บทที่ 734 พ่อลูกเห็นต่าง

ติดกับเองหรือว่าทำตัวบ้าบอ?

หลี่ฝางแค่ยิ้มอ่อน： “ลูกพี่หลิน นายคิดว่าฉันจะมาเสี่ยงอันตรายคนเดียวเหรอ?”

“ฉันก็รู้แล้วว่านายเป็นคนที่บงการคนมาทำร้ายฉันอยู่เบื้องหลัง นายคิดว่าในสถานการณ์ที่ไม่มีหลักประกันใดๆ ฉันจะเอาตัวมาถวายให้นายงั้นเหรอ?” หลี่ฝางถามกลับ

“พูดแบบนี้ ลูกเขยเตรียมตัวมาเหรอ?”

ลูกพี่หลินหัวเราะเหอะๆ ： “ก็แค่ ภูเขาลูกนี้ของฉันป้องกันอย่างแน่นหนา นายคิดว่า ตระกูลหลี่ของพวกนายจะบุกเข้ามาได้เหรอ?”

ตอนที่หลี่ฝางมา ก็เห็นแล้ว

รอบๆ หมู่บ้านนี้ มีแต่เวรยามที่แบกปืนไว้อยู่

แล้วก็ขอแค่มีคนเข้ามาในหมูบ้าน ก็จะถูกจับได้ทันที

ไม่ต้องพูดถึงบุกเข้ามา อยากจะแอบเข้ามา ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ไม่พูดก็ไม่ได้ ลูกพี่หลินเมื่อเทียบกับสิ่งที่หลี่ฝางคิด นั้นแข็งแกร่งกว่ามาก

“ลูกพี่หลินอยากลองความสามารถที่แท้จริงของตระกูลหลี่มั้ยล่ะ?” หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ และเดินไปยังหน้าโต๊ะสุกี้ด้วยตัวเอง

“คุณพ่อตา นายเอาแต่เรียกผมว่าลูกเขย แต่กลับมัดมือมัดขากันแบบนี้ เหมาะสมแล้วเหรอ?”

“หมาจื่อ นายก็ไม่รู้ความเลย ถึงแม้นายไม่รู้ว่าเขาคือลูกเขยของฉัน ก็ควรจะรู้ว่าเขาคือคุณชายหลี่นะ? ยังไม่รีบไปแก้มัดลูกเขยฉันอีก?”

ลูกพี่หลินแกล้งจ้องหมาจื่ออย่างโมโห

หมาจื่อพยักหน้าทันที แล้วพูด： “ครับ ลูกพี่”

พูดจบ ก็เข้าไปแก้มัดให้หลี่ฝาง หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ ： “เหมือนว่าจะขาดตะเกียบกับชามไปชุดนึงนะ?”

ไม่รอให้หมาจื่อลงมือ ฉางเหมาก็นำชุดชามตะเกียบมาให้หลี่ฝาง： “คุณชายหลี่ ผมตักเนื้อให้ นี่เป็นเนื้อแกะที่เพิ่งเชือดเลยนะ”

“งั้นขอบใจแล้ว” หลี่ฝางยิ้มพลางพยักหน้า

หมาจื่อมองบนใส่หลี่ฝาง แล้วพูด： “นายนี่นะไม่กลัวมีพิษไง”

“กลัวอะไร ฉันเชื่อว่าพวกนายไม่โง่ วางยาฉันจนตาย พวกนายได้ประโยชน์อะไร?” หลี่ฝางยิ้มพลางพูด： “พวกนายอยากฆ่าฉัน ก็ทำได้แค่ลอบฆ่า จะฆ่าฉันอย่างเปิดเผย พวกนายมีความกล้านั้นเหรอ?”

“ถ้าหากหมู่บ้านนี้เกิดเรื่องอะไร ผลลัพธ์ที่ได้ ฉันคิดว่าพวกนายคงรู้ดีกว่าฉัน”

หลี่ฝางพูดอย่างนิ่งๆ ： “กำลังทั้งหมดของตระกูลหลี่ จะทำลายหมู่บ้านนี้ให้ราบ ก็ไม่ยากเท่าไหร่”

“นายขู่พวกเราเหรอ?” หมาจื่อพูดอย่างโมโหเล็กน้อย

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ ： “จำขู่ได้ยังไง แค่แนะนำเฉยๆ”

หลี่ฝางกินสุกี้ไป พูดไป： “ใช่แล้ว ฉันยังมีเพื่อนนะ เขาก็ยังไม่ได้กินข้าว”

โหจื่อยิ้ม บนหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าดูถูก： “ใช่แล้ว ฉันก็ยังไม่ได้กินข้าวนะ ลูกพี่ฉันเดินทางมาตั้งไกล ลูกพี่หลินอย่าบอกนะว่าข้าวสักคำก็ไม่ให้กินอ่ะ?”

สำหรับลูกพี่หลิน ประโยคของโหจื่อเป็นคำขู่

แต่หลี่ฝางไม่เหมือนกัน ถึงจะแก้มัดหลี่ฝางแล้ว ก็คงจะทำร้ายอะไรใครไม่ได้

แต่โหจื่อ ทำได้

ลูกพี่หลินไม่ได้สนใจโหจื่อ โหจื่อจึงพูดต่อ： “ลูกพี่หลิน นายนี่ไม่รู้จักบุญคุณเลยนะ? ฉันฆ่าป๋ายหม่าแทนนาย ก็ถือได้ว่าจำกัดตัวปัญหาใหญ่ไปให้ปัญหานึงเลยนะ?”

“ถ้าหากฉันเดาไม่ผิด หมู่บ้านนี้ ที่จริงเป็นของป๋ายหม่าใช่มั้ย?”