บทที่103 ไปเยี่ยมมู่เสี่ยวไป๋？

บทที่103 ไปเยี่ยมมู่เสี่ยวไป๋？

เมื่อลูกพี่หลี่ตายไป บวกกับหลี่หลงยอมก้มหัวให้จางกงหมิงแล้ว ก่อนจะแหวกทางให้ ตอนนี้คนที่อยู่ด้านข้างหลี่หลงนั้น ก็เหลือแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

แต่จางกงหมิงในครั้งนี้ เอาคนมาสี่ห้าสิบคน ทั้งหมดเป็นตัวเด็ดทั้งนั้นเลย พวกเขาถือมีด ก่อนจะวิ่งเข้ามาตีพวกที่ผมเกรียน

หลี่หลงกับต้าเฉียงหลบเข้าไปในตึกของแขก

“พี่เฉียง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย？” หลี่หลงตกใจไปหมด

“ไอโง่ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ พี่หน้าหนวดจบแล้วล่ะ！” ต้าเฉียงไม่อยากจะเชื่อ แต่ความจริงก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

“พลาดแล้ว เมื่อครู่คนที่ส่งข้อความให้ฉัน ไม่ใช่พี่หน้าหนวด แต่เป็นจางกงหมิงเหรอเนี่ย！” ต้าเฉียงกัดฟันกรอด พลางพูดขึ้นด้วยความโกรธ

ทำไมตัวเองถึงได้สะเพร่าขนาดนี้นะ？

ถ้าเกิดว่าโทรไปถาม จะเกิดเรื่องแบบนี้เหรอ？

“ห๊ะ？โทรศัพท์ของพี่หน้าหนวดอยู่ในมือของจางกงหมิง” หลี่หลงถามขึ้นด้วยความงุนงง

“ไม่ต้องถาม พี่หน้าหนวดต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน” พี่เฉียงพูดเสียงเย็นชา

“หลี่หลง ฉันถามคุณหน่อยนะ ที่ร้านสโมบาร์มีประตูหลังไหม？” พี่เฉียงถามขึ้นด้วยความร้อนใจ

“มี” หลี่หลงพยักหน้า。

“งั้นคุณยังยืนอึ้งอะไรอยู่ล่ะ รีบหนีไปทางประตูหลังเร็ว！” พี่เฉียงจ้องหลี่หลง

หลี่หลงตอบ ก่อนจะรีบวิ่งลงไปด้านล่าง พี่เฉียงรีบตามไป ก่อนจะขวางเขาเอาไว้： “โง่หรือเปล่าเนี่ย！”

“คุณลงไป หาที่ตายเหรอ？”

“ประตูหนีอยู่ข้างล่าง” หลี่หลงกัดฟันพูด： “พวกเราหลบอยู่ด้านบน ถ้าสายเกินไปก้จะถูกจับ เขาลองเสี่ยงดูดีกว่า”

ตอนที่พวกเขาลงตึกไป พวกหัวเกรียนต่างนอนเรียงรายอยู่บนพื้น

จางกงหมิงมองพวกเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ในตอนนั้นเอง หลี่หลงกับต้าเฉียงอึ้งอยู่กับที่

ทั้งร้านสโมบาร์เป็นคนของจางกงหมิง พวกเขาจะหนีไปไหนได้？และจำหนีไปอย่างไรกัน？

“ไปจับมา！”

มีคนตะโกนออกมา ทุกคนก็รีบวิ่งมา

“ให้ตายเถอะ ประตูหลังอยู่ทางนั้นเหรอ？” ต้าเฉียงถามเบาๆ

“ทางซ้าย ประตูที่ติดกับห้องน้ำน่ะ เป็นประตูหลังของพวกเรา！” หลี่หลงพูดเสียงต่ำ

ต้าเฉียงหยิบเก้าอี้ตัวเล็กๆ มา ถือเอาไว้ในมือ เขาจ้องจางกงหมิง ก่อนจะพูดว่า： “จางกงหมิง มีคุณอยู่เหรอ！”

จางกงหมิงไม่ได้พูดอะไร เพราะว่าเขาพูดลำบาก เขาเอามือปาดคอตัวเองให้ลูกน้องดู เพื่อบอกว่าให้ฆ่าให้ตาย！

ครั้งนี้คนที่จางกงหมิงพามา เป็นคนที่เก่งกาจของตัวเองทั้งนั้น เลยไม่มีทางหักหลัง

ในตอนนั้นเอง คนกลุ่มนั้นยกมีดขึ้น

“เข้าไปเลย！” ต้าเฉียงหยิบเก้าอี้ตัวเล็กให้หลี่หลง ก่อนจะส่งให้

“พี่เฉียง หรือไม่ก็ให้ พวกเรายอมแพ้เลยเถอะ！”

“ยอมแพ้เหรอ ยอมแพ้อะไร จางกงหมิงจะยกโทษให้คุณเหรอ？！” ต้าเฉียงด่าออกไป

คุณลักพาตัวภรรยาของเขาไป เขาจะยกโทษให้คุณงั้นเหรอ？ยกโทษให้คุณต้องโดนสักกี่ทีก่อนล่ะ！ต้าเฉียงเอือมระอา

ต้าเฉียงก็ไม่อยากจะสนใจหลี่หลงแล้ว ก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ

ไม่พูดไม่ได้เลย ต้าเฉียงคนนี้โหดร้ายมาก เขาคนเดียวเคยชนะคนมาสี่ห้าคน ก่อนจะปรี่เข้าไปในห้องน้ำ

แต่เมื่อเปิดประตูออกไป ก็เห็นปืนล่าสัตว์ มาจ่ออยู่ที่หัวของเขา

“ต้าเฉียง คุณคิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าร้านสโมบาร์มีประตูหลังเหรอ？” ชายใส่ต่างหูคนหนึ่งยิ้มอย่างเย็นชา

ชายใส่ต่างหูเตะต้าเฉียง ก่อนจะจะเตะกลับมา

ต้าเฉียงหันกลับไปมอง หลี่หลงในตอนนั้น ถูกฟันไปหลายแผล เขาขอร้องไม่หยุด แต่ก็ไม่ช่วยอะไร

ต้าเฉียงม่านตาหดลงในทันที ก่อนจะรีบเข้ามา ขอโอกาสเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ชายที่ใส่ต่างหูไม่ได้ให้โอกาสเขา ลั่นไกออกไป โดนที่หน้าอกของเขา

หน้าอกของต้าเฉียงเป็นรู ก่อนจะล้มลงกับพื้น

“จับ……เข้ามา” จางกงหมิงพูดด้วยเสียงแหบแห้งเบาๆ

จางกงหมิงเข้าไปในห้องรับรอง หลี่หลงกับต้าเฉียงเองก็ถูกพาเข้าไปในห้องเหมือนกัน

จางกงหมิงใช้โทรศัพท์พิมพ์： “ความคิดของใคร？”

“ของเขา” หลี่หลงชี้ไปที่ต้าเฉียง พลางพูดว่า： “พี่หมิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันเลย”

“กลุ่มคนพวกนั้นเป็นคนที่พี่เฉียงหามา ความคิดที่ลักพาตัวภรรยาของคุณก็เป็นความคิดของพี่เฉียง” หลี่หลงรีบพูดขึ้น

จางกงหมิงไม่แดงสีหน้าใดๆ ก่อนจะพิมพ์ข้อความให้หลี่หลงดู： “สองล้านนั้นเป็นของใคร แล้วใครเป็นคนจัดหานักต้มตุ๋นมา？”

จางกงหมิงเตะเข้าที่หน้าอกของหลี่หลง ก่อนจะเหยียบลงไปอย่างจัง

：