บทที่ 541 โหจื่อโมโห รุนแรง

บทที่ 541 โหจื่อโมโห รุนแรง

โหจื่อลืมตาทั้งสองข้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก

เขากระโดดขึ้นมา ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า

“อาจารย์” เมื่อถังหยู่ซวนเห็นโหจื่อ ก็เรียกเขา

“ไอ้ผอมแห้งแรงน้อยนี่ ใครกัน? ทำไม เป็นบริกรอยู่ในบาร์นี้เหมือนกันหรือไง?” ป๋ายหม่ามองโหจื่อ นัยน์ตาแสดงให้เห็นถึงการดูถูก

ต่อมา เขาก็ชี้นิ้วไปที่โหจื่อ： “ไอ้หมอนี่ดื่มจนเมาแอ๋ ในมือยังถือขวดเหล้าอยู่เลย ดูก็รู้ว่าเมา คนแบบนี้ที่บาร์เก็บไว้ไม่ได้นะ”

“ไม่มีกฎเกณฑ์เอาซะเลย พนักงานคนนี้ ถึงได้ขโมยเหล้าของที่ร้านดื่ม ดูๆ เหล้าบนโต๊ะนั้น เขาดื่มมันทั้งหมดเลยใช่มั้ยนั่น? ผมบอกแล้วคุณชายหลี่ คุณเป็นเจ้าของร้านไม่ได้หรอก มีใครเขาตามใจพนักงานกันแบบนี้บ้าง?” ป๋ายหม่ามองโหจื่อ แล้วถามหลี่ฝางเสียงดัง

พอป๋ายหม่านั่นพูดจบ ดวงตาของโหจื่อ ก็หรี่ลง ต่อมา มุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มกวนๆ แสดงออกมา： “มึงเป็นใครกันวะ กูอยากทำอะไรมันก็เรื่องของกู ไม่ใช่เรื่องของมึงที่จะมาชี้นิ้วใส่หน้ากูแบบนี้ ได้ยินมั้ย?”

“ทางที่ดีใช้โอกาสตอนที่ฉันยังไม่โมโห รีบไสหัวไป ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะหักขานาย และต่อยปาก จนฟันนายร่วงหมดปาก สั่งสอนนายที่ไม่ให้เกียรติฉัน”

โหจื่อยิ้มเย็นชามุมปาก： “ฉันจะนับถึงสาม ทางที่ดีนายควรเห็นค่าสามวินาทีนี้ ฟังรู้เรื่องมั้ย?”

“ฉันละยอมใจเลย นี่ดื่มไปกี่ขวดกันเหนี่ย ไม่รู้จักว่าตัวเองชื่ออะไรซะแล้ว ทำไม นายชื่อโหจื่อใช่มั้ย? กินไปกี่ขวด ก็กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้วไง? ยังจะสามนับสาม ลองดูสิว่าทำได้มั้ย ฉันจะบอกนายให้ ตั้งแต่วินาทีนี้ บาร์แห่งนี้กลับมาเป็นของฉันแล้วเว้ย”

“ฉันจะนับถึงสาม นายรีบไสหัวไป ถ้าไม่อย่างนั้น ฉัน......”

ป๋ายหม่าพูดเลียนแบบโหจื่อ ยังไม่ทันพูดจบ โหจื่อก็คว้าขวดเหล้า แล้วทุบไปทางป๋ายหม่า

เหล้าขวดนี้ เฉียดข้างหูหลี่ฝางไป ทำให้หลี่ฝางสะดุ้งเล็กน้อย

ส่วนป๋ายหม่า เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เล่นๆ เขากลับหลบได้

โหจื่อยิ้มอย่างเย็นชา แล้วพูด： “คิดไม่ถึง ว่าจะเป็นคนมีฝีมือ”

“นายก็ไม่เลว เห็นทีนายก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง ไม่น่าล่ะถึงได้กล้าพูดบ้าๆ แบบนั้น” ป๋ายหม่ายิ้มอ่อน พลางมองโหจื่อ： “ช่างเถอะ เมื่อกี้ถือว่าฉันผิดเอง พวกเรามาจับมือคืนดีกันเป็นไง? ถ้านายยินดีอยู่ต่อ ฉันจะยกหุ้นของร้านหนึ่งเปอร์เซ็นต์ให้ แต่ว่านายต้องคอยรับผิดชอบร้านให้ฉัน”

“บาร์นี้ดังจะตาย ไม่มีคนฝีมือดีคอยดูร้าน ฉันไม่วางใจ” ป๋ายหม่าจู่ๆ ก็เปลี่ยนคำพูด

ไม่ว่าจะเป็นหมาจื่อหรือฉางชิงหรือกระทั่งหม่าเชา ป๋ายหม่าล้วนไม่กล้าใช้ให้คุม

ถึงยังไงRecalling the pastก็มีชื่อเสียง บางทีคนพวกนี้อาจจะควบคุมนักเลง หรืออันธพาลในตงไห่ หรือที่มาจากที่อื่นได้?

พวกคนที่รับมือได้ยากในเมืองเอก และก็พวกคุณชายหลายๆ ตระกูลในประเทศ คนพวกนี้ หมาจื่อเอาไม่อยู่หรอก！

ป๋ายหม่ามีเรื่องของตนต้องจัดการ ไม่สามารถมาที่ร้านได้ทุกวัน ดังนั้นเมื่อโหจื่อลงมือ เขาก็มองออกว่าโหจื่อไม่ธรรมดา จึงอยากจะเก็บเขาไว้

“เป็นไง สิ่งที่นายได้รับมาก่อนหน้านี้ ฉันรับประกันว่าจะให้ไม่น้อยไปกว่าที่หลี่ฝางให้นายเลย เป็นยังไง?” ป๋ายหม่ามองโหจื่อ แล้วหัวเราะเหอะๆ พลางพูด

“อยากให้ฉันขายชีวิตให้นายเหรอ?”

หลังจากโหจื่อได้ยิน ก็ยิ้มอย่างดูถูกที่มุมปาก เขาเดินไปทางป๋ายหม่าหลายก้าว ทำตายิ้มหยีๆ แล้วพูด： “ได้สิ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นายจะให้ฉันเท่าไหร่ฉันไม่สน ถึงยังไงฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนเงิน”

“นายต้องตอบรับข้อเสนอของฉันสักข้อสองข้อก็พอ” โหจื่อมองป๋ายหม่า แล้วยิ้ม

“ลองพูดมา” ป๋ายหม่ายิ้มอย่างสนุกที่มุมปาก

“ก่อนที่ฉันจะทำงาน นายต้องมาคำนับฉันสักสองที่ ถือว่าเป็นการต้อนรับ แล้วก็......”

โหจื่อเพิ่งจะพูดข้อเสนอข้อแรก ป๋ายหม่าก็โมโหแล้ว เขาขมวดคิ้ว แล้วพูดแทรกโหจื่อ： “นายล้อฉันเล่น?”

หลี่ฝางกับถังหยู่ซวนที่อยู่ด้านข้าง ก็กลั้นขำไม่ไหวจึงหัวเราะออกมา

“ฉันเปล่านะ ฉันจริงจัง แค่นายคำนับฉันก่อนทำงาน เลิกงานก็คำนับอีกสักที ฉันจะฝืนมาดูแลร้านให้นาย อีกอย่างคือ ฉันชอบดื่มเหล้า แถมยังชอบดื่มLouis XIIIด้วย มีให้ฉันดื่มทุกวันก็โอเคแล้ว ฉันคอไม่ค่อยแข็ง คืนนึงดื่มก็สิบขวดยี่สิบขวด เป็นยังไง?”

โหจื่อมองป๋ายหม่า แล้วหัวเราะฮี่ๆ ： “ถ้าข้อเสนอพวกนี้นายทำให้ฉันได้ งั้นฉันก็เพิ่มอีกหน่อย”

“อย่างเช่น......นายมีเมียมั้ย? ถ้ามีก็ส่งมาให้ฉัน ตอนกลางคืนให้หล่อนมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน ถ้าหากว่าไม่มี เป็นแม่นายก็ได้นะ”

“แม่มึง......อยากตายเหรอ” คำพูดของโหจื่อ ทำให้ป๋ายหม่าโกรธมากๆ

แต่โหจื่อก็ยังคงยิ้มร่าอยู่อย่างนั้นพลางพูด： “ถ้าหากนายสามารถทำตามข้อเสนอพวกนี้ให้ฉันได้ งั้นก็ทำได้แค่ว่าฉันไม่เคยพูดแล้วกัน”

ไม่ผิด โหจื่อกำลังหยอกป๋ายหม่าอยู่จริงๆ

ไม่ว่าป๋ายหม่าจะยื่นข้อเสนอที่ดีขนาดไหนให้ โหจื่อก็ไม่ตกลง