บทที่ 851 หลี่ฝางและเกาเมิ่งฉี

เมื่อหลายปีก่อน คนคนนี้ได้ทำลายล้างองค์กรที่เขาจัดตั้งขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทั้งเกือบจะเอาชีวิตของเขาไป

ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเกลียดชังผู้ชายคนนี้ เดิมทีคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะได้เจออยู่ที่นี่ในวันนี้

ในตอนนี้เอง เงาร่างนั้นก็ได้เอ่ยปากขึ้นมา

“ไสหัวไป!”

เพียงแค่ประโยคเดียว ก็ทำให้กุ่ยเมี่ยนราวกับได้รับการนิรโทษกรรม เขาปล่อยมือจากหญิงสาวคนนั้น จากนั้นก็นำหลอดยาที่แย่งชิงมาวางกลับไปที่เดิม แล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปทางประตูอย่างช้า ๆ

ขอเพียงแค่หนีรอดไปได้ เขาสามารถละทิ้งได้ทุกอย่าง

ในที่สุด กุ่ยเมี่ยนที่เคลื่อนตัวมาจนถึงประตูใหญ่ ก็ได้รีบหนีไปในทันที เขาไม่กล้าชักช้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว

กุ่ยเมี่ยนที่วิ่งหนีไป ในหัวของเขามีเพียงแค่ความคิดเดียว: “เขากลับมาแล้ว หลอซ่ากลับมาแล้ว! จะต้องนำข่าวนี้กลับไป! ชายคนนั้นกลับมาแล้ว!”

แต่สิ่งที่หลี่ฝางคิดอยู่ในใจนั้นกลับเป็น: “ข้อมูลที่หลิวฮุยให้มานั้นไม่ผิดเลยจริง ๆ คนที่ชื่อกุ่ยเมี่ยนคนนี้ เคยถูกพ่อของฉันอัดอย่างหนักมาก่อน และยังได้ทิ้งรอยบาดแผลที่ลึกมากไว้ในใจของมันอีก”

กุ่ยเมี่ยนคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่มานั้นไม่ใช่หลอซ่า แต่เป็นลูกชายของเขา ความกลัวทำให้เขาไม่กล้าที่จะหยุดอยู่เพื่อตรวจสอบเรื่องนี้ แต่ว่าแบบนี้อาจจะเป็นเรื่องดีที่ทำให้กุ่ยเมี่ยนสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้

กุ่ยเมี่ยนและพรรคพวกที่มาพร้อมกับพลังอำนาจที่หาที่เปรียบไม่ได้ ก็ได้เดินคอตกกลับไปแบบนี้แล้วเหรอ เขาไม่ได้ต่อปากต่อคำกับหลี่ฝางเลยแม้แต่ครั้งเดียว หรือแม้แต่ใบหน้าของหลี่ฝางก็ไม่ได้มองอย่างชัดเจน หลี่ฝางพูดเพียงประโยคเดียว เขาก็รีบหนีไปในทันที

สถานการณ์เช่นนี้ ทำให้ทุกคนเกิดความสงสัยขึ้นอีกครั้ง สงสัยแม้กระทั่งว่าทั้งสองคนได้ร่วมมือกันแสดงละครตบตาหรือไม่

แต่ประตูที่พังทลายบานนั้น กลับได้ย้ำเตือนพวกเขาว่าทั้งหมดนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเพียงแค่การแสดง

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าคนนี้เป็นมนุษย์จริง ๆ เหรอ?

โลกทัศน์ของหญิงสาวได้เริ่มสั่นคลอน

“สวัสดี! ผมชื่อหลี่ฝาง ข้างบนส่งผมมาปกป้องคุณ”

หลี่ฝางเป็นฝ่ายยื่นมือออกมาทักทายเกาเมิ่งฉีก่อน เพราะถึงยังไงการขจัดความเข้าใจผิดนั้นจะเป็นผลดีต่อการทำงานในวันหน้า ไม่ใช่เพียงเพราะผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นสาวสวยคนหนึ่งอย่างแน่นอน

“เอ่อ ฉันชื่อเกาเมิ่งฉี สวัสดี”

เกาเมิ่งฉียื่นมือออกมาตามสัญชาตญาณ สมองยังไม่ทันได้รับรู้ แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีความรู้สึกแปลก ๆ ไหลมาจากมือ ทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นมาทันที จากนั้นเธอก็ได้กล่าวกับหลี่ฝางอย่างโมโห: “ทำอะไรของนายน่ะ?”

“ขอโทษ ขอโทษ ไม่ทนได้ระวังน่ะ” หลี่ฝางรีบกล่าวอธิบายอย่างเขินอาย เขาแอบด่าสัญชาตญาณของตัวเองอยู่ภายในใจ

“นายบอกว่านายเป็นคนที่ข้างบนส่งมา มีหลักฐานอะไรไหม?”

เกาเมิ่งฉีจำได้ว่า เมื่อก่อนพ่อของตัวเองเคยบอกว่าด้านบนจะส่งคนมาปกป้องตัวเอง

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ฝางก็ไม่ได้พูดมากอะไร เขาคลำเขาเอกสารที่อยู่บนตัวออกมาแล้วยื่นให้เกาเมิ่งฉี

เอกสารนั่นหลิวฮุยได้มอบให้เขาก่อนออกเดินทาง นั้นเป็นเพียงตัวตนชั่วคราวเท่านั้น จะไม่มีผลโดยอัตโนมัติทันทีที่เสร็จงาน แต่ในระหว่างที่ปฏิบัติภารกิจมันสามารถนำความสะดวกสบายมาให้กับหลี่ฝางได้มาก

เกาเมิ่งฉีรับมาดูอย่างลวก ๆ จากนั้นก็ตะลึงงันไปสักพัก ทันใดนั้นเธอก็เบิกตากว้าง

องค์กรที่ประทับตราอยู่ด้านบนและตัวตนของหลี่ฝาง ต่างกว่าสูงเกินกว่าความคาดหมายของเกาเมิ่งฉี