บทที่ 733 ติดกับดักเอง

“นี่……นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?” นิ้วมือหลินชิงชิงสั่น แขนก็ปล่อยออกจากไหล่ของหลี่ฝาง

สีหน้าของหลินชิงชิง เปลี่ยนเป็นย่ำแย่สุดๆ ราวกับเธอได้ยินไม่ชัดอย่างนั้น แล้วถามซ้ำอีกครั้ง： “นายบอกว่า พ่อของฉันต้องการจะฆ่านาย? เป็นไปได้ไง? พ่อฉันทำไมต้องฆ่านายด้วย นายเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งนึงไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่ว่า จากที่ตระกูลหลี่ของพวกเราสืบมา เป็นเรื่องจริงที่ลูกพี่หลินทำ แล้วก็ พ่อแม่ของเซี่ยลู่ แล้วก็พ่อแม่ของเพื่อนสองคนนั้น ก็ถูกพ่อของเธอจัดการไปแล้ว” หลี่ฝางพูด

“พวกนาย พวกนายมีหลักฐานมั้ย?” หลินชิงชิงถามอย่างไม่ยอมรับ

คนร้ายคือลูกพี่หลิน ความจริงเรื่องนี้ หลินชิงชิงจะยอมรับได้ยังไง?

“พยานกำลังเดินทางมา คนที่ฆ่าพ่อแม่ของเซี่ยลู่ ถูกพวกฉันจับได้แล้ว”

“ส่วนในตอนแรกที่ฉันช่วยลูกพี่หลินเรื่องนั้น พวกเราก็ตรวจสอบมาอย่างละเอียดแล้ว นั้นเป็นแผนการ เป็นแผนการที่วางไว้สำหรับฉัน ตั้งแต่ที่ฉันออกจากมหาลัย ก็ถูกรถคันนึงสะกดรอย มีคนถ่ายรถคันนั้นเอาไว้ได้ ว่าเอาแต่คอยสะกดรอยตามฉัน จากเส้นทางของฉัน ลูกพี่หลินจัดฉากเล่นละครทรมานตน รับบททรมานสุดๆ ให้ฉันหลงเชื่อ ให้ตระกูลหลี่ของพวกฉันกับองค์กรเบื้องหลังของป๋ายหม่า ขัดแย้งกัน”

“ลูกพี่หลินขัดใจองค์กรเบื้องหลังของป๋ายหม่าไม่ไหว ดังนั้นเลยยืมแรงตระกูลหลี่ของพวกเรา ช่วยจัดการไอ้ป๋ายหม่าคนนั้น” หลี่ฝางพูด

“เป็นไปไม่ได้ จะเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?” หลินชิงชิงส่ายหน้าอย่างแรง แล้วพูด： “พ่อของฉันกลายเป็นคนพิการไปแล้ว ต้องมีคนทำร้ายเขาแน่ๆ แล้วก็พ่อของฉันออกจากเมืองเอกไปแล้ว ทำไมยังต้องฆ่านายด้วยล่ะ”

“เกี่ยวกับคำตอบของเรื่องนี้ ฉันสามารถตอบเธอได้ เมื่อก่อนลูกพี่หลินทำธุรกิจอะไร เธอคงรู้ดี ถึงแม้ปากเขาจะเอาแต่บอกว่าตนเลิกแล้ว แต่ความจริง เขายังทำอยู่ แล้วก็ ตอนนี้เขาทำมันด้วยตนเอง เมื่อก่อน เขาช่วยป๋ายหม่าทำ”

“ลูกพี่หลินไม่ได้หนี เขาออกไปได้ไม่กี่วัน ก็กลับมาที่เมืองเอกใหม่”

หลี่ฝางพูด： “พี่ชิงชิง ถ้าหากพี่ไม่เชื่อ ผมพาพี่ไปหาเขาก็ได้”

“พ่อฉันเขาอยู่ที่ไหน?” หลินชิงชิงถามอย่างรีบร้อน

หลี่ฝางพูดกลับหลินชิงชิง： “มากับฉัน ฉันจะพาเธอไปหาเขาเดี๋ยวนี้”

หลี่ฝางควงแขนหลินชิงชิง และมาที่รถ

“ไปหาลูกพี่หลิน” หลี่ฝางพูดกับโหจื่อที่อยู่ตรงที่นั่งคนขับ

โหจื่อหัวเราะเหอะๆ แล้วมองหลินชิงชิง： “ทำใจดีแล้วใช่มั้ย? เกรงว่าที่เธอจะได้เห็นในอีกไม่ช้า จะเป็นพ่ออีกคนนึงแล้ว”

หลินชิงชิงพยักหน้า แล้วพูด： “ฉันอยากจะเห็นพ่อด้วยตาของตัวเอง แบบนี้ฉันถึงจะเชื่อคำของพวกนาย”

โหจื่อหัวเราะ แล้วขับรถออกไปทันที

รถขับผ่านภูเขาลูกแล้วลูกเล่า ภูเขาพวกนี้ ล้วนแต่มีเอกลักษณ์ นั้นก็คือหมู่บ้านที่กระจัดกระจาย และผู้คนน้อย

และหลังจากที่รถหยุดลง คนที่นี่ ก็เปิดไฟกันหมด ราวกับกำลังทำงาน

ที่นี่คือสถานที่ที่ไม่มีใครเตะตาที่สุด โหจื่อหยุดรถ แล้วพูด： “ถนนด้านหน้า พวกเราต้องเดินไปแล้ว ถ้าหากขับรถเข้าไป ไม่นานก็จะถูกจับได้”

“ถูกจับได้แล้วยังไง?” หลี่ฝางไม่ได้คิดจะหลบซ่อน

“ถ้าหากถูกจับได้ พวกเราอาจจะโดนระเบิดตายกันก่อนน่ะสิ” โหจื่อหัวเราะ แล้วพูด

หลี่ฝางมองโหจื่อ และขมวดคิ้ว： “โหจื่อ นายล้อเล่นใช่มั้ย?”

“สำหรับคนกลุ่มนี้แล้ว ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้” โหจื่อพูด： “พวกเขาใจเด็ดเอามากๆ นายดูให้ดีๆ รอบตัวนอกจากคนของพวกมัน ยังมีชาวบ้านคนอื่นมั้ย?”

“ที่ที่พวกเราผ่านมาเมื่อกี้ ควรจะมีชาวบ้านอยู่บ้าง แต่วันนี้ กลับไม่มีเลย น่าจะโดนฆ่าไปหมดแล้ว หรือบางที ก็ถูกจับไปใช้แรงงานแล้ว” โหจื่อพูด

“ไม่ต้องพูดมากแล้ว พวกเราเดินไปก็พอแล้ว”

กำลังของหลินชิงชิงไม่ได้ด้อยไปกว่าหลี่ฝาง ดังนั้นจึงไม่กลัวทางเดินบนป่าเขา

เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว โหจื่อก็ล้มหน่วยลาดตระเวนของพวกเขาไปหลายคน โหจื่อปัดมือเบาๆ พลางยิ้ม แล้วพูด： “เห็นอาวุธของพวกมันแล้วใช่มั้ย?”

มองไปยังคนที่นอนอยู่บนพื้น ในมือกอดปืนไว้ บนหน้าของหลี่ฝางกับหลินชิงชิง ก็เปลี่ยนสีไปพร้อมกัน

โดยเฉพาะหลี่ฝาง ถึงขั้นเกิดความคิดที่อยากจะถอยตัว

แต่หลินชิงชิง กลับมีความคิดที่อยากเข้าไปดูที่หนักแน่นขึ้น

เมื่อเข้าใกล้ส่วนที่สว่างไสวมากขึ้นเรื่อยๆ ใจของหลินชิงชิง ก็ยิ่งเต้นรัวขึ้น

“คุณชาย อีกแป๊บนึงต้องระวังตัวให้ดี” โหจื่อลากหลี่ฝางเข้ามาใกล้ และกระซิบบอก

หลี่ฝางอยากจะอยู่ใกล้หลินชิงชิง แต่กลับถูกโหจื่อดึงไว้แล้วพูด： “นายไม่ต้องกังวลหล่อน เสือยังไงก็ไม่กินลูกตัวเอง ลูกพี่หลินจะบ้าแค่ไหน ก็คงไม่ลงมือกับลูกสาวของตัวเองหรอก”

“สิ่งที่นายควรกังวล ก็คือความปลอดภัยฉันและของตัวนายเอง” โหจื่อพูด

ไม่นาน พวกหลี่ฝางทั้งสามคน ก็มาถึงในหมู่บ้าน แต่ขณะที่กำลังเข้าไป ทั้งสามคน ก็ถูกล้อมไว้ทันที

“คุณหนูใหญ่? มาได้ยังไง?”

หัวหน้านั้น ก็ไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือหมาจื่อ

ในมือของหมาจื่อถือปืนไวอยู่กระบอกนึง เมื่อเห็นหลินชิงชิงกับหลี่ฝาง เขาก็ขมวดคิ้วเข้ม： “ไอ้หมอนี่ นายพาคุณหนูใหญ่มาเหรอ?”

หลี่ฝางมองหมาจื่อ แล้วหัวเราะอย่างเย็นชา： “ที่แท้นายไม่ได้หักหลัง”

“ลูกพี่หลินล่ะ?” หลี่ฝางมองหมาจื่อ และถามขึ้น

“ความตายมาอยู่ตรงหน้ายังจะถามนู่นถามนี่อีก” หมาจื่อเล็งปืนไปที่หลี่ฝาง แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์： “ฉันอยากจะฆ่านายมาตลอด คิดไม่ถึงว่านายจะมาให้ฉันฆ่าเองถึงมือ ดีจริงๆ ส่งมาถึงที่เลยนะ”

“อย่าทำร้ายเขา”

：