ตอนที่ 101
บทที่101 มือสังหารที่อยู่เบื้องหลัง
October 21, 2026
บทที่101 มือสังหารที่อยู่เบื้องหลัง
ถ้าเกิดเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ เกรงว่าจะจะเอาแต่ถือปืนอย่างเกรงกลัวสั่นไปทั้งตัว แต่ยิงจื่อไม่เป็นแบบนั้น เพราะว่าเธอเป็นภรรยาของจางกงหมิง เธอเคยเห็นเลือดสาดกระเซ็น และเคยเห็นการฆ่าแกงเป็นปกติ
“พี่ คุณหมายความว่าอย่างไรกันแน่？”
ไอ้หน้าหนวดเบิกตาโผลง ก่อนจะมองโหจื่อ： “เงินก็ให้ไปแล้ว คุณยังไม่รีบไปจัดการให้สิ้นซากอีกเหรอ？”
“เพราะว่าเอาเงินมาให้ฉัน ดังนั้นพวกคุณเลยไม่สามารถนิ่งเฉยได้ พวกคุณเป็นพวกใช้วิธีสกปรกเพื่อได้สิ่งที่ต้องการมางั้นเหรอ ไม่ควรไปมีเรื่องด้วยเลย ต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด ถ้าไม่อย่างนั้น หลังจากนี้ คงจะต้องมีเรื่องให้วุ่นวายอีกมากอย่างแน่นอน” โหจื่อพูดด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ
“คุณจะฆ่า พวกเราจริงๆ เหรอ？” ไอ้หน้าหนวดเลิกคิ้วขึ้น
“ไม่หรอก ใครบอกว่าฉันจะฆ่าพวกคุณเหรอ ฉันเป็นประชาชนที่เคารพกฎหมาย จะไปฆ่าคนได้อย่างไร” โหจื่อส่ายหัว
“สาวสวย คุณเกลียดพวกเขาไหม？” โหจื่อมองยิงจื่อ ก่อนจะจับมือของเธอ
“เกลียด” ยิงจื่อพยักหน้า
“เกลียดแค่ไหน？” โหจื่อถามขึ้น
“มากจนอดไม่ได้ที่จะต้องฆ่าพวกเขา” ยิงจื่อมีสีหน้าที่น่าเกรงกลัว
“งั้นคุณยังจะรออะไรอยู่อีกเล่า？” โหจื่อยิ้มขึ้น ก่อนจะพูดว่า： “ยิงเลยสิ”
“แต่ฉันไม่สามารถ……”
“ฉันบอกแล้ว ว่าถ้าเกิดคุณยิงปืนไม่เป็น ฉันสอนให้คุณได้” โหจื่อพูดด้วยรอยยิ้ม
ไอ้หน้าหนวดพูดขึ้นด้วยความเย็นชา： “ทุกคนรุมเลย！”
ทุกคนยกมีดและดาบขึ้นมา ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาโหจื่อ
“ลั่นไก！” โหจื่อพูดด้วยความเย็นชา
“คุณแค่รับผิดชอบการลั่นไก ฉันจะรับผิดชอบว่าจะยิงไปที่ใคร” โหจื่อพูดขึ้นข้างหูยิงจื่อ
“เร็ว！”
ตอนที่ยิงจื่อลั่นไกปืน โหจื่อก็เปลี่ยนทิศ
มีเสียงปังดังขึ้น
สมองก็กระจายออก
คนกลุ่มนั้นไม่ได้ตกอกตกใจเลย แต่กลับรีบวิ่งเข้ามา
โหจื่อจับมือของยิงจื่อ กลางยืนอยู่ด้านหลังเธอ โหจื่อบอกให้ยิงปืน ยิงจื่อก็ลั่นไกปืน ทุกๆ ครั้งที่ลั่นไกปืน ก็จะมีภาพสมองกระจายตามมาติดๆ
สุดท้าย ปืนก็เหลือกระสุนอยู่แค่นัดเดียว
อีกฝั่ง เหลือเพียงไอ้หน้าหนวดยืนอยู่คนเดียว
ไหล่ทั้งสองข้างของไอ้หน้าหนวดได้รับบาดเจ็บ จนไม่มีทางแม้แต่จะยกมีดขึ้น และก็ไม่มีทางต่อสู้ได้อีกแล้ว
เมื่อเห็นพี่น้องของตัวเองต้องตายอย่างอนาถ หน้าของไอ้หน้าหนวดเต็มไปด้วยความน่ากลัวและความสิ้นหวัง
“สุดท้าย คุณมาทำเองเถอะ” โหจื่อปล่อยมือของยิงจื่อ
แขนทั้งสองข้างของไอ้หน้าหนวดนั้นใช้การไม่ได้แล้ว ในตอนนั้นเอง เขาไม่ต่างอะไรกับคนพิการเลย
ยิงจื่อมองศพที่เกลื่อนเต็มพื้น ก็ตกใจอยู่บ้างเล็กน้อย
เพียงไม่นาน ยิงจื่อก็หลุดออกจากความตกใจนั้น
ยิงจื่อเดินไปหาไอ้หน้าหนวด： “สมควรตาย！”
มีเสียงปืนดังขึ้น ยิงจื่อยิงไปที่หัวของไอ้หน้าหนวด
ในปืนไม่มีกระสุน ยิงจื่อเลยโยนปืนลงพื้น
โหจื่อหยิบโทรศัพท์ของไอ้หน้าหนวดออกมา ก่อนจะส่งให้ยิงจื่อ： “รีบโทรหาสามีของคุณเถอะ ดูสิว่าคุณฆ่าไปกี่คนแล้ว”
“เห้อ ผู้หญิงนี่น่ากลัวจริงๆ” โหจื่อส่ายหัว ก่อนจะพูดพลางถอนหายใจ
ยิงจื่อพูดไม่ออกเล็กน้อย คนพวกนี้ไม่ใช่คนที่คุณฆ่าหรอกเหรอ？
“จริงสิ เมื่อสามีของคุณมาแล้ว คุณอย่าได้พูดถึงฉันเลยนะ ถ้าเกิดว่าเขาถาม คุณก็บอกไปว่าคนพวกนี้ฆ่าแกงกันจนตายไปเอง เพราะต้องการจะแก่งแย่งผลประโยชน์กัน”
“ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องการแต่งเรื่องหรอก คุณแต่งขึ้นมาเองเถอะ โดยรวมแล้ว อย่าได้พูดถึงฉัน บอกแค่ฉันพาพวกคุณมาที่นี่ แล้วก็ไปแล้ว ส่วนเรื่องเงิน ฉันก็ไม่ใช่คนเอาไป” โหจื่อมองยิงจื่อพลางถามขึ้น： “คุณเข้าใจความหมายที่ฉันจะสื่อใช่ไหม？”
ยิงจื่อพยักหน้า： “เข้าใจ”
“อือ งั้นก็ดี ไปละนะ” โหจื่อเปิดปาก ก่อนจะมองยิงจื่อ： “มือของพวกผู้หญิงนี่ดูแลรักษากันอย่างไรนะ ทำไมถึงได้เนียนนุ่มขนาดนี้！”
สีหน้าของยิงจื่อเปลี่ยนไปทันใด เหมือนจะโกรธขึ้นมานิดหน่อย
โหจื่อขึ้นรถ ก่อนจะจากไป
เมื่อกลับไปถึงบาร์ ลุงเฉียนมองเงินถุงแล้วถุงเล่า ก็รีบถามขึ้น： “โหจื่อ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย บอกให้คุณไปส่งเงิน ทำไมคุณถึงได้เอาเงินกลับมาล่ะ？”
“แถมยังดูเยอะขึ้นด้วย？” ลุงเฉียนถามด้วยความสงสัย
“ลุงเฉียน ฉันขโมยมา” โหจื่อบอกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ให้ลุงเฉียนฟัง
“เห้อ ผู้หญิงคนนั้นคงจะไม่ทำให้คุณความแตกนะ？” ลุงเฉียนพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย： “ถ้าเกิดว่าความของคุณแตกเอา งั้น พวกเราคงต้องความแตกไปด้วย……”