บทที่ 747 เจอลู่เหลุ่ย

“ลุงเฉียน พวกเราฆ่าคนไปมากขนาดนั้น ต่อไป......”

หลี่ฝางทำหน้าเครียด แล้วพูดว่า “ยังต้องฆ่าอีกเหรอ?”

คนที่ยังเหลืออยู่ ล้วนเป็นคนที่มีอำนาจ ตำแหน่งของแต่ละคนเองก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ......

แม้กระทั่งพวกมู่เสี่ยวไป๋ ก็อยู่ข้างในรายชื่อด้วย

หรือว่า ลุงเฉียนต้องการจะฆ่ามู่เสี่ยวไป๋ด้วย?

หลี่ฝางไม่ได้สงสัยในความสามารถของลุงเฉียน แต่ว่าถ้าเกิดฆ่าคนพวกนี้ทิ้งทั้งหมดจริงๆ งั้นเมืองเอกแห่งนี้ ก็จะต้องเข้าสู่ความวุ่นวายอย่างแท้จริง

“ฆ่า เพียงแต่ว่า จะต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป”

ลุงเฉียนพูดต่อ “ต่อไปนี้ หนึ่งวันฆ่าหนึ่งคน”

“ข้างในเมืองเอก พวกเราจะไม่ปล่อยให้หนีไปได้แม้แต่คนเดียว ส่วนคนที่อยู่นอกเมืองเอก รอให้ลูกพี่กลับมาก่อน ค่อยว่ากันอีกที” ลุงเฉียนพูด

สมุดรายชื่อนี้ รวมคนที่อยู่ในเมืองเอกไว้เยอะมาก

รวมไปถึงตงไห่ อำเภอหลิน และรวมถึงเมืองหลง

และอีกหลายเมือง ที่หลี่ฝางแค่เคยได้ยิน แต่ไม่เคยไปมาก่อน

คนที่สามารถร่วมมือกับลูกพี่หลิน และถูกลูกพี่หลินบันทึกรายชื่อเอาไว้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

ตระกูลหลี่ถ้าเกิดฆ่าคนที่อยู่ในสมุดรายชื่อนี้จนหมดจริงๆล่ะก็ งั้นผลที่ตามมา ไม่กล้านึกเลยว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

ลุงเฉียนหัวเราะ แล้วพูดว่า “คราวนี้ ถึงเวลาสนุกแล้ว”

“สนุก?” หลี่ฝางไม่ค่อยเข้าใจ คำว่าสนุกที่ลุงเฉียนพูดออกมา มันหมายความว่ายังไง

ลุงเฉียนพูดอธิบาย “คราวนี้มีคนตายไปเยอะขนาดนี้ ไม่เพียงแค่หูเฟยจะร้อนรน รวมทั้ง คนที่เหลือ ก็จะร้อนรนไปด้วย”

เวลานี้ มือถือของหลี่ฝางก็ดังขึ้นมา คนที่โทรมาก็คือแคระนั่นเอง

หลี่ฝางมองไปยังลุงเฉียนแวบนึง แล้วพูดว่า “ลูกบุญธรรมของท่านจวนโทรมาหาผม”

“อืม รับเถอะ” ลุงเฉียนพูดด้วยท่าทีที่ดูสบายๆ

หลี่ฝางพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกดรับสาย จากนั้น ก็มีเสียงแก่ๆของท่านจวนดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวฝาง ฉันคือลุงจวน ของแก” ท่านจวนพูดอย่างอ่อนโยน

หลี่ฝางหัวเราะ พูดออกไปทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว “ที่แท้ก็เป็นลุงจวนนี่เอง จู่ๆลุงจวน ก็โทรมาหาผม มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

พอหลี่ฝางพูดจบ ก็ส่งสายตาไปหาลุงเฉียน และส่งซิกทางปากไป บอกลุงเฉียนว่า คนที่โทรมาก็คือท่านจวน

สีหน้าของลุงเฉียนดูสงบนิ่งเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่าเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

“เสี่ยวฝาง มีเวลาว่างไหม? ฉันอยากจะเลี้ยงข้าวแกสักหน่อย” ท่านจวนพูด

หลี่ฝางมองไปยังลุงเฉียน แอบกระซิบถามไปว่า “ท่านจวนอยากจะเลี้ยงข้าวผม จะตกลงดีไหม?”

ลุงเฉียนพยักหน้า แล้วพูดว่า “ได้สิ”

หลี่ฝางเองก็รู้สึกว่า ถ้าเกิดไม่ตอบตกลง มันก็จะเป็นการทำให้ท่านจวนคิดว่าตัวเองกลัวเขาน่ะสิ และมันก็ยังหมายถึงว่าตัวเองทำผิดนิดๆ เพราะงั้นหลี่ฝางจึงพยักหน้าตกลง แล้วพูดว่า “ได้สิ เวลาไหนดีล่ะ?”

“คืนนี้ก็แล้วกัน ที่วิลล่าจูเซียน ถึงเวลานั้นฉันจะนั่งรถไปรับแก” ท่านจวนนับเวลาและสถานที่ ไว้หมดแล้ว

หลี่ฝางพูดว่า “ผมไปเองก็ได้ ไม่ต้องรบกวนท่านจวนมารับผมถึงที่หรอก”

พอหลี่ฝางพูดจบ ก็กดวางสาย และลุงเฉียนในเวลานี้ก็หัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “ฉันเดาไว้แต่แรกแล้วว่าเขาจะต้องมาหาแกแน่ ครั้งนี้ คนของเขาตายไปมากที่สุด และด้วยอำนาจของเขา จะต้องตรวจเจอเป็นคนแรกอย่างแน่นอนว่าเป็นฝีมือของพวกเรา”

“เพราะงั้น นี้คงจะเป็นงานเลี้ยงที่มีเลศนัยแอบแฝงสิน่ะ?” หลี่ฝางถามตามสิ่งที่ลุงเฉียนพูดออกมา

ลุงเฉียนพยักหน้า แล้วพูดว่า “ถึงจะเป็นงานเลี้ยงที่มีเลศนัยแอบแฝง แต่ภายในสามวันนี้ ท่านจวนไม่น่าจะทำอะไรแกหรอกมั้ง”

“ถึงเวลานั้น ฉันค่อยให้โหจื่อและแม่มดติดตามแกไป มีทั้งสองคนนี้อยู่ ต่อให้ท่านจวนจะคิดอะไรชั่วๆ ก็ไม่สามารถทำอะไรแกได้” ลุงเฉียนพูด

หลี่ฝางมองลุงเฉียน แล้วพูดว่า “ลุงเฉียน เอาอีกคุณเองก็ไปด้วยกันเถอะ”

“ฮ่าๆ ท่านจวนไม่ได้เชิญฉัน ฉันจะไปทำไม? ท่านจวนมีเบอร์ของฉัน แต่กลับไม่โทรมาหาฉันด้วยตรง เป็นการบอกว่า เขาอยากจะคุยกับแกเป็นกันส่วนตัว”

ลุงเฉียนยิ้มแบบขี้เล่น

“เขาเป็นคนชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าเขา เขารู้ดี ไม่ว่าจะด้านไหน ผมก็ไม่ใช่คู่มือของเขา” หลี่ฝางพูดออกมา พร้อมถอดหายใจ