บทที่ 748 งานเลี้ยงที่มีเลศนัยแอบแฝงของท่านจวน

พวกที่อยู่ข้างนอก บนมือล้วนถือม้วนหนังสือพิมพ์อยู่ และหลังจากที่เห็นหลี่ฝาง ข้างในหนังสือพิมพ์ ก็ปรากฏของแวววับขึ้นมา

นั่นก็คือมีด

วินาทีที่เห็นมีด หลี่ฝางกุมมือของฉินวี่เฟย แล้ววิ่งหนีทันที หลี่ฝางพูดออกมาว่า “วิ่ง！”

และพวกที่อยู่ข้างนอก ก็วิ่งตรงเข้ามา หาหลี่ฝางและฉินวี่เฟย พุ่งตรงเข้ามา พวกเขามีจำนวนเยอะมาก จนกลายเป็นวงกลมล้อมรอบเอาไว้

หลี่ฝางเอาชาไข่มุกที่อยู่บนมือฉินวี่เฟยขึ้นมา แล้วเขวี้ยงออกไปทั้งหมด แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ผล

เพียงพริบตา หลี่ฝางก็ถูกล้อมรอบเอาไว้

ส่วนทางด้านนึง ก็มีคนสองคนเดินออกมาอยู่ตรงหน้า หนึ่งในนั้น จับผมของลู่หลุ่ยเอาไว้ และดึงมาอยู่ตรงหน้าของหลี่ฝาง

“คุณชายหลี่ นี่เป็นแฟนของคุณไม่ใช่รึไง?” คนๆนั้นหัวเราะอย่างเย็นชา “หน้าตาสะสวยซะจริง น่าอิจฉาคุณจริงๆ คุณชายหลี่ บุญเรื่องผู้หญิง ของคุณนี้ช่างดีซะจริงๆ”

หลี่ฝางมองหน้าคนๆนี้ แล้วพูดว่า “ปล่อยเธอไป แกเป็นบ้าไปแล้วรึไง ฟ้าสว่างขนาดนี้ แกคิดจะทำอะไร แกไม่กลัวว่าฉันจะโทรแจ้งตำรวจรึไง?”

“ฮ่าๆ แกอยากแจ้งก็แจ้งไปเลย รู้เบอร์มือถือไหม? ถ้าเกิดไม่รู้ล่ะก็ ฉันสามารถบอกแกได้ อีกอย่าง ฉันชื่อว่าหวางซวง บอกให้พวกเขาตรวจสอบดูก็ได้ ฉันเป็นแขกประจำของพวกเขา ฉันไม่ว่าอะไรหรอก อยากจับฉันก็จับเลย ยังไงซะ ข้างในคุกสำหรับฉันแล้ว ก็เหมือนเป็นบ้านตัวเอง”

หวางซวงหัวเราะ แล้วพูดว่า “แต่ว่าฉันโดนจับก็ไม่เป็นไร แต่ว่าผู้หญิงที่อยู่ในมือของฉัน ก็คงจะต้องรับกรรมไปด้วย”

“ถ้าเกิดแกไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้ได้รับบาดเจ็บล่ะก็ งั้นก็ให้ความร่วมมือกับฉัน แล้วไปขึ้นรถกับฉันซะ” หวางซวงพูดข่มขู่ด้วยเสียงที่เย็นชา

ข้างหลังของเขา มีรถตู้คันนึงปรากฏออกมา

และคนที่ขับรถคันนั้น กลับเป็นฉินเสี่ยวหู่ หลี่ฝางพอเห็นฉินเสี่ยวหู่ ภายในใจก็รู้สึกโล่งอกเล็กน้อย

ฉินเสี่ยวหู่คนนี้ เป็นพวกเดียวกัน แน่นอนว่า เขาก็ยังไม่ถูกเอารายชื่อออกจากคนทรยศ

หลี่ฝางกุมมือของฉินวี่เฟย แล้วพูดว่า “ฉันคงจะต้องทำให้เธอลำบากไปด้วยแล้ว””

“ไม่เป็นไร ไม่ว่าคุณจะเจอกับความลำบากอะไร ฉันก็จะอยู่เคียงข้างคุณ ฉันเตรียมใจมาตั้งแต่แรกแล้ว ไปกันเถอะ” ฉินวี่เฟยเป็นคนที่รู้งานมาก เธอเป็นคนเริ่มกุมมือของหลี่ฝาง แล้วเดินขึ้นไปบนรถด้วยกัน

วินาทีที่เข้าไปข้างในรถ ฉินวี่เฟยก็หันไปพูดกับหวางซวงว่า “พวกเราขึ้นรถมาแล้ว คงต้องของให้แกรักษาสัญญา ปล่อยผู้หญิงที่อยู่บนมือแกซะ เธอกับคุณชายหลี่ ตอนนี้เลิกกันแล้ว ตอนนี้ ฉันต่างหากที่เป็นแฟนตัวจริงของคุณชายหลี่”

“ฮ่าๆ งั้นก็ได้”

หวางซวงปล่อยผมของลู่หลุ่ย แล้วผลักลงไปกองกับพื้นอย่างแรก ข้างในสายตาที่ลู่หลุ่ยมองหลี่ฝางกับฉินวี่เฟย ไม่มีความซาบซึ้งแม้แต่น้อย

แถม ยังมีความเกลียดชังอยู่เล็กน้อย

บางที ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะหลี่ฝางล่ะก็ เธอก็คงไม่ต้องถูกคนชั่วจับไป

หลี่ฝางมองลู่หลุ่ยแวบนึง เหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เวลาแบบนี้ถ้าเกิดพูดขอโทษกับลู่หลุ่ย หรือพูดอะไรออกมาล่ะก็ มันก็เหมือนกับเป็นการทำร้ายเธอ

หลี่ฝางหันหน้าหนี แล้วหันไปพูดกับฉินเสี่ยวหู่ด้วยเสียงหัวเราะว่า “ดูเหมือนว่าคนที่ต้องการจะจับตัวฉัน จะเป็นมู่หรงฉางเฟิงสินะ”

ฉินเสี่ยวหู่ส่ายหัว แล้วหันไปพูดกับหลี่ฝางว่า “คุณชายหลี่ คุณคงยังไม่รู้สินะ คุณชายมู่หรง คุณชายซือถู และยังมีคุณชายมู่ ตอนนี้ได้ตกลงร่วมมือกันแล้ว เพราะงั้น หนึ่งในพวกเขาสามาคน ล้วนสามารถสั่งการผมได้ทั้งนั้น”

หลี่ฝางหัวเราะ พูดอย่างสนใจว่า “นี่เรียกได้ว่าเป็นการแบ่งบันธุรกิจรึเปล่า?”

ฉินเสี่ยวหู่ไม่พูดอะไรมาก เวลานี้หวางซวงก็ได้เข้ามาข้างในรถแล้ว หวางซวงมองหลี่ฝางแวบนึง แล้วพูดว่า “คุณชายหลี่ ดูเหมือนคุณจะจำผมไม่ได้แล้วสินะ”

หลี่ฝางมองหน้าหวางซวงแวบนึง นึกไม่ออกแม้แต่น้อย “ฉันเคยเจอแกด้วยเหรอ?”

“คุณชายหลี่ช่างเป็นคนรวยที่ขี้ลืมจริงๆ ฉันเป็นคนรับใช้ของคุณชายซือถู และก็เป็นDJของสโมสรเจียงหนาน ตอนนั้นคุณใจป๋ามาก ตอนที่เลี้ยงเหล้าแขกทั้งหมด ฉันคือคนที่ช่วยคุณประกาศออกไปไง”

“แขกทั้งหมดกินฟรี ให้คุณชายหลี่เป็นคนจ่ายเอง ตอนนั้นคุณ ช่างดูมีหน้ามีตามาก” หวางซวงมองหน้าหลี่ฝาง ยิ้มแบบขี้เล่นแล้วพูดว่า “คุณชายหลี่ คุณมีเงินมากขนาดนี้ เคยคิดไหมว่าตัวเองจะตายยังไง?”

หลี่ฝางมองหวางซวง ยิ้มอย่างชิวๆ “ทำไม แกฆ่าฉันรึไง?”

“มีอะไรไม่กล้าล่ะ ฉันหวางซวงคนนี้ไม่มีความสามารถอะไรมากมาย ความสามารถที่เด็นที่สุด ก็คือเป็นคนใจกล้า แกไม่ใช่เทพซะหน่อย ฆ่าแก แล้วมันยังไง อย่างมากก็แค่เป็นศัตรูกับบ้านตระกูลหลี่ของพวกแก แล้วโดนตามล้างแค้นก็เท่านั้นเอง? ถึงเวลานั้นฉันหนีก็พอแล้ว โลกนี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ จะบอกว่าเป็นถิ่นของตระกูลหลี่ของพวกแกทั้งหมดเลยรึไง?” หวางซวงพูดอย่างชิวๆ

“แต่ว่าก่อนที่จะฆ่าแก คุณชายของพวกเรา อยากจะเจอแกซะหน่อย” หวางซวงพูด

“พูดแบบนี้ แสดงว่าคนที่ส่งมาจับฉํน ก็คือซือถูเฟยสินะ” หลี่ฝางพูดอย่างสบายๆ

“ไม่เพียงแค่คุณชายซือถือ คนอื่นๆ ก็เริ่มลงมือแล้วเช่นกัน ตะกูลหลี่ของพวกแกแค่คืนเดียวก็ฆ่าคนไปเยอะขนาดนั้น คุณยังกล้ามาเดินเล่นอีก ไม่รู้จริงๆว่าความกล้าของคุณชายหลี่ มีมากขนาดไหนกัน ฉันน่าถือคุณจริงๆ” หวางซวงยกนิ้วโป้งให้กับหลี่ฝาง

และฉินวี่เฟยในตอนนี้ พอได้ยินแบบนี้ ภายในใจก็เกิดความรู้สึกเสียใจ และรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

เพราะว่าการออกมาเดินเล่นในครั้งนี้ เป็นเธอเองที่ลากหลี่ฝางออกมา ฉินวี่เฟยกอดแขนของหลี่ฝาง ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย เธออยากจะถามหลี่ฝางว่า ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่ามันอันตรายขนาดไหน ทำไมยังออกมาอีกล่ะ?”

แต่ว่า ฉินวี่เฟยไม่ได้เปิดปากถาม เธอเดาคำตอบออกแล้ว เธอรู้ดี ที่หลี่ฝางไม่ปฏิเสธเธอ ก็เพราะไม่อยากให้เธอเสียใจก็เท่านั้นเอง

ฉินเสี่ยวหู่สตาร์ทรถออกไป เพียงไม่นาน รถก็ขับมาจนถึงหน้าทางเข้าสโมสรเจียงหนาน

และหลี่ฝางที่เพิ่งออกมาจากรถ ก็มีชายชุดดำหลายคน ปรากฏออกมาอยู่ต่อหน้า

หวางซวงโดนชายชุดดำเตะปลิวในทันที และฉินเสี่ยวหู่ที่เห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงรีบสตาร์ทรถขับหนีออกไป

ชายชุดดำหลายคน เดินมาล้อมรอบหลี่ฝางเอาไว้ และซือถูเฟยก็เดินออกมาจากสโมสรเจียงหนาน “ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าคุณชายหลี่ได้เลี้ยงกลุ่มนักรบปีศาจเอาไว้ วันนี้พอได้เห็น ก็เป็นอย่างที่ลือกันจริงๆ”

“ฝีมือของนักรบปีศาจพวกนี้ เกรงว่าคงจะไม่แพ้โหจื่อกับส้าวส้วยถูกไหม” ซือถูเฟยวิเคราะห์อย่างใจเย็น

หลี่ฝางเดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองไปยังซือถูเฟย “เรียกฉํนมา อยากจะพูดอะไรกันแน่? หรือจะบอกว่า แกกล้าฆ่าฉันจริงๆ?”

“เมื่อคืน คนของฉันตายไปสามคน ฉันอยากจะบอกว่า สามคนนี้ คงจะเป็นฝีมือตระกูลหลี่ของพวกแกถูกไหม?” ซือถูเฟยถามด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด