บทที่ 575 หมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง

“น้องชาย อย่าทำเพื่อเงิน จนไม่เสียดายแม้แต่ชีวิตของตัวเอง” เจียงเหวยกล่าวพลางหัวเราะเหอะ ๆ อย่างเย็นยะเยือก

“ใช่แล้ว น้องชาย ดูแกเรียกมาตั้งสองแสน ทำไม อดอยากจนเป็นบ้าแล้วใช่ไหม?” เฮยจื่อเดินเข้ามา เขานับนิ้วมือไปปากก็พลางพึมพำไป: “น้องชาย เงินเยอะไม่กลัวมันจะทิ่มมือเอาเหรอ?”

“เงินของพวกเรา ล้วนลวกมือมาก” เฮยจื่อเงยหน้าขึ้นมา สายตาส่งกระแสไฟคู่นั้นมองไปที่เจียงเหวย

เจียงเหวยก็กล่าวตามขึ้นมาทันที: “ใช่แล้ว น้องชาย แกไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ก็อยากได้เงินสองแสนกว่าเหรอ? แกกำลังล้อพวกกเราเล่นอยู่หรือไง? ฉันฆ่าคนคนนั้นตาย ก็ได้ส่วนแบ่งเพียงแค่หนึ่งล้านเอง”

“พวกเราไปด้วยกันทั้งหมดสามคน แต่ละคนได้ส่วนแบ่งแค่คนละสามแสนกว่า แกว่าแกที่ไม่ได้ทำอะไรเลย อยากได้เงินที่อยู่ในมือของพวกเรา จะเอาไปตั้งสองแสนกว่า น้องชาย นายคิดว่าเป็นไปได้ไหม?” เจียงเหวยหัวเราะขึ้นมา ดูแล้วเหมือนไม่มีพิษภัยอะไร แต่ในสายตาของเขา กลับปรากฏแววความเย็นยะเยือกออกมา

“ใช่ ผมก็คิดว่าผมค่อนข้างจะใจร้ายใจดำอยู่เหมือนกัน แต่ผมไม่มีวิธีอื่นแล้ว ออกมาจากภูเขาลูกใหญ่ ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนั้นมาก่อน และเด็กฝึกงานงานอย่างผม ดูท่าทางสามปีห้าปี ดูแล้วก็คงหาเงินไม่ได้ถึงสองแสน พวกคุณคนในเมืองใหญ่ ๆ แต่งงานหาเมีย ก็จะต้องใช้เงินเป็นแสนกว่าบาทแล้ว” หรุ่ยเหวินเจ๋หัวเราะแหะ ๆ : “ลูกพี่ทุกคน พูดออกมาพวกลูกพี่อย่าหัวเราะเยาะผมนะ ความจริงแล้ว ผมก็แค่อยากแต่งงาน”

“เหอะ ๆ ทำไมฉันสืบมาได้ว่า แกไม่มีแฟนล่ะ?”

“อ้อใช่ ฉันลืมไป เหมือนว่าแฟนของแกพึ่งเลิกกับแกไปก่อนหน้านี้ไม่นานนี่ ทำไม ยังลืมไม่ลงอีกเหรอ?” เฮยจื่อมองดูหรุยเหวินเจ๋พลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เป็นยิ้มที่ค่อนข้างเย้ยหยัน

หรุ่ยเหวินเจ๋ก็ไม่ได้โกรธอะไร เขาเพียงกล่าว: “เหอะ ๆ ที่แฟนผมเลิกกับผม จริง ๆ แล้วเป็นเพราะทางบ้านบังคับ ความรักความรู้สึกของพวกเรายังคงอยู่ เธอพูดแล้ว ในเมื่อเธอมีเงินอยู่เล็กน้อย ถ้าผมเก็บเงินได้ครบสองแสนห้า ก็จะซื้อบ้านและแต่งงานกับผม”

“ลูกพี่ทุกคนครับ ผมรักแฟนผมมากจริง ๆ นะ” หรุ่ยเหวินเจ๋กล่าว

เฮยจื่อพยักหน้าเบา ๆ : “ฉันดูออกแล้ว เพื่อแฟนของแก แม้แต่ชีวิตแกก็ไม่เอาแล้ว”

เมื่อเฮยจื่อพูดจบ ก็ถูกเจียงเหวยถลึงตาใส่อย่างจัง

เจียงเหวยตบไหล่ของหรุ่ยเหวินเจ๋เบา ๆ กล่าว: “คิดไม่ถึง ว่าแกจะเป็นคนที่มุ่งมั่นในความรักแบบนี้”

“ประสบการณ์ของแกมีความคล้ายฉันอยู่บ้าง เอาอย่างนี้ ฉันให้แกสองแสนห้า แต่แกจะต้องให้เวลาฉันหน่อย เงินที่นายจ้างให้ฉัน ตอนนี้ยังไม่เข้าบัญชี”

“แกทิ้งเลขบัญชีไว้ให้ฉัน รอเงินเข้าบัญชีแล้ว ฉันจะโอนให้แกทันที” เจียงเหวยกล่าวอย่างขายผ้าเอาหน้ารอด: “น้องชายก็รู้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหนอยู่แล้วนี่ ยังไงซะพวกเราก็หนีไปไหนไม่ได้”

“ถ้าเกิดว่าพวกลูกพี่หนีไปจะทำยังไงล่ะ?” หรุ่ยเหวินเจ๋เอ่ยถาม

“หนีไป? พวกเราเช่าเรือลำใหญ่ขนาดนั้นเพื่อจนส่งสินค้า ทั้งยังได้เส้นทางการส่งสินค้าเส้นทางหนึ่งมาครอบครอง จะหนีไปเพราะเงินสองแสนห้าของแก?” เฮยจื่อหัวเราะขึ้นมาอย่างเยือกเย็น: “แกลองไปสอบถามดู เส้นทางนี้ของพวกเรามีมูลค่าเท่าไหร่ เชื่อไหมว่ามีคนยินดีที่จะซื้อในราคาสองล้าน”

“ในเมื่อพวกลูกพี่มีเงินขนาดนั้น งั้นก็พอดีเลย เงินสดสองแสนห้า ผมต้องการตอนนี้ทันที อีกสองวันแฟนเก่าผมก็จะแต่งงานแล้ว ถ้าผมยังไม่ได้เงินล่ะก็ ทุกอย่างก็จะสายเกินไป รักแท้ของผมก็จะไม่เหลือแล้ว”

หรุ่ยเหวินเจ๋เหยียดแขนพลางกล่าว

ในขณะที่เจียงเหวยกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรนั้น หรุ่ยเหวินเจ๋ก็ได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง: “อย่าพูดเรื่องมั่วซั่วอะไรอีกเลย เงินสองแสนห้านี้ จะมีก็ต้องให้ผม ไม่มีพวกลูกพี่ก็ต้องไปหายืมมาให้ผม”

“อีกอย่าง ผมจะเอาตอนนี้เลย”

เมื่อคำพูดประโยคนี้ถูกพูดออกมา สีหน้าของเจียงเหวย ก็ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“เฮยจื่อ ไปหายืมเงินมาให้มัน”

“ภายในสองชั่วโมง ฉันจะต้องเห็นเงินสองแสนห้านั่น” เจียงเหวยส่งสายตาให้กับเฮยจื่อ พลางกล่าว

เฮยจื่อใช้นิ้วชี้หน่าหรุ่ยเหวินเจ๋ แล้วพูดออกมาสามคำแกแน่มาก จากนั้นก็เดินจากไป

เจียงเหวยตบไหล่ของหรุ่ยเหวินเจ๋เบา ๆ กล่าว: “น้องชาย พวกเราอย่ายืนอยู่ที่ท่าเรือนี่เลย ที่นี่ผู้คนพลุกพล่าน ถ้าเกิดอีกสักพักตอนที่เฮยจื่อยื่นเงินให้แก ถูกผู้ประสงค์ร้ายเจอเข้าแล้วเห็นแกเป็นเป้าหมาย แกยังกลับไม่ถึงบ้าน ไม่แน่ว่าก็อาจจะถูกแย่งชิงไปก็ได้”

“เหอะ ๆ คนอื่นผมไม่ได้กลัวเลยสักนิด แต่ผมกลัวว่าคนที่แย่งชิงเงินคนนั้น คือลูกพี่” หรุ่ยเหวินเจ๋หรี่ตาหัวเราะพลางกล่าว: “แต่ว่าผมคิดว่าลูกพี่คงไม่โง่ขนาดนั้นหรอกเนอะว่าไหม? เพียงแค่ผมพูดทุกอย่างที่ได้เห็นออกมา ลูกพี่และพรรคพวก อย่างน้อยก็ต้องมีสองสามคนที่จะต้องติดคุก”

“อีกอย่าง ผมได้ยินมาว่าคนที่พวกลูกพี่วางแผนทำร้ายคนนั้น ชื่อว่าเฉินฝูเซิง เฉินฝูเซิงเชินนี้ไม่ใช่อุบาสกอุบาสิกา พ่อของเขาก็คือ......” ในขณะที่หรุ่ยเหวินเจ๋กล่าวได้เพียงแค่ครึ่งเดียว ทันได้นั้นเขาก็พบว่ามีบางอย่างไม่ปกติ เขาพูดอย่างลุกลี้ลุกลน: “ผมแค่ได้ยินมา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวอะไรกับผมนี่ ผมต้องการแค่เงินสองแสนห้านั่น แล้วไปแต่งานกับผู้หญิงที่ผมรัก”

“น้องชาย ไปกันเถอะ ห้องทำงานของฉันอยู่ตรงหัวมุมข้างหน้า” แววตาของเจียงเหวยงงงันเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าเดินออกไป

หรุ่ยเหวินเจ๋รีบตามไปในทันที สายตาสองเขาไม่ได้มองไปที่อื่นเลย เพียงจ้องมองไปที่เจียงเหวย

ตลอดทางที่เดินตามเจียงเหวยมานั้น หัวใจของหรุ่ยเหวินเจ๋ ก็เริ่มตุ๊ม ๆ ต่อม ๆขึ้นมา: “ลูกพี่ ห้องทำงานของพี่อยู่ลับหูลับตาจังเลยนะครับ”

“เหอะ ๆ ค่อนข้างจะเปลี่ยวจริง ๆ แหละ ก็ข้างนอกนี้ที่ดี ๆ หน่อย ค่าเช่าสูงมากจนน่าตกใจนี่นา ห้องทำงานของฉัน ปกติก็เป็นเพียงแค่มีไว้เฉย ๆ ที่ทำ ก็เป็นธุรกิจของลูกค้าที่ค่อนข้างสนิทสนมกัน ปกติแค่โทรศัพท์คุยกันก็โอเคแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องหาหน้าร้านเพื่อดึงลูกค้าทำธุรกิจ”

เจียงเหวยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก จากนั้นก็เดินมาที่ด้านหน้าของหรุ่ยเหวินเจ๋ แล้วเอ่ยถาม: “กลัวเหรอ?”

“ผมว่าลูกพพี่คงไม่โง่จนถึงขนาดฆ่าผมปิดปากหรอกใช่ไหม? ยังไงซะเมื่อกี้ตอนที่พวกเรามีปากเสียงกัน มีคนเห็นตั้งมากมาย ถ้าเกิดผมตายไป ศพถูกหาเจอ หรือว่าพวกลูกพี่จะทำให้สะอาดหมดจดหน่อย เล่นอำพรางศพทำลายหลักฐาน แต่ตำรวจก็ยังคงสืบถึงตัวพวกลูกพี่ได้อยู่ดี”