บทที่ 576 หรุ่ยเหวินเจ๋ที่แสนเจ้าเล่ห์

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะดูหมิ่นคุณชายหลี่เกินไป เหอะ ๆ แต่ก็นะ คนที่สามารถทำให้นายน้อยของพวกเราลดฐานะลงมาเป็นลูกน้องได้ จะเป็นคนธรรมดาได้ยังไงกัน?” ทันใดนั้นจูเปิ่นก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากขึ้นมา เขากำลังรู้สึกยินดี ที่เฉินฝูเซิงได้เลือกหลี่ฝาง

เมื่อก่อน ในใจของจูเปิ่นยังกล่าวโทษมาโดยตลอด เขารู้สึกว่านายน้อยของเขาขาดทุน

“ลูกพี่ ความหมายของพี่ก็คือ ตอนนี้พวกเรากำลังอยู่ในขั้นตอนการทดสอบของคุณชายหลี่สินะ? ผมยอมเขาเลยจริง ๆ พี่ว่าคุณชายหลี่คนนี้ ทำเรื่องไม่มีประโยชน์พวกนี้ทำไมกัน ในเมื่อรู้ว่าคุณชายของพวกเราถูกใส่ร้าย และรู้ว่าใครเป็นฆาตกรตัวจริง ทำไมไม่รีบช่วยนายน้อยของพวกเราออกมาล่ะ”

“ทุกครั้งที่นึกถึงคุณชายของพวกเรา ต้องทนลำบากอยู่ข้างใน ในใจของผมก็รู้สึกไม่สบายทุกที” เสี่ยวซานจื่อกล่าวด้วยความแค้นเคืองเล็กน้อย

“เหอะ ๆ ความรู้สึกนึกคิดของคุณชายหลี่ ใครจะไปรู้ได้ล่ะ? บางที เขาแค่ต้องการคนที่มีความสามารถกลุ่มหนึ่งเท่านั้น พวกเราพึ่งมาใหม่ไม่นาน ถูกสงสัยก็ถือเป็นเรื่องปกติ” นับว่าจูเปิ่นค่อนข้างปล่อยวาง

“อีกอย่าง คุณชายโหดร้ายป่าเถื่อน จะล้มลุกคลุกคลานบ้าง ก็ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร” จูเปิ่นปลอบใจเสี่ยวซานจื่อ

เสี่ยวซานจื่อเบ้ปาก แล้วก็ไม่ได้พูดมากอะไรอีก

แต่คนขับรถนั่นกลับเอ่ยขึ้นมา: “ลูกพี่ครับ งั้นพวกเราจะทำยังไง? จะช่วยแฟนเก่าของหรุ่ยเหวินเจ๋ไหมครับ?”

“ช่างเถอะ ความเป็นตายของผู้หญิงคนนั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา หรุ่ยเหวินเจ๋เป็นคนของพวกเรา เรื่องที่เขาอยากจะทำ พวกเราควรสนับสนุน” จูเปิ่นกล่าว

“แต่ว่า......ทางด้านคุณชายหลี่ ความหมายของพวกเขา ดูเหมือนว่ากำลังแจ้งเตือนพวกเรา ให้พวกเราไปช่วยนี่” ชายคนขับกล่าว

“เขาแค่กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำให้หรุ่ยเหวินเจ๋ยอมประนีประนอม” จูเปิ่นกล่าวพลางหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

เวลาผ่านไปราวชั่วโมงกว่า ๆ เฮยจื่อขับรถ กลับมาแล้ว เขาขับรถเข้ามาในซอยเล็ก ๆ จากนั้นก็ดึงเอากระสอบป่านลงมาจากรถ

“ลูกพี่ ผมกลับมาแล้ว” เฮยจื่อลากกระสอบป่าน มาถึงข้างในห้องทำงาน

ในตอนนี้เอง เจียงเหว่ยก็ได้ทำอาหารเสร็จแล้ว และกำลังดื่มเบียร์พูดคุยอยู่กับหรุ่ยเหวินเจ๋

เมื่อเห็นหมาจื่อกลับมา เจียงเหวยก็ดื่มเบียร์ที่มีอยู่ในแก้วจนหมด

หรุ่ยเหวินเจ๋จ้องมองกระสอบป่าน ท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวด: “เงินล่ะ?”

“แกจะเอาเงินไปทำไม? ก็ไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้หรอกเหรอ? มา ตอนนี้ฉันมอบผู้หญิงคนนี้ให้แกเลย” พูดไป เฮยจื่อก็เปิดปากกระสอบออก แล้วปล่อยหญิงสาวที่อยู่ในกระสอบออกมา

หญิงสาวที่อยู่ในกระสอบ ผมเผ้ายุ่งเหยิง และถูกมัดปากเอาไว้ ร้องออกมาไม่ได้ ใบหน้าของเธอนั้นไม่นับว่าได้มาตรฐานสักเท่าไหร่ แต่กลับรักษารูปร่างได้ดีไม่น้อย เมื่อเธอออกมาจากกระสอบ และวินาทีแรกที่ได้เห็นหรุ่ยเหวินเจ๋นั้น บนใบหน้าของเธอ เริ่มจากตกใจกลัว เปลี่ยนเป็นงงงัน

เฮยจื่อดึงเทปกาวที่ใช้ปิดปากหญิงสาวไว้ออก และใช้มีดจ่อที่คอของหญิงสาว กล่าว: “อย่าร้องให้คนช่วย อย่าทำการขัดขืนที่ไร้ประโยชน์ ไม่งั้นฉันจะกรีดหน้าของเธอซะ”

“หรุ่ยเหวินเจ๋? เป็นนายได้ยังไง? เป็นนายที่ต้องการลักพาตัวฉัน?”

บนใบหน้าของหญิงสาว เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เธอไม่หนึกไม่ฝัน ว่าคนที่ลักพาตัวเธอ จะเป็นผู้ชายที่หน้าตาธรรมดาสามัญ สุภาพเรียบร้อย ซื่อสัตย์สุจริต หรุ่ยเหวินเจ๋คนนั้น

สีหน้าของหรุ่ยเหวินเจ๋ กลับสงบเป็นพิเศษ

“เมิ่งเมิ่ง เจอกันอีกแล้วนะ”

หรุ่ยเหวินเจ๋ยิ้มอ่อน ๆ จ้องมองเมิ่งเมิ่งพลางกล่าว: “ยังจำได้ว่าครั้งที่แล้วที่เราพบกัน คือตอนที่เลิกกัน”

รอยยิ้มนี้ของหรุ่ยเหวินเจ๋ ทำให้เจียงเหวยและเฮยจื่อ รู้สึกงงงันขึ้นมาพร้อมกันทันที เดิมทีพวกเขาคิดว่า วินาทีที่หรุ่ยเหวินเจ๋เห็นแฟนเก่าตัวเองถูกลักพาตัว จะต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

แต่ใครจะไปรู้ ว่าหรุ่ยเหวินเจ๋ในเวลานี้จะมีท่าทางสงบนิ่งขนาดนี้

และเจียงเหวยก็ได้รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลขึ้นมา: “แกเป็นใครกันแน่? ใครส่งแกมา? แกหาพวกเราเจอได้ยังไง”

เจียงเหวยจ้องมองหรุ่ยเหวินเจ๋ด้วยสายตาที่เยือกเย็น และมีความอาฆาตอยู่ภายในจิตใจ

“ลูกพี่ ทำยังไงดี ดูเหมือนว่าไอ้สารเลวนี่ไม่ได้ใส่ใจแฟนเก่าตัวเองเลยแม้แต่น้อย แม่งเอ๊ย หรือว่าพวกเราจะถูกหลอกเข้าแล้ว” เฮยจื่อมองหรุ่ยเหวินเจ๋ด้วยท่าทางกระวนกระวาย: “เมื่อกี้แกยังพูดกับพวกเราว่า สองสามวันก่อนแฟนเก่าแกได้มาหาแก พวกว่าถ้าแกมีเงินสองแสนห้า หล่อนก็จะแต่งงานกับแก”

“ไม่มีทางที่เขาจะมีเงินสองแสนห้า” แฟนเก่าของหรุ่ยเหวินเจ๋กล่าว

“หรือต่อให้เขามี ฉันก็ไม่มีทางจะแต่งกับเขา เขาเป็นคนบ้า เป็นคนโรคจิต” แฟนเก่าของหรุ่ยเหวินเจ๋ กล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เจียงเหวยและเฮยจื่องงงันขึ้นมาอีกครั้ง

ฟังจากที่พูดแล้ว ตัวเองได้ถูกปั่นหัวเข้าแล้วจริง ๆ