บทที่ 793 ยังมียอดฝีมือกำลังภายใน?

"ฆ่าเพชฌฆาตของตระกูลซูน แต่ว่าตระกูลจูเก่อ คนของตระกูลจูเก่อต่อให้จะโง่มากแค่ไหน ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำตามความต้องซุนจิ้นรึเปล่า? พวกเขากลัวซุนจิ้นต่างหาก แล้วจะทำตามความต้องการได้ยังไง！”

"คนที่ทำให้ตระกูลจูเก่อเชื่อฟังที่แท้จริง คือจูเก่อชื่อ ซึ่งก็คือท่านซุน"

ส้าวส้วยหัวเราะในลำคอ：“คุณท่านตงฟาง นายคิดว่าตนเองสามารถวางแผนทำร้ายทุกคน ทว่าคงคิดไม่ถึงใช่ไหม ท่านซุนรู้ตัวตนที่แท้จริงของนายมานานแล้ว"

"ท่านซุน เป็นคนบอกพี่ใหญ่ ว่านายคือคนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง แต่ว่า พี่ใหญ่ไม่เชื่อก็เท่านั้น"

"เพราะถึงอย่างไร นายก็เป็นคนให้ทุกอย่างกับพี่ใหญ่ เป็นคนนำทางในชีวิตของเขา เขาต้องไม่เชื่ออ่างแน่นอน ว่านายจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังคอยลอบทำร้ายเขา"

"รู้ไหมทำไมฉันถึงยังมีชีวิตอยู่?"

ส้าวส้วยขมวดคิ้วเป็นปม พร้อมกับพูด：“ตอนสุดท้าย พี่ใหญ่และฉันแยกกันเดินทางเป็นสองทาง แต่ฉันไม่ยอม เขาบอกกับฉัน เขาต้องไปพิสูจน์เรื่องหนึ่ง"

"ถ้าพวกเราสามารถไปรวมตัวกันได้อย่างราบรื่น ถ้าอย่างนั้น นายก็ไม่ใช่คุณท่านตงฟางแล้ว"

ขณะพูด จ้องมองไปที่ท่านจวน พูดด้วยแรงสังหาร：“แต่ว่า เขาพบเจอกับเรื่องไม่คาดคิด"

"ที่ตรงนั้น มีคนชื่อทาเฟย เขาเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของนาย ใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ เขาเคยมาเมืองเอกหนึ่งครั้ง ทั้งยังทำความรู้จักกับพี่ใหญ่"

"พี่ใหญ่ เข้าไปในถิ่นของทาเฟย อยู่ที่นั่นหนึ่งวัน แต่ว่า ตอนที่พี่ใหญ่เพิ่งออกไป เขาก็ถูกลอบทำร้าย คนที่ลอบทำร้าย ถ้าฉันเดาไม่ผิดละก็ คนๆ นั้นก็คือทาเฟย"

"แล้วคนที่บงการอยู่เบื้องหลัง ก็คือนายใช่ไหม"

ขณะที่ส้าวส้วยพูด เขาก็หยิบนาฬิกาข้อมือสีทองออกมาหนึ่งเรือน：“ฉันเอานี่มาจากมือของทาเฟย"

"นายฆ่าทาเฟยแล้ว?"

ท่านจวนเบิกตากว้าง

อำนาจของทาเฟย กว้างใหญ่อย่างมาก ถึงขั้นมีคนในองค์กรกว่าพันคน

อีกทั้ง ในมือของพวกเขา มีอาวุธปืน

คนที่ชื่อทาเฟยคนนี้ เป็นคนที่ไม่สามารถมีเรื่องด้วยได้ แม้แต่ประเทศที่เขาอยู่อาศัย ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

แต่ว่า......

ส้าวส้วยพยักหน้า แล้วพูด：“หรือว่า นายคิดว่าฉันควรจะปล่อยเขาไหม?"

ส้าวส้วยพูดเสียงเยือกเย็น：“ถึงแม้เขาจะไม่ยอมรับ ว่าเขาเป็นคนลอบทำร้ายพี่ใหญ่ แต่ว่า อยู่ในถิ่นของเขา เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นกับพี่ใหญ่ นอกจากเขาแล้ว ยังจะมีใครได้? ทุกคนไม่ใช่เด็กสามขวบ คิดว่าฉันโง่จริงๆ เหรอ?"

"อย่าว่าแต่รอบตัวเขามีคนนับพันคน ต่อให้มีหมื่นคน ฉันก็จะฆ่าเขา"

ส้าวส้วยหัวเราะเสียงเยือกเย็น：“ไม่ว่าใครที่ทำร้ายพี่ใหญ่ ฉันจะไม่มีวันปล่อยมันไป"

"แค่นายคนเดียวมีความสามารถในการทำเหรอ?"

ท่านจวนมองไปที่ส้าวส้วย：“นายมันใสซื่อเกินไปแล้ว"

"ต่อให้นายจะเก่งแค่ไหน นายจะหลบปืนนับสิบกระบอกได้เหรอ?" ท่านจวนส่ายหน้าเบาๆ

จากนั้น ท่านจวนถอยหลังหนึ่งก้าว มือปืนพวกนั้น เดินมาด้านหน้าหนึ่งก้าว

สีหน้าของมู่หรงฉางเฟิง ก็สับสนอย่างมาก

เขาคิดไม่ถึงว่า ตระกูลตงฟางที่ลึกลับที่สุด หัวหน้าตระกูล จะเป็นท่านจวน

เวลานี้ แววตาของมู่หรงฉางเฟิงที่มองไปทางท่านจวน นั้นแตกต่างจากเดิม"

"คุณท่านตงฟาง"

มองไปที่ท่านจวน มู่หรงฉางเฟิงพูดด้วยความเคารพ：“จะฆ่าเขาเหรอครับ?"

"นายลองทำดูได้"

ท่านจวนพูด เดินไปด้านหน้าหนึ่งก้าว เดินลงไปที่หุบเขา

ฝีเท้าของท่านจวน เร็วอย่างมาก ไม่เหมือนคนแก่ชราแม้แต่น้อย

ไม่นาน ท่านจวนก็ไปถึงตีนดอย

ปืนนับสิบกระบอก เล็งไปที่ส้าวส้วย แต่ไม่มีใครกล้ายิง

มู่หรงฉางเฟิง รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าเวลานี้ ตนควรจะยิงปืนออกไป หรือควรจะเดินออกไป?

นายลองทำดูได้?

มู่หรงฉางเฟิงไม่ค่อยเข้าใจประโยคนี้สักเท่าไหร่

ให้ยิง หรือไม่ให้ยิง?

เวลานี้ ส้าวส้วยส่ายหน้าไปมา：“ถ้านายยังไม่ไปอีก นายก็จะไปไม่ได้แล้ว"

ทันทีที่ส้าวส้วยพูดจบ กลุ่มคน เดินขึ้นมาจากตีนดอย

ท่านลู่ ก็เป็นหนึ่งในนั้น

โดยมีแกนนำ คือท่านซุน ซึ่งก็คือจูเก่อชื่อ

ซุนจิ้นอยู่ด้านหลังท่านซุน ด้านหลังของเขา มีคนหลายร้อยคนติดตามมาด้วย

ทั้งหมดล้วนเป็นคนตระกูลจูเก่อ

คนมากมาย ขึ้นไปบนภูเขา ล้อมเอาไว้

บางทีท่ามกลางสี่ตระกูลใหญ่ตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุด นอกจากตระกูลตงฟางแล้ว ก็คือตระกูลจูเก่อ

สำหรับคนตัวเล็กที่ไม่มีความสำคัญอะไรอย่างมู่หรงฉางเฟิง ส้าวส้วยดูถูกที่จะฆ่า และไม่มีความจำเป็นต้องฆ่า

มู่หรงฉางเฟิงมองดูกลุ่มคนที่ดำมืด รีบพาคนของตน หนีไปจากที่เกิดเหตุ

และในเวลานี้เอง หลี่ฝางอุ้มหลิงหลง มาถึงสถานตากอากาศแล้ว หาหมอแล้ว

หลังจากวางหลิงหลงลง หลี่ฝางตามหาฉินวี่เฟยไปทั่วทั้งสถานตากอากาศ แต่ว่า ไม่เจออะไรทั้งนั้น

ภายในใจของหลี่ฝาง ก็ยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น

ตอนที่หมาป่าละโมบและโฮจุนออกไป หลี่ฝางไม่เห็นฉินวี่เฟย

และในสถานตากอากาศ ก็ไม่มีศพของฉินวี่เฟย

ขณะที่หลี่ฝางกำลังร้อนใจแทบบ้า ทันใดนั้นเอง หมอเดินออกมา บอกกับหลี่ฝาง：“ไม่ต้องหาแล้ว เด็กผู้หญิงคนนั้นยังไม่ตาย"

"ยังไม่ตาย?" หลี่ฝางขมวดคิ้วเป็นปม แล้วถาม：“แล้วเธออยู่ที่ไหนครับ?"

"นอนในห้องลับของผม คุณควรจะขอบคุณหลิงหลง หลิงหลงยอมทำทุกอย่าง ช่วยชีวิตผู้หญิงคนนั้น มาจากพวกนักฆ่า"

หมอพูดขึ้น：“แต่ว่า ผู้หญิงคนนั้นตกใจมาก เธอไม่เคยเห็นภาพที่เต็มไปด้วยการนองเลือดแบบนั้น ผมเอายากล่อมประสาทให้เธอกินแล้ว คงนอนอีกสักพักหนึ่ง"

เมื่อหลี่ฝางได้ฟัง จึงโล่งอก

"โหจื่อเป็นยังไงบ้าง ลุงเฉียนเป็นยังไงบ้าง หลิงหลงบาดเจ็บสาหัสไหม??" หลี่ฝางถามชุดใหญ่