บทที่ 736 พี่จะโทษฉันมั้ย พี่ชิงชิง

“เป็นไปได้ยังไง นี่เป็นไปได้ยังไง? หมู่บ้านของฉันป้องกันแน่นหนา แม้แต่นกกระจอกตัวเดียวบินเข้ามา ก็ถูกจับได้ พวกนายเข้ามากันได้ยังไง?”

ลูกพี่หลินเซถอยหลังไป อวัยวะเทียมไม่ค่อยคงตัว ส่ายไปส่ายมา จึงลงล้มไปกองกับพื้น

เขารับไม่ได้ และก็ไม่เชื่อด้วย……

น้ำพักน้ำแรงตั้งหลายปีของเขา จะสลายหายไปแบบนี้

“อยากเข้ามาไม่ง่ายเหรอ? ก็แค่ยามกล้ามปูพวกนั้น จะขวางใครได้?”

แม่มดยิ้มอ่อน และดูถูกเล็กน้อย： “พวกเราจับตาที่นี่ไม่ใช่แค่วันสองวันแล้วนะ ลูกพี่หลิน”

“ในหมู่บ้านฉันมีคนอยู่ห้าร้อยคน ในมือพวกเขามีปืน” ลูกพี่หลินพูดอย่างเหี้ยม： “พวกนายคิดจะหนีกันไปง่ายๆ”

“เหอะๆ ห้าร้อยคน? ใช่ เมื่อก่อนอ่ะมี แต่วันนี้ นายคิดว่าพวกเขาจะยังอยู่ที่นี่มั้ย?”

“นายไม่มีธุรกิจให้ทำแล้ว แปลว่าไม่มีเงินให้หาแล้ว บวกกับพื้นที่แห่งนี้ถูกเปิดเผย พวกเขาไม่หนีเอาชีวิตรอด จะโง่อยู่ที่นี่ทำอะไร?”

“เงินก็หาแล้ว หรือว่าแม้แต่ชีวิตก็จะไม่มีแล้ว?”

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ แล้วพูด： “แต่ว่า พวกเขาก็หนีไม่พ้น ด้านล่างภูเขา มีตำรวจดักซุ่มอยู่ไม่น้อยเลย”

ลูกพี่หลินมองหลี่ฝาง ชี้หน้าของแล้วพูด： “นายวางแผนไว้อยู่แล้วเหรอ?”

“ใช่แล้ว ขาดแค่ลงมือเท่านั้น”

หลี่ฝางพูดพลางพยักหน้า

ที่จริงนี่เป็นแผนที่ลุงเฉียนวางไว้

“เห็นแก่หน้าหลินชิงชิง ฉันไม่อยากฆ่านาย” หลี่ฝางพูด： “ฉันจะส่งนายไปจากที่นี่ ไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ”

“แต่ว่า ทั้งชีวิตของนายจะต้องอยู่ภายใต้การจับตามองของฉัน” หลี่ฝางถาม： “นายยินยอมมั้ย?”

ลูกพี่หลินหัวเราะเหอะๆ ： “นายคิดว่าฉันกลัวตายงั้นเหรอ?”

“แล้วก็ ตระกูลหลี่ของพวกนายเกลียดคนแบบฉันที่สุดไม่ใช่เหรอ?” ลูกพี่หลินถามอย่างประชดประชัน

“ฉันบอกแล้วไง เหตุผลที่ฉันปล่อยนายไป เพราะว่าหลินชิงชิง” หลี่ฝางพูดอย่างทำใจยอมไม่ได้

ความจริงแล้ว หลี่ฝางก็อยากฆ่าลูกพี่หลิน

ถึงยังไง ไอ้หมอนี่มันก็ชั่วร้ายสุดๆ

“ช่างมันเถอะ คนแบบฉัน ถ้าไม่มีชีวิตอย่างสูงส่ง ไม่งั้น ก็ตาย”

ลูกพี่หลินส่ายหน้า แล้วพูด： “นายยังหนุ่มเกินไป ไม่เข้าใจทางของพวกเราหรอก”

“นายทำลายธุรกิจของฉัน ก็เท่ากับฆ่าฉัน”

“ฉันมีคนรับของต่ออีกเป็นสิบกว่าราย พ่อค้าคนกลางทั้งหมดนั่น ถ้าหากตรวจสอบเจอ ก็มีแต่ทางตายอย่างเดียว พวกเขาเป็นละคนเป็นพี่ใหญ่ทั้งนั้น ต่างมีทรัพย์สินเป็นร้อยล้าน ฉันยังมีชีวิตอยู่ พวกนั้นก็คงนอนไม่หลับ พวกเขานอนไม่หลับ ก็ต้องมาไล่ล่าตัวฉัน ดังนั้น นายปกป้องฉันไว้ไม่ได้หรอก”

“ฉันมีชีวิตอยู่ ยังจะพาลลำบากลูกสาวฉันอีก”

ลูกพี่หลินสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูด： “ฉันไม่ใช่แค่ต้องตาย แถมยังต้องตายต่อหน้าพวกนั้นด้วย แบบนี้ พวกนั้นถึงจะยอมปล่อยครอบครัวฉันไป”

“ฉันพูดแบบนี้ ฉันไม่ได้ต้องการโทษนาย ชนะก็จะได้เป็นเจ้าคนแพ้ก็ต้องหงอยไป หลายสิบปีก่อน ฉันก็มีแล้ว แล้วก็ชีวิตนี้ของฉัน อะไรก็ผ่านมาหมดแล้ว ก็คุ้มค่าแล้ว”

“ส่งฉันให้ตำรวจเถอะ”

ลูกพี่หลินถูกฉางเหมาพยุงขึ้น พลางมองหลี่ฝางพูด

ฉางเหมาจ้องหลี่ฝางอย่างโกรธแค้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก็แค่ค่อยๆ แบกลูกพี่หลิน ลงภูเขาไป

เมื่อมาถึงตีนเขา ลูกพี่หลินมองภรรยาของตน： “ฉันนึกว่า ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะสามารถชดเชยให้เธอได้อีกครึ่งชีวิตที่เหลือ คิดไม่ถึง กลับตกอยู่ในมือของลูกเขยในอนาคต”

“ไอ้เด็กคนนี้……”