บทที่ 574 พวกมันจะฆ่าแก

ชายฉกรรจ์มีกล้ามเนื้อที่มันเงาอยู่ทั่วทั้งร่าง และได้ส่องแสงสะท้อนแสงสีน้ำตาลแก่ออกมาเล็กน้อยเวลาที่อยู่ใต้แสงแดด เขาที่ทำงานอยู่ท่าเรือมาเป็นเวลานาน สิ่งที่มีมากที่สุดก็คือพละกำลังความป่าเถื่อนและความกำเริบเสิบสานใช้อำนาจบาตรใหญ่

ที่ท่าเรือมีทั้งคนดีและคนเลวผสมปนเป ถ้าหากหมัดไม่แข็งพอ ก็ยากที่จะอิ่มท้องได้

บนใบหน้าชายฉกรรจ์ผิวสีน้ำตาลแก่ปรากฏความดุร้ายออกมา เขาเดินกึ่งวิ่ง ไม่นานก็ลงจากเรือมาถึงข้างหน้าของหรุ่ยเหวินเจ๋ จากนั้นเขาก็บีบไปที่คอของหรุ่ยเหวินเจ๋ หรุ่ยเหวินเจ๋พยายามขัดขืนอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ

หรุ่ยเหวินเจ๋ที่ได้ออกมาจากภูเขาใหญ่ เขาคิดว่าพละกำลังของเขานั้นก็ถือว่ามากอยู่แล้ว แต่พอตกอยู่ในมือของชายฉกรรจ์ กลับดูไม่ได้เลยสักนิด

“เชื่อไหมว่าฉันจะโยนแกลงไปในทะเล ให้แกไอ้ลูกกะหรี่นี่จมน้ำจนตาย”

หรุ่ยเหวินเจ๋หัวเราะเหอะ ๆ บนใบหน้ากลับไม่มีแววของความหวาดกลัวเลยสักนิด ซ้ำยังกล่าวยั่วยุ: “โยนสิ ยังไงซะฉันก็ว่ายน้ำเป็น โยนฉันลงไป ก็ทำร้ายอะไรฉันไม่ได้ อีกอย่าง กลางวันแสก ๆ ผู้คนมากมายกำลังมองดูอยู่ ลูกพี่ ถ้าคุณฆ่าฉันตายล่ะก็ คุณคิดว่าจะหนีไปได้ไหม?”

“ยิ่งไปกว่านั้น ไม่กี่วันมานี่พวกลูกพี่พึ่งฆ่าคนตาย......” กล่าวไป หรุ่ยเหวินเจ๋ก็พลันหัวเราะแหะ ๆ ขึ้นมา

“แม่ง ฉันว่าแกคงอยากจะไปเล่นไผ่นกกระจอกกับพญายมจริง ๆ ” ชายฉกรรจ์ผิวดำหิ้วร่างของหรุ่ยเหวินเจ๋ขึ้นมา จากนั้นก็โยนเขาลงไปในน้ำทันที

และความสามารถในการว่ายน้ำของหรุ่ยเหวินเจ๋นั้น ก็ไม่เลวเลยจริง ๆ ไม่นานเขาก็ว่ายมาจนถึงฝั่งแล้ว ชายฉกรรจ์ผิวดำหัวเราะเหอะ ๆ มองหรุ่ยเหวินเจ๋ที่กำลังจะคลานขึ้นฝั่ง กล่าว: “แกยังคิดจะขึ้นฝั่ง?”

พูดจบ ชายฉกรรจ์ผิวดำก็ยกเท้าข้างหนึ่งของเขาขึ้นมา และถีบหรุ่ยเหวินเจ๋ลงไปในทะเลอีกครั้ง

เหตุการณ์นี้ ได้ค่อย ๆ ดึงดูดความสนใจจากผู้คนที่อยู่โดยรอบ จากนั้นก็มีผู้คนเดินมาทางนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ชายตาเหยี่ยวที่อยู่บนเรือคนนั้น ในที่สุดก็ทนไม่ได้: “เฮยจื่อ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

“ลูกพี่ ไอ้สารเลวนี่มัน......”

ไม่รอจนชายฉกรรจ์ผิวดำพูดจบ ทันใดนั้นชายตาเหยี่ยวก็กระโดดลงไปในน้ำ มือหนึ่งคว้าร่างของหรุ่ยเหวินเจ๋ และช่วยเขาขึ้นมาจากน้ำ

“น้องชาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

มองดูหรุ่ยเหวินเจ๋ ชายตาเหยี่ยวก็ถามด้วยใบหน้าที่เป็นห่วง และตามด้วยขอโทษขอโพย: “ต้องขอโทษด้วย พี่น้องของฉันใจร้อนบุ่มบ่ามไปหน่อย นายต้องการอะไร ก็คุยกับฉัน ในกลุ่มพวกเรา ฉันเป็นคนตัดสินใจได้”

“เหอะ ๆ ดูเขาแล้วก็ไม่น่าจะเป็นคนที่มีอำนาจตัดสินใจอะไรได้ ก็แค่คนที่ชอบใช้กำลังคนหนึ่ง” หรุ่ยเหวินเจ๋มองชายฉกรรจ์ผิวดำด้วยสายตาที่เหยียดหยามแวบหนึ่ง พลางกล่าว

ในตอนที่ชายฉกรรจ์ผิวดำกำลังจะลงมืออีกครั้ง ชายตาเหยี่ยวก็ถลึงตาใส่เขาอย่างเยือกเย็น แล้วกล่าวเบา ๆ ด้วยความโมโห: “ทำไม ต้องให้พี่น้องทุกคนตายในมือของแก แกถึงจะพอใจใช่ไหม”

“ลูกพี่......”

“แกหลบไป ไปอยู่อีกด้าน” ชายตาเหยี่ยวตะคอก

จากนั้น ชายตาเหยี่ยวก็กล่าวกับผู้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ทันที: “ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ เมื่อกี้พี่น้องของผมกับน้องชายคนนี้ได้มีปัญหากันนิดหน่อย พวกคุณก็รู้ ว่าเฮยจื่อเป็นคนอารมณ์ร้อน”

“ฮ่า ๆ เฮยจื่อแค่โยนพ่อหนุ่มคนนี้ลงทะเลไป ก็นับว่ามีความเมตตามากแล้ว”

“ก็นั่นนะซิ พ่อหนุ่มที่ผิดใจกลับเฮยจื่อเมื่อครั้งที่แล้ว ตอนนี้ยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลยใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว นี่มันก็ปาเข้าไปเดือนหนึ่งแล้วนะ ยังไม่ออกมาเลย”

“ฮ่า ๆ แยกย้ายกันเถอะ แยกย้ายกันเถอะ ไม่มีอะไรที่น่าสนใจให้ดูแล้ว”

ผู้คนที่ท่าเรือเหล่านี้ ต่างก็มาดูเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้น

ถึงยังไงชายที่ชื่อเฮยจื่อคนนี้ ไม่เพียงชอบมีเรื่องชกต่อย ทั้งยังลงมือหนักมาอีกด้วย

เขาก็นับว่าเป็นคนโหดเหี่ยมอำมหิตเบอร์หนึ่งในท่าเรือคนหนึ่ง แถมยังเป็นคนดังอันดับหนึ่งอีกด้วย

หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไป หรุ่ยเหวินเจ๋ก็ยิ้มออกมาพลางกล่าว: “เหอะ ๆ ลูกพี่ ที่ท่าเรือนี่พี่ก็มีหน้ามีตาไม่เบานี่นา”

“ทำไมถึงกล้าฆ่าคนเป็นผักปลาได้ล่ะ ลูกพี่ไม่รู้ ว่าคนในครอบครัวของคนที่ถูกพวกลวกพี่ฆ่าตายนั้น ตอนนี้กำลังร้องไห้อยู่ที่หน้าโรงพยาบาล ไม่เพียงร้องไห้ แถมยังเอะอะโวยวาย จนทำให้โรงพยาบาลของพวกเราชื่อเสียงเสียหาย”

“ลูกพี่ก็รู้ เมื่อเป็นแบบนี้ คนไข้ของโรงพยาบาลเรา ก็จะน้อยลง เมื่อคนไข้น้อยลง เงินเดือนของพวกเราก็จะลดลง เงินเดือนในส่วนที่ลดลงไปนั้น ผมคิดว่า ลูกพี่ควรที่จะชดเชยให้ผมหน่อย” หรุ่ยเหวินเจ๋หัวเราะเอิ๊กอ๊าก พลางกล่าว

ส้าวส้วยที่อยู่อีกด้าน มองดูหรุ่ยเหวินเจ๋ แล้วยิ้มอย่างขบคิด: “ดูไม่ออก ว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะมีเล่ห์เหลี่ยมไม่เบา”

“ใครเหรอ” หลี่ฝางเอ่ยถาม

“หมอคนนั้น”

“หมอเหรอ? ดูจากน้ำเสียงของนาย ดูเหมือนจะชื่นชมเขาไม่เบา เมื่อกี้ยังถูกชายผิวสีน้ำตาลแก่นั่น โยนทิ้งลงไปในทะเล ทั้งยังถูกซ้อมไปหนึ่งยก นายบอกว่าเขามีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ถ้าเขามีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ยังจะถูกซ้อมได้ยังไง?” หลี่ฝางอ่านภาษาปากไม่ออก ทำได้เพียงคาดเดาจากเหตุการณ์ที่ได้เห็น แต่สำหรับส้าวส้วยนั้นไม่เหมือนกัน เขาอ่านภาษาปากออก ดังนั้นทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่ท่าเรือ ส้าวส้วยจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจน

“คนที่อยู่ท่าเรือพวกนี้ จริง ๆ แล้วก็ถือว่าเป็นคนไม่มีความผิด” ส้าวส้วยหัวเราะเหอะ ๆ กล่าว: “พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ทำงานแลกเงินเท่านั้นเอง”