บทที่ 743 นายไม่มีความสามารถเหมือนลูกพี่ใหญ่

ลูกพี่หลินตายแล้ว คนที่แอบยิงลูกศรใส่หลี่ฝางอยู่เบื้องหลัง ก็ถือว่าไม่มีแล้ว

หลังจากกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ โหจื่อจึงยื่นรายชื่อที่ลูกพี่หลินทิ้งไว้ ให้กับหลี่ฝาง： “นายตัดสินใจเอานะ”

หลี่ฝางไม่ค่อยเข้าใจ แล้วถาม： “หมายความว่าไง”

โหจื่อยิ้มเหอะๆ ： “สองทางเลือก ทางเลือกแรกคือ ทำลายกระดาษแผ่นนี้ทิ้ง คิดว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แน่นอน นายยังมีทางเลือกที่สอง นั่นก็คือส่งให้ลุงเฉียน แต่นายจำไว้ ทางเลือกที่สอง จะนำปัญหามากมาย มาให้บ้านพักตากอากาศของเรา ส่วนทางเลือกแรก ก็คือปลอดภัยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว： “แต่ว่าถ้าไม่กำจัดคนพวกนั้น คนพวกนั้น ก็ยังคงจะทำร้ายสังคมต่อไปนะ ถึงแม้ลูกพี่หลินจะตายแล้ว ไร่ทั้งสองที่ของพวกเขา ก็ไหม้ไปแล้ว แต่ว่า ขอแค่ลูกค้าต้องการ พวกนั้นก็สามารถคิดหาทุกวิถีทาง เพื่อหาของมา ธุรกิจลูกโซ่นี้ จำเป็นต้องถูกกำจัดทิ้ง”

“พูดแบบนี้ นายก็เอารายชื่อนี้ ให้ลุงเฉียนไป ลุงเฉียนก็เหมือนกับลูกพี่ใหญ่ รังเกียจคนพวกนั้น เอามากๆ ให้ลุงเฉียนไป คนพวกนั้นต้องไม่เจอเรื่องดีแน่ๆ ลุงเฉียนคงคิดหาทางจัดการพวกมัน” โหจื่อพูดอยากไม่ค่อยแฮปปี้

จากน้ำเสียงของโหจื่อ หลี่ฝางก็รู้ว่า ความหมายของโหจื่อ คือไม่อยากใบรายชื่อนี้ ตกอยู่ในมือของลุงเฉียน

ถ้าหากลุงเฉียนได้รายชื่อนี้ไป ต้องไม่อยู่เฉยแน่ๆ ถ้าเกิดลงมือ จะต้องมีศัตรูเพิ่มขึ้นไม่น้อยแน่ๆ

วันนี้ ศัตรูของบ้านพักตากอากาศ ก็มากพอแล้ว……

หลี่ฝางเอาใบรายชื่อยัดใส่กระเป๋ากางเกง ถึงจะไม่ทำลายทิ้ง แต่ก็ไม่ได้จะให้ลุงเฉียน หลี่ฝางพูดอย่างนิ่งๆ ： “รอพ่อฉันกลับมา ฉันจะเอาใบรายชื่อนี้ ให้กับเขา”

โหจื่อยิ้ม แล้วพูด： “นี่เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยมาก”

ไม่นาน หลี่ฝางก็มาถึงออฟฟิศของลุงเฉียน ไม่เจอกันหลายวัน ดูเหมือนลุงเฉียนจะแก่ลงไปมาก หลี่ฝางมองลุงเฉียน และเข้าไปทักทาย

ลุงเฉียนยิ้มอย่างหาดูได้ยาก พลางมองหลี่ฝาง： “กลับมาแล้วเหรอ?”

หลี่ฝางพยักหน้า แล้วพูด： “ลูกพี่หลินตายแล้ว ลุงเฉียน ลุงรู้หรือยัง?”

“ก็เพิ่งได้ข่าวมา” ลุงเฉียนพยักหน้า

“พูดแบบนั้น ลุงเฉียนก็ไม่รู้ใช่มั้ยว่าใครเป็นคนฆ่าลูกพี่หลิน?” หลี่ฝางขมวดคิ้ว

“คนที่อยากฆ่าลูกพี่หลิน มีเยอะแยะ ทุกคนล้วนเป็นไปได้ ดังนั้น อยากหาคนลงมือจริงๆ นั้นยากมากๆ ขโมยที่ฆ่าลูกพี่หลินตาย คนในครอบครัวก็หายสาบสูญ ตอนที่พวกนายกลับมา ขโมยนั่นกัดลิ้นตัวเองตายไปแล้ว เรื่องนี้ ไม่ต้องตรวจสอบแล้ว”

ลุงเฉียนเลิกคิ้ว แล้วพูด： “ฉันได้ยินมาว่า ตอนที่ลูกพี่หลินตาย ได้ทิ้งรายชื่อเอาไว้”

ในใจของหลี่ฝางเลิ่กลั่ก แต่สีหน้ายังคงนิ่งเฉย

ลุงเฉียนหัวเราะเหอะๆ แล้วพูด： “ฉันส่งคนไปแอบไปหามาแล้ว แต่ใบรายชื่อนั้นถูกคนเอาไปแล้ว ส่วนคนที่เข้าใกล้ลูกพี่หลิน ก็มีไม่กี่คน คิดดู ใบรายชื่อนั้น น่าจะอยู่ในมือหลินชิงชิงใช่มั้ย?”

“เสี่ยวฝาง ตอนที่หลินชิงชิงจากไป เหมือนว่าหล่อนจะจงใจเรียกนายออกไป” ลุงเฉียนมองหลี่ฝางอย่างลึกซึ้ง แล้วพูด： “ใบรายชื่อนั้น ได้อยู่กับนายมั้ย?”

หลี่ฝางลังเลเล็กน้อย ลุงเฉียนหัวเราะเหอะๆ ： “ใบรายชื่อนั่น เก็บซ่อนไว้ที่ตัวนาย จะนำพาเรื่องอันตรายมาให้นะ”

“ส่งมาให้ฉันดูแลเถอะ” ลุงเฉียนยื่นมือ ไปหาหลี่ฝาง

หลี่ฝางลังเลอยู่ครู่ ก่อนจะล้วงกระดาษแผ่นนั้นออกมา แล้วยื่นให้กับลุงเฉียน

หลี่ฝางถอนหายใจ และพูดความคิดที่อยู่ในใจ： “ลุงเฉียน รอให้พ่อของผมกลับมาก่อน และค่อยจัดการพวกนั้นเถอะ”

“ไม่ต้อง” ลุงเฉียนส่ายหน้า แล้วพูด： “ในวันนี้ ทุกที่ในเมืองเอก สำหรับพวกเราแล้ว ไม่มีอะไรที่จะมาคุกคามพวกเราได้ ไม่ว่าจะเป็นสี่ตระกูลใหญ่ หรือแม้แต่คนที่อยู่เบื้องหลังสี่ตระกูลใหญ่ ทุกคนก็ไปจากเมืองเอกกันแล้ว”

：