บทที่ 850 ยอดฝีมือที่แข็งแกร่ง

หญิงสาวทำท่าทำทางจะขว้างหลอดยาทิ้งลงบนพื้น ข่มขู่ไม่ให้กุ่ยเมี่ยนเข้ามาใกล้

กุ่ยเมี่ยนกลับไม่แยแสเลยสักนิด เขาหัวเราะเหอะ ๆ พลางกล่าว: “ส่งยาเพิ่มพลังความแข็งแกร่งนั่นมาให้ฉัน”

เขาสามารถรับรู้ได้โดยใช้วิธีการพิเศษตั้งแต่แรกแล้วว่านั่นคือยาเพิ่มพลังความแข็งแกร่ง เขารู้ว่าที่นี่มีตัวยาที่ประสบความสำเร็จเพียงแค่หลอดเดียว นั่นก็คือหลอดที่อยู่ในมือของหญิงสาวนั่นเอง

หญิงสาวตอบรับด้วยความเงียบ และไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างบุ่มบ่าม

เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้ไม่ได้มาดี ถ้าเธอเชื่อคำพูดของอีกฝ่าย เกรงว่าผลลัพธ์คงไม่ดีเท่าไหร่นัก ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงใช้วิธีนี้เพื่อข่มขู่อีกฝ่ายต่อไป ทำให้คนพวกนั้นไม่กล้าที่จะทำอะไรโดยพลการ

ในตอนนี้เอง จุ่ ๆ กุ่ยเมี่ยนก็ได้เอ่ยปากขึ้นมา: “งั้นเธอก็คงจะเป็นคนที่คิดค้นยาตัวนี้ขึ้นมาได้สินะ”

หญิงสาวชะงักงันไปสักพัก ไม่นานก็รู้สึกตัวขึ้นมา เธอรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที: “ฉันไม่มีความสามารถแบบนั้นหรอกนะ คนที่แกตามหาเพิ่งไปจากที่นี่ไม่นาน ถ้าหากตามไปตอนนี้ก็ยังทัน”

“เหอะ ๆ เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก” กุ่ยเมี่ยนหัวเราะขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ: “หญิงสาวที่สวยดึงดูดแบบนี้ ทั้งยังเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง สุดยอดไปเลยจริง ๆ !”

สายตาที่กุ่ยเมี่ยนมองหญิงสาวราวกับหมาป่าที่หิวโหยกำลังจ้องมองเหยื่อของตัวเองอยู่ ความกะหายแผ่ซ่านออกมา ช่างทำให้คนอกสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก

“อย่าเข้ามาอีกนะ!” หญิงสาวเรียบตะโกนขึ้นมา: “ถ้าเข้ามาใกล้อีกนิดฉันจะขว้างมันทิ้งซะ ให้แกมาโดยเสียเวลาเปล่า!”

กล่าวไป หญิงสาวพลางทำท่าทำทางจะขว้างหลอดยาทิ้ง พยายามทำให้ตัวเองมีท่าทีที่ไม่เกรงกลัว

“ฮ่า ๆ ! เธอขว้างสิ! ขอแค่จับตัวเธอได้ ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะทำยาเพิ่มพลังความแข็งแกร่งนั่นไม่ได้”

กุ่ยเมี่ยนกลับไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เขายังคงเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวเรื่อย ๆ เขาเพียงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่แปลกประหลาด: “ก็แล้วแต่ มีเธอตกอยู่ในมือ ทำไมจะผลิตยาไม่ได้?”

คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาในใจ สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ในตอนนั้นเอง กุ่ยเมี่ยนก็ได้พลันลงมือ การเคลื่อนไหวของเขานั้นรวดเร็วมาก หญิงสาวรู้สึกตาลายไปชั่วขณะ จากนั้นหลอดยาที่อยู่ในมือก็ได้ถูกแย่งชิงไป

หลังจากนั้นไหล่ของเธอก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา ซึ่งได้ถูกกุ่ยเมี่ยนบีบเอาไว้แน่นเป็นที่เรียบร้อย

“หยุดนะ!”

ชายวัยกลางคนตะโกนขึ้นมา เขาดิ้นรนอย่างหนักพลางร้องกล่าว: “อย่าทำร้ายลูกสาวฉันนะ!”

ชายวัยกลางคนพึ่งจะดิ้นรนขึ้นมา หมัดของชายฉกรรจ์ที่คุมตัวเขาอยู่ก็ได้ต่อยเข้าใส่บริเวณของเขาอย่างจัง จนทำให้เขาร้องโหยหวนขึ้นมา แล้วล้มลงไปกองอยู่บนพื้นและได้สูญเสียแรงต่อต้านไป

“หยุดนะ!”

หญิงสาวรีบตะโกนขึ้นมา แต่เธอก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการควบคุมของกุ่ยเมี่ยนไปได้

“ฉันแนะนำเธอให้เชื่อฟังหน่อยจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นละก็......”

กุ่ยเมี่ยนกล่าวข่มขู่อย่างเปิดเผย

เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็ได้สูญเสียแรงต่อต้านไปโดยสิ้นเชิง

และในตอนนั้นเอง ที่ด้านนอกของห้องทดลอง ทันใดนั้นเองก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นสองเสียง จากนั้นเสียงร้องนั่นก็ขาดหายไป ราวกับถูกขัดขาดอย่างกะทันหัน

“J! K!”

กุ่ยเมี่ยนรีบร้องตะโกนขึ้นมา เขาลองพยายามร้องเรียกพรรคพวกของตัว

แต่ไม่ว่ากุ่ยเมี่ยนจะร้องเรียกยังไง คนทั้งสองที่เฝ้าประตูอยู่ด้านก็ไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ขึ้นมาอีกเลย ตรงกันข้ามกลับมีเสียงฝีเท้าที่ชัดเจนดังก้องไปทั่วหูของทุกคน

“เจอเข้ากับคนสายงานเดียวกันงั้นเหรอ?”

ความคิดนี้เกิดขึ้นมาภายในใจของกุ่ยเมี่ยนโดยสัญชาตญาณ

เพราะไม่ว่ายังไงหลังจากที่เรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ไม่รู้ว่ามีกองกำลังมากมายแค่ไหนที่จับตามองที่นี่อยู่ กุ่ยเมี่ยนคิดจะถือโอกาสลงมือในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะมีคนที่มีความคิดเหมือนกันกับตัวเอง?