ตอนที่ 100
บทที่100 ปีศาจที่ออกมาจากผับ
October 21, 2026
บทที่100 ปีศาจที่ออกมาจากผับ
มู่เสี่ยวไป๋จ้องโหจื่ออยู่นาน： “คนคนนี้ใครน่ะ？ผมไม่เคยเห็นเขา”
“ผมกลับรู้สึกคุ้นๆ หน้า ลืมแล้วว่าเคยเจอที่ไหน” จางกงหมิงพิมพ์ในโทรศัพท์
มู่เสี่ยวไป๋พูดอย่างร้อนใจ： “ไม่ต้องสนว่าเขาคือใคร ชิงชิง ในที่สุดผมก็เจอคุณแล้ว หลายวันนี้คุณหนีไปไหนมา！”
“คุณหาฉันทำไม ฉันไม่ได้คิดคุณซะหน่อย” หลินชิงชิงกอดอก ขึ้นรถจะออกไป
ไม่ง่ายเลยที่มู่เสี่ยวไป๋เจอหลินชิงชิง จะให้เธอหนีไปง่ายๆ ได้อย่างไร？
“เงินนี่ไม่เอาแล้วใช่ไหม？งั้นผมเอากลับไปแล้วนะ” มู่เสี่ยวไป๋ถือเงิน เดินไปที่รถของตัวเอง
เวลานี้ ไอ้หน้าหนวดออกมาจากรถ เอาปืนจ่อไปที่หัวมู่เสี่ยวไป๋： “น้องชาย กุญแจรถ”
มู่เสี่ยวไป๋มองไอ้หน้าหนวดด้วยใบหน้าน่ากลัว： “ผมเป็นถึงคนของตระกูลมู่แห่งเมืองเอก”
“กุญแจรถ” ไอ้หน้าหนวดพูดซ้ำ
“คุณคงไม่คิดว่าในปืนไม่มีกระสุนหรอกนะ？” ไอ้หน้าหนวดหัวเราะช้าๆ ทำท่าเหนี่ยวไก
“เอามา！” มู่เสี่ยวไป๋รีบให้คนขับรถยื่นกุญแจรถไป
“พี่ชาย เอากุญแจรถให้แล้ว เอาปืนออกไปได้ยัง ถ้ากระสุน ……” มู่เสี่ยวไป๋กลืนน้ำลายด้วยความกลัว
“เอาเงินมาให้ผมด้วย” ไอ้หน้าหนวดหัวเราะ คิดไม่ถึงว่าจะได้รับโชคอย่างไม่ตั้งตัว
ทั้งหมดนี้ มีถึงสิบห้าล้าน มีเงินนี่ จะออกจากประเทศก็ย่อมได้
“คุณไม่ยอม？” ไอ้หน้าหนวดถามมู่เสี่ยวไป๋อย่างเย็นชา
“พี่ชาย ล้อกันเล่นหรือไง เทียบกับชีวิตแล้ว เงินก็เท่านั้นแหละ” มู่เสี่ยวไป๋คลายมือออกทันที เอาถุงวางไว้พื้น
ไอ้หน้าหนวดเอากุญแจรถให้ลูกน้องตัวเอง พูด： “พวกคุณขับรถคันนั้น เอาเงินไป”
โหจื่อมองทุกอย่างนี่ด้วยรอยยิ้ม ไม่ถือโอกาสหนี
ไอ้หน้าหนวดกลับไปที่รถ ยิ้มแล้วพูดกับโหจื่ออย่างพอใจ： “ผมคิดว่าคุณจะหนีไปแล้วซะอีก”
“พี่ชาย พี่มีปืน ผมจะกล้าหนีเหรอ？ถ้าผมหนี พี่เหนี่ยวไกใส่ผมจะทำไงครับ” โหจื่อพูดด้วยสีหน้ากลัวๆ ： “อีกอย่าง พี่ดูขาผมสิ ตอนนี้ยังสั่นอยู่เลย จะให้ผมหนีไปไง！”
“ดูคุณขี้ขลาดขนาดนั้น ผู้ชายป่ะเนี่ย” ไอ้หน้าหนวดพูดด้วยใบหน้ารังเกียจ
“เมื่อไหร่จะปล่อยยิงจื่อ？” เวลานี้ ลูกพี่หลินเข้ามาถาม
ต้องบอกว่า ลูกพี่หลินกล้าสุดๆ ถึงไอ้หน้าหนวดถือปืนในมือ เขาก็ยังเดินเข้ามาด้วยมือเปล่า
“อีกยี่สิบนาที ถ้าคนของคุณไม่ตามมา ผมจะปล่อยเธอ” ไอ้หน้าหนวดพูด
“โอเค ผมเชื่อคุณ” ลูกพี่หลินมองไอ้หน้าหนวด： “ทางที่ดีอย่าหลอกผม ไม่งั้น ชีวิตครึ่งหลังของผมลูกพี่หลินจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น แค่ตามคุณให้ถึงที่สุดอย่างเดียว！”
ไอ้หน้าหนวดฟังเสร็จได้แต่ทำเสียงในลำคอใส่ ก็พูด： “ออกรถ！”
โหจื่อสตาร์ทรถ ขับออกไป
ส่วนบนหน้าลูกพี่หลิน ก็แสดงใบหน้าโหดร้าย： “ซุ่มโจมตีกันหรือยัง？”
“ลูกพี่ใหญ่ วางใจเถอะ ทุกสี่แยกมีคนแอบซุ่มไว้หมดแล้วครับ ไม่ว่าเขาหนีไปทางไหน ก็หลบพวกเราไม่พ้น”
“ก็แค่ กลุ่มนี้ถือว่าเจ๋งเลย ดันไม่ขับรถของตัวเอง แม่งเอ๊ย เครื่องติดตามก็ไร้ผล” ลูกน้องของลูกพี่หลินว่า
ลูกพี่หลินส่ายหน้า： “ไอ้หน้าหนวดคนนี้ มักทำให้ผมรู้สึกเป็นเดจาวู”
“อีกอย่าง เหมือนว่าเขาจะเข้าใจผมดี” ลูกพี่หลินรื้อฟื้นความจำไปอยู่นาน แต่ก็คิดอะไรไม่ออก
รถขับออกไปแค่ห้านาที จู่ๆ ไอ้หน้าหนวดก็พูด： “หยุดรถ เลี้ยวซ้าย”
“เข้าซอย？” โหจื่อถาม
“ใช่ เข้าไปในซอย” ไอ้หน้าหนวดพยักหน้า
โหจื่อทำตามที่กำชับ เข้าไปในซอยหนึ่ง ซอยนั้นลึกมาก มีมอเตอร์ไซค์เรียงราย
“คุณไปได้แล้ว”
ไอ้หน้าหนวดชี้ไปที่ซอย： “แต่รถต้องทิ้งไวนี่ รอพรุ่งนี้ค่อยมาขับใหม่”
“ทำไม？”
“เพราะว่านี่！” ไอ้หน้าหนวดไม่อยากอธิบาย ยื่นมือจะหยิบปืนทำให้โหจื่อตกใจ
ทันใดนั้น สีหน้าไอ้หน้าหนวดก็เปลี่ยน
เกิดอะไรขึ้น ปืนล่ะ？
ทำไมปืนหายไป？
！