บทที่ 540 ผมคือหนีเตียจริง ๆ นะ

บทที่ 540 ผมคือหนีเตียจริง ๆ นะ

ในเวลานี้ประตูกระจกของบาร์ Recalling the past ได้ถูกล็อกจากข้างใน

เวลาเปิดทำการของบาร์คือตั้งแต่สองทุ่มถึงหกโมงเช้า นั่นก็คือ บาร์พึ่งปิดร้านไปได้ไม่นาน

หลี่ฝางเดินไป และตบไปที่ประตูกระจก เขาตบอยู่ราวนาทีกว่า ๆ ถึงได้มีคนที่คุ้นเคยคนหนึ่ง สวมกางเกงชั้นในขาสั้นเดินมาเปิดประตู

“แม่งเอ๊ย ใครวะ ร้านพึ่งปิดไปก็มาเคาะประตูซะแล้ว หรือว่าดื่มเยอะไปแล้วลืมของไว้ที่บาร์?” คนคุ้นเคยคนนี้ แน่นอนว่าก็คือถังหยู่ซวนนั่นเอง ถังหยู่ซวนตาปรือ วิ่งไปเปิดประตู พลางร้องถามต่อว่าหลี่ฝางและป๋ายหม่าอย่างไม่สบอารมณ์

“เงยหัวขึ้นดูว่าฉันเป็นใคร” หลี่ฝางยิ้มกล่าว

เมื่อถังหยู่ซวนได้ยินเสียงที่คุณหูนี้ ก็เอามือขยี้ตาทันที เขามองหลี่ฝาง ปรากฏสีหน้าท่าทางปลื้มปีติยินดีออกมา: “เย็ดเข้ คุณชายหลี่ กลับมาแล้วเหรอครับ”

“คุณชายหลี่เหี้ยอะไร เมื่อก่อนนายเรียกฉันว่ายังไง ก็เรียกอย่างนั้น ทำไม ไม่เจอแค่ไม่กี่วัน ก็ห่างเหินกันแบบนี้แล้วเหรอ? หรือว่า หรือว่าในใจของนายไม่เห็นฉันคนนี้เป็นเพื่อนแล้ว?”

หลี่ฝางจ้องมองถังหยู่ซวน พลางหัวเราะเหอะ ๆ : “ยังถือโทษฉันอยู่?”

“ถือโทษนาย? จะเป็นไปได้ยังไง? เดิมทีก็เป็นของฉันที่ทำผิดไป สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง กลายเป็นคนเลวทรามต่ำช้า ในตอนแรกที่ลุงเฉียนว่าให้ฉัน ฉันก็ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ใช้ความสัมพันธ์ของนาย......ช่างเหอะ ไม่พูดแล้ว หลี่ฝาง ขอบใจนายมาก ขอบใจที่นายยังเห็นฉันเป็นเพื่อน ถึงยังไง ฉันก็เคยทำเรื่องที่ผิดต่อนาย ฉันไม่ควรใกล้ชิดสนิทสนมกับพวกโจวเจ๋มากเกินไป” ถังหยู่ซวนกล่าวด้วยท่าทีรู้สึกผิด

หลี่ฝางส่ายหน้า และกล่าวอย่างสงบ: “เรื่องที่มันผ่านไปแล้ว ก็ให้มันผ่านไปเถอะ ต่อไปก็อย่าพูดถึงมันอีก ฉันได้ยินลุงเฉียนบอกว่า ระยะนี้นายแสดงออกได้ไม่เลย”

หลี่ฝางยิ้มอย่างพอใจ: “ไปเก็บของ แล้วไปอยู่กับฉันที่เมืองเอกเป็นยังไง?”

“หา? ฉันทำงานอยู่ที่บาร์ก็ไม่เลว อีกอย่างระยะนี้ กำลังสอนศิลปะการต่อสู้ให้ฉันโหจื่อด้วย ช่วงนี้ฉันยังไม่อยากจากไปไหน ฉันอยากจะเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้กับโหจื่อหน่อย” ถังหยู่ซวนประหลาดใจ และกล่าวปฏิเสธในทางอ้อม

ในขณะที่หลี่ฝางเหมือนกำลังจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นเองป๋ายหม่าก็กระแอมไอขึ้นมา

หลี่ฝางเก้อเขินเล็กน้อย เขาได้ลืมป๋ายหม่าไปซะแล้ว

“นายเป็นพนักงานที่นี่ใช่ไหม?” จ้องมองถังหยู่ซวน ป๋ายหม่าพลางเอ่ยถามขึ้น

“ดูนายก็ไม่เลวเลย ถ้าหากนายเต็มใจ ก็สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้” ป๋ายหม่ายิ้มอ่อน พลางกล่าว

ถังหยู่ซวนมองป๋ายหม่าด้วยท่าทีประหลาดใจ เขาขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยถาม: “หลี่ฝาง เขาเป็นใคร? ที่เขาพูดหมายความว่ายังไง?”

“เถ้าแก่ในอนาคตของนาย” หลี่ฝางกล่าวอย่างเรียบ ๆ แต่ในใจยังคงรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

ถึงยังไงบาร์แห่งนี้ ก็เป็นถึงของขวัญที่คุณพ่อของตัวเองมอบให้

โดยเฉพาะมังกรทองตัวนี้ พี่ทำขึ้นเพื่อตัวเองโดยเฉพาะ

เอาให้คนอื่นไปแบบนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อตอนที่คุณพ่อของตัวเองรู้เข้า จะเสียใจหรือเปล่า

ในใจของหลี่ฝางค่อนข้างเป็นกังวล เขาไม่รู้เลยว่าจะบอกกับพ่อของตัวเองยังไง

ถึงยังไงบาร์แห่งนี้ ก็มีมูลค่าสูงถึงสามพันกว่าล้าน อีกทั้งยังเป็นที่ได้รับความนิยม เอาไปให้คนอื่นแบบนี้ โดยที่ไม่ได้บอกพ่อของตัวเองเลยสักคำ มันก็เป็นเรื่องที่ไม่สมควรจริง ๆ แหละ

“อะไรนะ? เขาเป็นเจ้าของบาร์ในอนาคต?” ถังหยู่ซวนสีหน้าท่าทางตะลึงงัน และมองหลี่ฝางอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “หลี่ฝาง นี่มันเรื่องอะไรกัน ครอบครัวของนายล้มละลายแล้วเหรอ? ทำไมถึงต้องขายบาร์ล่ะ?

“ธุรกิจของบาร์นี่ดีซะขนาดนี้ คนเต็มทุกวัน จนลูกข้าเข้าคิวไม่ทัน นายขายออกไปแบบนี้......มันไม่น่าเสียดายไปหน่อยเหรอ”

สีหน้าของถังหยู่ซวน ปรากฏแววความยากลำบากขึ้นมา เห็นได้ชัด แม้แต่เพื่อนอย่างถังหยู่ซวน ก็ไม่อยากให้บาร์แห่งนี้เปลี่ยนเจ้าของ

ในหัวใจของหลี่ฝาง ยิ่งเสียดายขึ้นไปอีก

ป๋ายหม่าเดินเข้าไปในร้านทันที เขากวาดสายตามอง สุดท้ายจึงหยุดลงที่ด้านหน้าของมังกรทองตัวนั้น: “เป็นของดีจริง ๆ เลย”

สำหรับคนอย่างป๋ายหม่า สิ่งที่มีค่าที่สุด ไม่มีอะไรมากไปกว่าทองคำและเพชร

ป๋ายหม่าลูบคลำอย่างไม่รู้ตัว ราวกับคนบ้านนอกคอกนาไม่ผิด

“หลี่ฝาง ตกลงแล้วมันยังไงกันแน่ ฉันไม่ได้ยินว่าครอบครัวของนายล้มละลายนี่นา ทำไมนายถึงได้จะขายบาร์ล่ะ?” ถังหยู่ซวนเดินเข้าไปหาหลี่ฝาง แล้วกระซิบถาม

หลี่ฝางกล่าวอย่างจำใจ: “ไม่ได้ขาย พูดให้ถูกหน่อยก็คือ ยกให้คนคนนั้น”

“เย็ดเข้? นายว่ายังไงนะ? หลี่ฝาง นายจะยกบาร์นี่ให้กับคนคนนั้น? เขาเป็นใครกัน นายถึงจะยกบาร์นี่ให้เขา ฉันได้ยินลุงเฉียนพูด บาร์แห่งนี้มีมูลค่าหลายพันล้าน นายยกเงินหลายพันล้านนี่ให้กับเขา?” ถังหยู่ซวนจ้องมองหลี่ฝางอย่างตะลึงสุดขีด ตกใจอ้าปากกว้างจนแทบจะฉีก