บทที่ 749 ไปงานเลี้ยงกับโหจื่อ

วลาเดินไปเรื่อยๆจนถึงกลางคืน

ท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นความมืด มีรถออฟโรดสีดำหนึ่งคัน ปรากฏออกมาที่ทางเข้าสถานตากอากาศ

ข้างในรถออกโรด มีคนลงมาสองคน คนแรกเป็นผู้ชายที่สวมเสื้อลายพราง บนปากของเขาเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ ตาไม่อยู่กับร่องกับรอย และก็ไม่รู้ว่ากำลังมองที่ไหนอยู่

ส่วนอีกคนนึง ก็คือลูกบุญธรรมของท่านจวน คนที่ถูกเรียกว่าไอ้เด็กซนอย่างแคระ

หลี่ฝางเดินออกไป ตอนแรกกะจะตามไปทีหลัง

พอเห็นพวกเขา หลี่ฝางก็ทำหน้าเครียด พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจ “ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันไปเองได้ ไม่ต้องให้พวกแกไม่รับก็ได้”

“ก็กลัวว่าคุณจะไม่รู้ทางไปไง คุณชายหลี่”

ไอ้เด็กซนมองผู้ชายที่สวมเสื้อลายพรางแวบนึง แล้วพูดว่า “พอแล้ว ขึ้นรถเถอะ นำทางให้กับคุณชายหลี่”

“คุณชายหลี่ ฉันได้ข่าวมาว่าช่วงนี้คุณมีเรื่องกับคนจำนวนมาก ฉันจึงเชิญกลุ่มๆนึงมาช่วยนำทางให้กับคุณ ระหว่างทาง คุณจะได้ไม่ต้องเจอกับอันตรายอะไร”

“พวกเราเชิญคุณมา ถ้าเกิดระหว่างทางเกิดอะไรขึ้นมา พ่อบุญธรรมของผมคงเสียหน้าเป็นอย่างมาก”

ไอ้เด็กซนยิ้มแล้วถามกลับไปว่า “คุณว่างั้นไหม คุณชายหลี่?”

ประโยคนี้ของไอ้เด็กซน เป็นการบอกใบ้หลี่ฝางเรื่องเมื่อเช้าที่เกือบจะโดนจับตัวไปอย่างชัดเจน

หลี่ฝางเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว และเห็นว่าข้างหลังรถออฟโรด มีรถสิบกว่าคันตามมาด้วย พวกเขาล้วนรออยู่ที่ทางขึ้นเขา

หลี่ฝางทำหน้าเครียด แล้วมองไปยังไอ้เด็กซน “แกพาคนมาเยอะขนาดนี้ มาเพื่อที่จะปกป้องฉัน รึว่ามาเพื่อที่จะแสดงอำนาจขู่ฉันกันแน่?”

“แน่นอนว่าต้องมาเพื่อปกป้องคุณชายหลี่อยู่แล้ว ขู่งั้นเหรอ? คนแค่นี้ จะสามารถทำให้ตระกูลหลี่กลัวได้รึไง?” ไอ้เด็กซนส่งเสียงเฮิงพร้อมหัวเราะ

หลี่ฝางพยักหน้า แล้วพูดต่อจากประโยคของไอ้เด็กซนว่า “มันก็จริง แค่คนพวกนี้ ไม่สามารถทำให้ตระกูลหลี่กลัวได้หรอก แต่ว่า ฉันเองก็ไม่ต้องการให้คนพวกนี้ปกป้องฉัน”

“โหจื่อแค่คนเดียว ก็มีความสามารถมากพอที่จะปกป้องฉันแล้ว” หลี่ฝางมองไปยังโหจื่อแวบนึง แล้วพูดออกมา

“คุณชายหลี่ พวกเรารีบไปกันเถอะ พ่อบุญธรรมของผมรอต้อนรับคุณที่วิลล่าจูเซียนแล้ว” ไอ้เด็กซนพูดไป พร้อมกับกระโดนเข้าไปนั่งข้างในรถออฟโรด

รถพวกนี้สตาร์ทออกนำทางไปก่อน ส่วนหลี่ฝางก็ตามข้างหลังไปติดๆ

พอมาถึงเขตเมือง จู่ๆก็มีรถคันนึง ปรากฏออกมาอยู่ข้างหลังรถของหลี่ฝาง

หลี่ฝางทำหน้าเครียด รีบถามโหจื่อไปว่า “คนพวกนี้เป็นใครกัน?”

“จะไม่สนทำไมว่าเป็นใครกันแน่? ยังไงซะ ก็ไม่ใช่คนของพวกเรา” โหจื่อพูดอย่างชิวๆแล้วหัวเราะออกมา แล้วหันไปคุยกับหลี่ฝางว่า “คุณชาย นั่งดีๆล่ะ”

จากนั้น โหจื่อก็เหยียบคันเร่ง แล้วขับแซงรถไปหลายคัน จนมาถึงแถวของรถออฟโรด

หันไปคุยกับผู้ชายที่สวมเสื้อลายพราง โหจื่อหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันว่าเพื่อน แกต้องการที่จะปกป้องคุณชายของพวกเราไม่ใช่รึไง ฉันเห็นว่าพวกคนข้างหลังเหมือนจะวางแผนทำอะไรสักอย่าง พวกแกยังไม่รีบลงมืออีกเหรอ?

ไอ้เด็กซนทำหน้าเครียด หยิบมือถือขึ้นมา แล้วหันไปพูดกับคนข้างหลังว่า “หยุดรถข้างหลังเอาไว้ ลองดูสิว่าเป็นคนของใครกันแน่”

โหจื่อแค่ยิ้มด้วยใบหน้าที่เจ้าเล่ห์ จากนั้นก็เร่งสปีด ส่วนผู้ชายที่สวมเสื้อลายพรางเองก็เร่งความเร็วตามไป

เพียงไม่นาน รถข้างหลัง ก็ถูกทิ้งห่างสักแล้ว และในเวลานี้ หลี่ฝางดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงอะไรที่มันผิดปกติ

หลี่ฝางมองไปยังโหจื่อ แล้วถามว่า “คนที่อยู่ข้างหลัง แกไม่รู้จริงๆเหรอว่าเป็นใคร?”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?” โหจื่อหัวเราะอย่างชิวๆ

“เมื่อกี้ฉันเห็นน่ะ พวกเขาหยิบอาวุธออกมาแล้ว แถมดูเหมือนยังใช้ปืนอีก” หลี่ฝางทำหน้าเครียด “คนพวกนี้ เป็นคนของท่านจวนน่ะ ภายในเมืองเอกแห่ง่นี้ มีสักกี่คน ที่กล้าแตะต้องคนของท่านจวนกันน่ะ?”

“ทำไมจะไม่มีล่ะ ซือถูเฟย มู่หรงฉางเฟิง.......และคนของสี่ตระกูลใหญ่ ล้วนมีแต่คนใจกล้า”

โหจื่อพูดต่อ “ก่อนหน้านี้ที่สี่ตระกูลใหญ่ยอมปล่อยท่านจวนเอาไว้ เป็นเพราะว่าท่านจวนไปใช้ชีวิตอยู่บนเขา ไม่สนไม่ถามเรื่องภายนอก แต่การแย่งชิงในครั้งนี้ เขากลับกุมเมืองเอกไปครึ่งนึง ตอนนี้ ยังเชิญคุณไปกินข้าวอีก เรื่องนี้พอไปถึงหูของสี่ตระกูลใหญ่ จะต้องคิดว่าท่านจวนต้องการจะที่จะทำความสนิทสนมกับพวกเราเป็นแน่ เพราะงั้น พวกเขาจึงลงมือขั้นเด็ดขาดกับลูกน้องของท่านจวน มันก็ดูสมเหตุสมผล”