บทที่ 577 แกยังจำหลอซ่าได้ไหม

เมื่อเห็นจูเปิ่นและพวก ในที่สุดเจียงเหวยก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ทันใดนั้นเจียงเหวยก็พลันหัวเราเอิ๊กอ๊ากขึ้นมา กล่าว: “คิดไม่ถึงว่า ฉันจะแพ้เพราะฝีมือของหมอฝึกหัดคนหนึ่ง”

“นี่คงนับว่าเป็นเรือล่มในคลองระบายน้ำสินะ” เจียงเหวยกล่าวอย่างแหบแห้ง

จูเปิ่นไม่ได้พูดมากอะไร เขายกปืนขึ้นมา แล้วเล็งไปที่เจียงเหวย กล่าว: “ใครเป็นคนลงมือฆ่า?”

“มีปืนอยู่ในมือแล้วแน่มากหรือไง กำลังข่มขู่ใครกัน” เฮยจื่อเดินเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย

เสียงปืนดังปัง เสี่ยวซานจื่อเล็งปืนไปที่บริเวณน่องของเฮยจื่อ แล้วยิงออกไปหนึ่งนัด

หลังจากที่เฮยจื่อโดนยิง ก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เสี่ยวซานจื่อถือโอกาสนี้เดินเข้าไป แล้วใช้ปืนจ่อไปที่หัวของเฮยจื่อ

จูเปิ่นมองดูเจียงเหว่ย แล้วถามขึ้นอีกครั้ง: “ใครเป็นคนฆ่า?”

ริมฝีปากของเจียงเหวยขยับเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก เฮยจื่อที่อยู่บนพื้นก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน: “ฉันเป็นคนฆ่า”

จูเปิ่นจ้องมองเจียงเหวย ยังเอ่ยถามต่อไป: “ใครเป็นคนฆ่า?”

“แม่งเอ้ยหูหนวกหรือไง? ฉันบอกแล้ว ว่าฉันเป็นคนฆ่า” เฮยจื่อหันไปทางจูเปิ่น แล้วตวาดกล่าวอย่างเสียงดัง

สายตาของจูเปิ่นยังคงจ้องมองไปที่เจียงเหวย เจียงเหวยยิ้มเล็กน้อย กล่าว: “ฉันเป็นคนฆ่าเอง ฉันจะไปมอบตัวตอนนี้เลย”

จูเปิ่นหัวเราะขึ้นมาอย่างพอใจ: “เจ้านายของพวกเรามีเรื่องอยากจะถามแกหน่อย หลังจากที่ถามเสร็จ แกค่อยไปมอบตัวที่สถานีตำรวจพร้อมกับหมอคนนั้น”

กล่าวไป จูเปิ่นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาส้าวส้วย

หลังจากที่ส้าวส้วยรับโทรศัพท์เสร็จ ก็มองไปที่หลี่ฝาง แล้วกล่าวอย่างปลาบปลื้ม: “เรื่องของเฉินฝูเซิง ได้สำเร็จไปหนึ่งขั้นแล้ว ต่อไป ก็จะเริ่มเก็บแห”

จากนั้นไม่นาน ส้าวส้วยและหลี่ฝางก็ได้มาถึงห้องทำงานที่อยู่ลับหูลับตาแห่งนี้

มองดูเจียงเหวย ส้าวส้วยก็กล่าวขึ้นมาอย่างไม่อ้อมค้อม: “ใครเป็นคนสั่งแก”

เจียงเหวยมองดูส้าวส้วย แล้วเอ่ยถาม: “แกเป็นใคร? บอสที่อยู่เบื้องหลัง?”

“เหอะ ๆ แต่ละอาชีพต่างก็มีกฎเกณฑ์ แกก็น่าจะรู้ พวกเราออกมาทำอาชีพนี้ และอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้ ก็เพราะพวกเรารักษากฎ”

“ถ้าทำผิดกฎ คนที่อยู่ท่าเรือ คงไม่มีใครกล้าให้พวกเรารับของ”

“แกอาจจะไม่รู้จักฉัน แต่แกน่าจะรู้จักหลอซ่าใช่ไหม?” ส้าวส้วยยิ้มอ่อน ๆ : “แกสามารถได้เส้นทางขนส่งทางทะเลเส้นทางนี้มาได้ ก็เพราะมีหลอซ่าในตอนนั้น”

เมื่อได้ยินชื่อหลอซ่า สีหน้าของเจียงเหวย ก็ตกตะลึงขึ้นมา

“ทำไมเหรอ จำไม่ได้แล้ว?” ส้าวส้วยเลิกคิ้วเล็กน้อย

เจียงเหวยเงียบไปสักพัก: “ดูเหมือนว่าฉันจะกำแกขึ้นมาได้แล้ว แกคือคนของหลอซ่า”

“เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ? ฉันได้ยินว่าเขากลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าจริงไหม” เจียงเหวยเอ่ยถาม

ส้าวส้วยพยักหน้า: “ที่แกได้ยินมา ล้วนเป็นความจริง สถานตากอากาศหลงฉวน ก็คือของหลัวซ่า”

“บอกได้ไหม?” ส้าวส้วยจ้องมองเจียงเหวย พลางเอ่ยถาม

“ในตอนที่เขาหนีไปในตอนนั้น ฉันเคยบอก ว่าฉันติดข้างเขาหนึ่งชีวิต ถ้าวันหน้าเขาสามารถมีชีวิตกลับมาได้ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ถ้าหากแกเป็นตัวแทนของหลอซ่าได้ ฉันก็สามารถบอกแกได้” เจียงเหวยกล่าว

ส้าวส้วยมองดูจูเปิ่นเสี่ยวซานจื่อและพวก แล้วกล่าว: “พวกนายออกไปก่อน”

“ครับ” จูเปิ่นไม่ได้โต้แย้งใด ๆ แล้วส่งสายตาให้กับพวกเสี่ยวซานจื่อ

รอจนกว่าพวกเสี่ยวซานจื่อจากไปจนหมด ส้าวส้วยก็ใช้คางชี้ไปที่หลี่ฝาง แล้วกล่าว: “เขาเป็นลูกชายของหลัวซ่า”

มองดูหลี่ฝางแวบหนึ่ง เจียงเหวยดูไม่ออกเลยว่าหลี่ฝางมีความพิเศษอะไร แล้วหัวเราะเหอะ ๆ ขึ้นมา: “ช่างเถอะ ฉันจะบอกแกตรง ๆ เลยแล้วกัน”

“ถึงยังไงซะฉันก็ไม่เคยเจอหลอซ่า ไม่ได้เจอมาสามปี เสียงของหลอซ่า ก็ไม่แน่ว่าฉันจะจำได้ แต่ฉันจำได้ว่า ตอนนั้นแกได้หนีไปพร้อมกับหลอซ่า ดังนั้นฉันเชื่อแก”

“คนที่จ่ายเงินจ้างฆ่าคือ......”

ในตอนที่เจียงเหวยกำลังจะพูด โทรศัพท์ของเขา ก็พลันดังขึ้นมา

พอเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่โชว์ขึ้น เจียงเหวยก็พลันขมวดคิ้ว เขามองดูส้าวส้วย: “รอเดี๋ยวนะ ฉันขอรับโทรศัพท์ก่อน”

เจียงเหวยเดินไปอีกด้าน พึ่งกดรับโทรศัพท์ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป

หลังจากที่วางสายไป เจียงเหวยก็หัวเราะเหอะ ๆ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานจองตัวเอง แล้วเปิดลิ้นชัก พลางกล่าว: “ฉันจะเอาผลงานของเขาให้พวกแกดู ดูสิว่าพวกแกจะรู้จักเขาไหม?

วินาทีที่เปิดลิ้นชัก ทันใดนั้นเจียงเหวยก็หยิบปืนออกมา แล้วเล็งไปที่หลี่ฝาง