บทที่573 แกรนหาที่ตายหรือไง?

“คนไหน?” จูเปิ่น เสี่ยวซานจื่อและคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น ต่างก็หันหน้ากลับ มองไปยังหรุ่ยเหวินเจ๋

หรุ่ยเหวินเจ๋ได้คืบจะเอาศอก เขามองจูเปิ่นอย่างเรียบ ๆ กล่าว: “ลูกพี่ ผมมีข้อเรียกร้อง”

“บอกแล้วไงว่าจะให้แกแสนหนึ่ง แกยังต้องการอะไรอีก? เงินเดือนแกสามปี ก็น่าจะแค่แสนหนึ่งสินะ?” จูเปิ่นขมวดคิ้ว สีหน้าเย็นชา

หรุ่ยเหวินเจ๋ส่ายหัว กล่าว: “ผมไม่ต้องการเงิน เงินค่าเหนื่อยหนึ่งแสนนั่น ถือว่าผมตอบแทนพวกพี่แล้วกัน ผมอยากจะติดตามพวกพี่ เป็นลูกน้องของพวกพี่”

หลังจากที่เสี่ยวซานจื่อได้ยินดังนั้น เขาก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากขึ้นมาทันที ชี้ไปที่หรุ่ยเหวินเจ๋ จากนั้นก็หัวเราะฮ่า ๆ : “เจ้าหนุ่มคนนี้น่าสนใจดีแฮะ”

“ใช่น่าสนใจมากจริง ๆ” คนขับรถก็หัวเราะตาม

ทุกคนต่างก็หัวเราะ ยกเว้นจูเปิ่น สีหน้าของเขา ค่อย ๆ หม่นหมองลง: “น้องชาย แกกำลังข่มขู่ฉันเหรอ?”

“ไม่ใช่นะครับ ผมกำลังต่อรองกับพี่ต่างหาก ลูกพี่ พี่ได้ไม่เสียหายอะไรเลย ไม่เพียงไม่ต้องเสียเงินโดยไม่จำเป็น ทั้งยังได้ลูกน้องที่ซื่อสัตย์มาเพิ่ม คุ้มค่าแบบนี้ทำไมไม่เอาล่ะครับ?” หรุ่ยเหวินเจ๋กล่าวอย่างเรียบ ๆ

จูเปิ่นยิ้มมุมปาก ด้วยท่าทางหน้าซื่อใจเหี้ยม: “เจ้าหนุ่ม นายไม่ได้กำลังคุยข้อต่อรอง แต่เป็นการฉวยโอกาส เข้าใจไหม?”

จูเปิ่นหยิบปืนออกมาจากบริเวณหน้าอก จากนั้นก็จ่อไปที่หน้าอกของหรุ่ยเหวินเจ๋ พลางกล่าว: “ฉันถามแกอีกครั้ง คนไหน?”

เสี่ยวซานจื่อยื่นมือออกไปห้าม นึกไม่ถึงกลับถูกจูเปิ่นหันกลับมาถลึงตาใส่: “แกมันเป็นไอ้โง่หรือไง? แกแม่งเป็นพวกใครกันแน่ ไม่ช่วยคนกันเองแต่กลับไปช่วยคนอื่น”

“ฉันกำลังช่วยนายน้อยอยู่นะ” จูเปิ่นกล่าวอย่างเยือกเย็น

“ลูกพี่ ช่วยนายน้อย ก็ไม่เห็นต้องใช้ปืนจ่อหรุ่ยเหวินเจ๋เลยนี่นา เจ้าหนุ่มคนนี้ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ ไม่เพียงถูกแฟนทิ้ง ยิ่งไปกว่านั้นทั้งชีวิตยังไม่เคยได้มีชีวิตที่สบายเลย ถ้าพี่ยิงมันตายจริง ๆ คงบาปมากเลย รู้ไหม?” เสี่ยวซานจื่อยืนอยู่ข้าง ๆ หรุ่ยเหวินเจ๋ และพูดแทนเขา

แต่เสี่ยวซานจื่อก็รู้จักนิสัยของพี่ใหญ่ตัวเองดี เขามองหรุ่ยเหวินเจ๋ย่างลุกลี้ลุกลน พลางกล่าว: “น้องชาย เลิกเล่นได้แล้ว รีบบอกมา ตกลงแล้วคนไหนกันแน่?”

“พูดเร็วหน่อย เราก็จะได้ปล่อยตัวแกไปเร็วขึ้น อีกอย่าง หนึ่งแสนหยวน จ่ายให้แกไม่ขาดแม้แต่บาทเดียว”

เสี่ยวซานจื่อพูดจบ ก็คว้าเข่าไปใต้เบาะรถ และหยิบเอาถุงขนาดใหญ่ใบหนึ่งออกมา ข้างในใส่เต็มไปด้วยเงินหยวน

นับออกมาหนึ่งแสน ในขณะที่เสี่ยวซานจื่อกำลังจะยื่นให้หรุ่ยเหวินเจ๋ ก็หยิบออกมาเพิ่มให้ไปอีกสองหมื่น: “ให้แกเพิ่มอีกสองหมื่น หักจากส่วนของฉัน”

“พวกเราสองคนต่างก็เป็นคนโชคร้ายเหมือนกัน เงินสองหหมื่นนี่ ถือว่าเป็นเงินใส่สองที่ฉันให้แกตอนแต่งงานแล้วกัน”

“เอาละ เลิกดื้อดึงได้แล้ว ฉันจะบอกแกให้ พี่ใหญ่ของฉันเป็นลาหัวดื้อตัวหนึ่ง ฉันยังไม่เคยเห็นใครหัวดื้อเท่าเขามาก่อนเลย”

เสี่ยวซานจื่อยื่นเงินให้หรุ่ยเหวินเจ๋ทีละนิด แต่ใครล่ะจะคิด ว่าหรุ่ยเหวินเจ๋จะไม่มองเลยแม้แต่น้อย ตายตาของเขาจ้องเขม็งอยู่ที่จูเปิ่น พลางกล่าว: “ลูกพี่ครับ พี่ถือว่าผมขู่พี่ก็ได้ แต่ผมเชื่อว่า พี่ไม่มีทางลั่นไกแน่นอน ฆ่าผม สำหรับพี่แล้วมีแต่ข้อเสีย ไม่มีข้อดีอะไรเลย พี่ไม่เพียงจะต้องแบกคดีฆาตกรรมเอาไว้ ทั้งยังเสียโอกาสในการจับตัวคนร้าย ผมตายไป อาจทำให้พวกนั้นแตกตื่น”

“ถ้าทำให้พวกมันแตกตื่นล่ะก็ นายน้อยอะไรนั่นของพี่......”

หรุ่ยเหวินเจ๋พูดไป มือก็พลางคว้าไปที่ปืนของจูเปิ่น เสี่ยวซานจื่อตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ: “สารเลว แกทำอะไรน่ะ? แกอยากตายใช่ไหม?”

เขาทำได้แค่จ้องมองหรุ่ยเหวินเจ๋จับปืนในมือของจูเปิ่น ลากไปวางที่หัวของตัวเอง

“ลูกพี่ ลั่นไกเถอะ ถือว่าเป็นผมที่บังคับพี่แล้วกัน”

“ผมไม่มีทางอื่นอีกแล้ว”

“ทำได้แค่นี้ ต้องขอโทษด้วย” หรุ่ยเหวินเจ๋กล่าว

พูดจบ จูเปิ่นหัวเราะอย่างเย็นชา: “เจ้าหนุ่ม แกคิดว่าฉันไม่กล้าใช่ไหม?”

เสียงปืนดังปังขึ้นหนึ่งนัด จูเปิ่นขยับนิ้วมือลั่นไกปืน และหรุ่ยเหวินเจ๋ก็ได้ตกใจกลัวจนหลับตาปี๋ แต่ก็ไม่ได้ขยับหลบใด ๆ เลย

ในตอนที่หรุ่ยเหวินเจ๋ลืมตาอีกครั้งนั้น เขาก็หัวเราะขึ้นมาอย่างดีอกดีใจ: “ผมยังมีชีวิตอยู่?”

ลูกปืนที่จูเปิ่นยิงออกมานั้น ไม่ได้ยิงไปที่หัวของหรุ่ยเหวินเจ๋ แต่เป็นยิงเฉียดหูของหรุ่ยเหวินเจ๋ไป

“แกยังไม่ตาย”

จูเปิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ: “แต่ก็ใกล้แล้ว”

กล่าวไป จูเปิ่นก็ขยับปืนไปที่หัวของหรุ่ยเหวิรอบคอบ แล้วตีลงไปอย่างหนัก

หรุ่ยเหวินเจ๋ล้มนอนลงไปกับพื้น แต่ไม่นานเขาก็ลุกขึ้นมา มาถึงตอนนี้จูเปิ่นถึงได้ยิ้มออกมา: “ไม่เลวนี่ มีความอดทนดี”