ายิ้มนิดๆ ： “คำนี้ว่าไว้ดีมาก เท้าเปล่าไม่กลัวต้องสวมรองเท้า ตอนนี้คุณสวมรองเท้า ผมยังเท้าเปล่าอยู่เลย”

“ถึงคุณมีความเป็นไปได้สิบเปอร์เซ็นต์ที่จะอยู่ในเงื้อมมือผม คุณก็แพ้ไม่ไหวหรอก” หวางเห้ายักไหล่ มองด้านหลังตัวเอง： “แต่เพื่อนๆ ผมกลุ่มนี้ อยู่กับผม ต่างแพ้ได้”

“คุณ！” ลูกพี่หลี่กัดฟัน มองหวางเห้า： “หวางเห้า อย่ามาขู่ผมนะ！”

“พี่แปด ผมไม่ได้ขู่ ผมแค่บอกคุณ ที่นี่คือถิ่นผม ต่อไปไม่ว่าพี่ทำอะไรที่เขตไฟแดง ทักทายผมหน่อย หากแบบนั้น ผมก็จะทำให้พี่สะดวก” หวางเห้าส่ายหน้า： “แต่ถ้าไม่ทักบอกผมสักคำ ก็อย่าโทษว่าผมไม่เกรงใจละกัน”

“พี่แปด คุณมาคนเดียว แล้วยังเอาผมเป็นเพื่อน ไม่เคยคิดจะสู้กับผม ผมก็รู้ ผมหวางเห้าก็จะอ่อนข้อให้ ในเมื่อคุณไม่ได้คิดจะแข็งใส่ผม งั้นผมก็จะปล่อยคน ก็แค่ อย่ามีครั้งต่อไป” หวางเห้ายิ้ม เปิดประตูห้องเล็ก

คนหัวโล้นและคนอื่นออกมา มองหวางเห้าอย่างดุร้าย

“พี่แปด หวางเห้าเขา……”

คนหัวโล้นกำลังจะพูด ลูกพี่หลี่ก็ไอออกมา： “หุบปาก ยังขายหน้าไม่พอเหรอ？”

“พี่แปด ผมไม่ไปส่งคุณนะ” หวางเห้ายิ้ม： “ฟ้าก็ไม่สว่างแล้ว อีกเดี๋ยวก็ต้องกินข้าวเย็นแล้ว ร้านอาหารธรรมดาๆ ที่นี่ของผม น่าจะไม่ถูกปากคุณ งั้นผมคงไม่ต้องเชิญคุณนะ”

เวลานี้ ลูกพี่หลี่มองหลี่ฝาง พูดกับคนหัวโล้น： “เอาไอ้เด็กนี่ไป！”

คนหัวโล้นกำลังจะไปคว้าตัวหลี่ฝาง แต่หวางเห้ากลับหันไปทันที： “พี่แปด ทำไมความจำสั้นจัง”

“ผมเพิ่งเตือนพี่ไป เขตไฟแดง เป็นถิ่นของผม” หวางเห้าพูด

“หวางเห้า คุณคงไม่ปกป้องเด็กนี่หรอกนะ” ลูกพี่หลี่ถามอย่างเย็นชา

“ไม่ปิดบังพี่นะ พี่แปด เด็กคนนี้เป็นลูกค้าของเขตไฟแดง ในเมื่อเป็นแขกผม ผมก็ต้องปกป้องความปลอดภัยของเขา” หวางเห้าพูด

“หมายความว่า ออกจากเขตไฟแดง นี่ไป คุณก็จะไม่สนแล้ว ใช่ไหม？” ลูกพี่หลี่ถามต่อ

“ใช่ แค่พี่เหยียบออกจากเขตไฟแดง นี้ จะเป็นหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวกับผม แต่ตอนนี้ ผมขอให้พี่แปดชูมือขึ้น ปล่อยเขาไปก่อน” หวางเห้าเลิกคิ้ว

“โอเค”

ลูกพี่หลี่พยักหน้า พาคนหัวโล้นออกไป

ตู้เฟยก็ขึ้นรถMaybachคันนั้น ออกไปจากเขตไฟแดง แต่ก่อนไป เขาก็จ้องหลี่ฝางเขม็ง

พวกเขาออกไป สีหน้าของหวางเห้า ก็ซีเรียสขึ้นทันที

“เรียกสาวๆ ทั้งหมด แล้วก็แม่เล้า มาหาผมที่นี่” หวางเห้าพูดอย่างรีบร้อน

“พี่เห้า ฟ้าจะมืดแล้ว ฟ้ามืด ธุรกิจของสาวๆ ก็จะยุ่งขึ้นมา เวลานี้เรียกรวมพวกเขา จะส่งผมต่อการทำงานไหม？” เพื่อนของหวางเห้าถาม

“วันนี้ไม่ต้องทำ” หวางเห้าขมวดคิ้ว พูด： “เรียกทุกคนออกมา พวกเราต้องไป”

“ไป？พวกเราไม่ได้บอกเหรอว่าเดือนหน้าค่อยไป？”

หวางเห้าส่ายหน้า： “ลูกพี่หลี่ตอบรับปากไปไวมาก อีกอย่างสายตาที่มองผมก็ผิดปกติ”

“มีความอยากฆ่า” เจ้าหัวแบนพูด

“ใช่ เขาจะฆ่าผม” สีหน้าของหวางเห้าซีเรียสอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน： “ตอนนั้นที่ชกฝ่ายดำ ผมก็เคยเห็นสายตานี้มาก่อน หมายความว่าอีกฝ่ายจะฆ่าผมตาย”

“ดังนั้นผมต้องรีบไป ช้ากว่านี้ไปไม่ได้แน่” หวางเห้าพูด