บทที่ 737 รวยแล้ว

“ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะแสดงความรู้สึกในตอนนี้ออกมายังไง พ่อของฉันถูกจับ ความรู้สึกฉันดาวน์มาก ฉันรู้ว่าข้อหาของเขาไม่ใช่เบาๆ ครั้งนี้เขาถูกตำรวจจับไป เป็นไปได้มากว่าจะถูกยิงเป้า……”

หลินชิงชิงมองหลี่ฝาง พูดพลางส่ายหน้า： “ถึงแม้เขาทำผิดก็ควรจะถูกลงโทษ แต่ว่า กลับเป็นนายที่แจ้งจับเขา”

หน้าของหลี่ฝางนิ่ง： “พูดมาตั้งนาน เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันตรงๆ เลย”

“ตอนนี้ความรู้สึกฉันซับซ้อนมาก……ฉันไม่อยากให้พ่อฉันตาย เสี่ยวฝาง” หลินชิงชิงเดินขึ้นหน้าไป คว้าแขนหลี่ฝางแล้วพูด： “นายช่วยเขาได้มั้ย?”

“ไม่ได้”

หลี่ฝางส่ายหน้า สูดหายใจเข้าลึกแล้วพูด： “ถึงฉันจะมีความสามารถมากแค่ไหน ฉันก็ไม่สามารถช่วยเขาออกมาได้”

“เธอก็เห็นแล้ว หมู่บ้านนี้ทั้งหมู่บ้าน เป็นของเขาหมด เขาทำความผิดร้ายแรงมาก ถ้าว่าตามกฎหมาย เกรงว่าต้องยิงเป้าเขาเป็นร้อยครั้ง นักโทษที่ทำความผิดร้ายแรงแบบนี้ ฉันจะช่วยออกมาได้ยังไง?”

หลี่ฝางพูดอย่างเอือมๆ

ในหัวหลินชิงชิงนึกภาพพ่อของตนถูกยิงเป้า ทันใดนั้นแรงทั่วร่างของเธอก็ถูกดูดออกไปหมด

หลินชิงชิงนั่งลงบนเตียง นิ่งไปครึ่งวัน

หลี่ฝางมองหลินชิงชิง แล้วพูด： “ฉันรู้ว่าเธอเสียใจมาก แต่……”

“ตอนนี้ฉันไม่อยากพูดอะไร เสี่ยวฝาง นายออกไปก่อน ได้มั้ย?” หลินชิงชิงก้มหน้าพูด

หลี่ฝางพูดแล้วก็หยุดไป หลังจากมองหลินชิงชิงไม่กี่วินาที ก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

ตอนที่เดินออกมา โหจื่อก็ยืนรออยู่ด้านนอก

“คุยกันเป็นยังไงบ้าง?” โหจื่อถามหลี่ฝาง

หลี่ฝางส่ายหน้า แล้วพูด： “ก็ไม่ไง พี่ชิงชิงตอนนี้ไม่อยากคุยกับฉัน”

“ทำไมต้องหดหู่ขนาดนั้นด้วย ผลลัพธ์นี้ นายไม่ใช่ว่าเดาได้อยู่แล้วเหรอ? อย่างน้อย หล่อนก็ไม่ได้ตะโกนด่านาย หรือว่าให้นายตายไปพร้อมกับเธอ แบบนี้แสดงว่านายยังมีโอกาส” โหจื่อพูด

หลี่ฝางมองบนใส่โหจื่อ แล้วพูด： “พี่ชิงชิงไม่ใช่คนไม่ฟังเหตุผล”

“เหอะๆ ฟังเหตุผลแล้วยังไง ลูกพี่หลินเป็นพ่อของหล่อน แล้วก็ แม่ของหล่อนก็ถูกตำรวจรวบตัวไปเหมือนกัน ที่จริงหล่อนมีโอกาสที่จะหนี ฉันก็บอกหูเฟยเอาไว้แล้ว แต่หล่อนไม่อยากหนีเอาชีวิตรอดไปคนเดียว อยากจะอยู่เป็นเพื่อนลูกพี่หลินจนคราวสุดท้าย” โหจื่อพูด

หลี่ฝางขมวดคิ้วแล้วพูด： “แบบนี้ก็หมดกัน ช่วยไว้ไม่ได้สักคน ฉันคิดว่า อย่างน้อยถ้าฉันให้แม่หลินหนีออกไปได้ พี่ชิงชิงอาจจะเกลียดฉัน น้อยลงสักนิดนึง”

“นายให้โอกาสพวกเขาแล้ว”

โหจื่อตบไหล่หลี่ฝาง แล้วพูดปลอบ

“ความจริง ฉันไม่ได้ให้โอกาสเขาเลย นายควรจะรู้ดี ว่าลูกพี่หลินไม่มีทางรอด ใช่มั้ย?” หลี่ฝางถามโหจื่อ

ประโยคสุดท้ายของลูกพี่หลิน ถึงแม้หลี่ฝางไม่เข้าใจ แต่โหจื่อต้องเข้าแน่ๆ

โหจื่อพยักหน้า แล้วพูด： “ถูกแล้ว เขามีชีวิตอยู่ เมืองเอก รวมถึงอำเภอหลิน ตงไห่ ลูกพี่ใหญ่ของหลากหลายที่ ก็คงจะกลัว ไม่ว่าเขาจะหนีไปที่ไหน ก็จะตามไปฆ่าเขาอยู่ดี”

：