บทที่ 742 เลือกอย่างช่วยไม่ได้

สถานีต่อไปของหลินชิงชิง หลี่ฝางรู้ดี นั่นก็คือที่ที่แม่หลินอยู่ เมืองหลง

แต่แค่ หลี่ฝางไม่มีความกล้าพอจะตามไป

หลินชิงชิงจากไปเด็ดเดี่ยวแบบนั้น ไม่ใช่เพื่ออยากหนีจากตนไม่ใช่เหรอ?

ถ้าหากตนตามไปถึงเมืองหลง นั่นจะทำให้หลินชิงชิงรู้สึกไม่มีความสุขไม่ใช่เหรอ?

หลี่ฝางมองโหจื่อ แล้วถามขึ้น： “แม่ของหลินชิงชิง จะมีจุดจบเหมือนลูกพี่หลินมั้ย?”

โหจื่อพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง แล้วพูด： “ใช่ ไม่ใช่แค่แม่หลินมีอันตราย แม้แต่หลินชิงชิง ก็ไม่ปลอดภัยเหมือนกัน”

“ทำไม? ตั้งแต่ต้นจนจบ หลินชิงชิงไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องพวกเขาเลย คนกลุ่มนั้น ทำไมต้องลงมือกับหลินชิงชิง?”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว นอกจากจะไม่เข้าใจ ยังโมโหอีกด้วย

“คนกลุ่มนั้น ที่จริงก็ไม่ใช่คนดี ยอมฆ่าคนผิดเป็นพันคน แต่ไม่ยอมปล่อยคนไปได้แม้แต่คนเดียว หลินชิงชิงเป็นลูกสาวของพวกเขา พวกมันคงปล่อยไปไม่ได้”

โหจื่อพูดจบ ก็หยุดอยู่ครู่ แล้วพูดขึ้นอีก： “แล้วก็ ถึงแม้หลินชิงชิงจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยว แต่ก็ไม่ได้แสดงว่าเธอบริสุทธิ์ ถ้าหากเธอบริสุทธิ์จริงๆ งั้นรายชื่อที่อยู่ในมือพวกเรา มาจากไหนกัน?”

หลี่ฝางชะงักอยู่ครู่ และเปลี่ยนเป็นลนลานขึ้นมา： “งั้นทำยังไงดี แบบนี้ งั้นก็รีบส่งคนไปรักษาความปลอดภัยให้พี่ชิงชิงเร็ว”

โหจื่อพยักหน้า มองหลี่ฝางพลางยิ้มอ่อน แล้วพูด： “คุณชาย ข้างกายนายมีคนที่ดีให้เลือกอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

“ใคร?” หลี่ฝางรีบถามขึ้น

“เสี่ยวโจวไง เขายังไม่ตายไม่ใช่เหรอ? ฝีมือและการไหวตัวของเขาก็ไม่ได้แย่ หน้าที่ปกป้องหลินชิงชิง มอบให้เสี่ยวโจวสิ ไม่มีใครเหมาะไปกว่าเขาแล้ว” โหจื่อพูด

หลี่ฝางเพิ่งนึกได้ แล้วรีบตบหัวพูดขึ้น： “ลนลานจนเบลอไปหมดแล้ว ลืมแม้แต่เสี่ยวโจวไปซะได้ ที่จริงอยากจะให้เสี่ยวโจวไปผ่าตัดศัลยกรรมก่อน ตอนนี้เห็นที เวลาจะไม่มีซะแล้ว”

พูดจบ หลี่ฝางก็ควักโทรศัพท์ออกมา โทรหาโจวปู้ถง หรือก็คือน้องชายของเสี่ยวโจวนั่นเอง ไม่นานก็มีคนรับสาย

“ฮัลโหล คุณคือ?” โจวปู้ถงลืมว่าหลี่ฝางเป็นใคร

หลี่ฝางเตือน และพูด： “ฉันคือเพื่อนของพี่ชายนาย พวกเราเคยเจอกันที่โรงพยาบาล จำได้หรือยัง?”

“ผู้มีพระคุณ จำได้แล้ว” โจวปู้ถงพยักหน้าและพูดขึ้นทันที

“ตอนนี้พี่ชายนายดีขึ้นหรือยัง? ขอฉันคุยกับเขาได้มั้ย” หลี่ฝางถาม

ไม่กี่วินาที ปลายสายก็มีเสียงที่คุ้นเคยของเสี่ยวโจวดังขึ้น： “ขอบคุณคุณชายหลี่ที่ยังจำได้ ผมไม่เป็นไรแล้ว เมื่อคืนผมยังออกไปวิ่งมาอยู่เลย”

หลี่ฝางพูดอืม เงียบไปหลายวินาที จึงพูดขึ้น： “พี่โจว ฉันอาจจะต้องรบกวนนายสักเรื่อง”

พูดขึ้นมา หลี่ฝางก็รู้สึกเกรงใจ ถึงยังไง เสี่ยวโจวก็เพิ่งออกมาจากห้องไอซียู ได้แค่ไม่กี่วัน คิดได้ว่าร่างกายอาจจะยังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่

แต่ว่าได้ยินว่าเสี่ยวโจวสามารถลงจากเตียงไปวิ่งได้ หลี่ฝางก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

นี่ก็หมายความว่า บาดแผลบนร่างกายเสี่ยวโจว ก็คงจะดีขึ้นมากแปดสิบเก้าสิบเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

“คุณชายหลี่เชิญว่ามาเลย เป็นคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ อีกครึ่งชีวิตของผม ก็เป็นของคุณแล้ว คุณให้ผมทำอะไร ผมก็ทำตามนั้น” เสี่ยวโจวพูด