บทที่114 ตู้เฟยที่หยิ่งผยองไม่มีใครเทียบได้

บทที่ 114 ตู้เฟยที่หยิ่งผยองไม่มีใครเทียบได้

เช้าวันที่สอง หลี่ฝางได้ไปโชว์รูมรถเบนซ์4S

หลังจากเรื่องเมื่อวานแล้ว แค่เข้าไปในร้าน หลี่ฝางถูกต้อนรับเหมือนกับเทพเจ้า

หลี่ฝางเดินดูไม่นานนัก ก็ได้เดินไปที่รถเบนซ์จิ๊บคันหนึ่ง ชี้ไปรถคันนี้แล้วถาม: “รถคันนี้ราคาเท่าไหร่?”

“รถเบนซ์จิ๊บคันนี้ราคาอยู่ที่ประมาณสองล้านกว่าหยวน” พนักงานหญิงที่ขายรถตอบกลับอย่างยิ้มแย้ม

“ซื้อคันนี้แหละ”

หลี่ฝางหยิบการ์ดออกมาหนึ่งใบ ไม่มีความลังเลใดๆ

“คุณไม่ทำความเข้าใจให้มันมากกว่านี้หน่อยเหรอคะ?” พนักงานหญิงที่ขายรถยังไม่เคยเจอลูกค้าที่ซื้อง่ายขนาดนี้มาก่อนเลย

“ไม่ต้องแล้ว ผมรีบ รูดการ์ดเลย” หลี่ฝางพูดอย่างไม่แยแส: “สิ่งที่ควรมีก็ใส่มันเข้าไปเลย”

“คุณจะจ่ายจำนวนเต็มใช่มั้ยคะ?”

“ใช่ ทำไมเหรอ? แค่สองล้านกว่าเอง คงไม่ต้องผ่อนมั้ง?” หลี่ฝางไม่ได้ปกปิดความร่ำรวยของตัวเอง พูดออกมาโดยตรง

หลังจากรูดการ์ด ทำเรื่องเสร็จหมดเรียบร้อยแล้ว พนักงานหญิงที่ขายรถยังได้ขอวีแชทกับหลี่ฝาง บอกว่าหากรถมีปัญหาอะไร สามารถหาเธอได้ตลอดเวลา

หลี่ฝางไม่ได้โง่ ทำไมจะไม่เข้าใจความหมายของเธอละ?

หลี่ฝางก็แกล้งพูด: “แล้วหากรถไม่มีปัญหา จะหาคุณได้มั้ย?”

พนักงานหญิงที่ขายรถหน้าแดงทันที: “หากเป็นเวลาเลิกงาน ก็ได้ค่ะ”

หลี่ฝางหัวเราะเห่อๆ ก็ขับรถออกไปเลย

ผู้หญิงแบบนี้ หลี่ฝางเห็นมาเยอะแล้ว ขอเพียงตัวเองตกลง อีกฝ่ายก็จะถอดเสื้อผ้าออกทันที แล้วไปนอนบนเตียงอย่างว่าง่าย รอให้ตัวเองไปเสพสุข

เวลานี้ ที่หน้าประตูโรงแรมลี่ชุน มีนักเรียนจำนวนมากมารวมตัวกัน

ตู้เฟยก็ขับรถสปอตเบนซ์ของตัวเอง และมาที่นี่อย่างสง่าผ่าเผย

ตู้เฟยลงมาจากรถ สวมใส่แว่นตาดำ ทักทายผู้คนที่อยู่รอบข้าง

“คนนี้ใช่ตู้เฟยป่ะ? เขามาได้ยังไง”

“ใช่ เขาถูกผู้อำนวยการโรงเรียนไล่ออกแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงอำลาอีกละ” นักเรียนที่ที่ไม่ชอบความหยิ่งผยองของตู้เฟยได้พูดขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย

จางเสี่ยวเฟิงและเกาเสิ้งนั้นดวงตาเป็นประกาย รีบไปต้อนรับทันที

“พี่เฟย พี่มาได้ไง?”

“เปลี่ยนรถอีกแล้วเหรอ รถคันนี้ดูแล้วใหม่จังเลย เพิ่งถอยมาเหรอ?” จางเสี่ยวเฟิงมองตู้เฟยอย่างอิจฉา

“ใช่ เมื่อวานเพิ่งถอยมาเอง” ตู้เฟยยิ้มๆ

“พี่เฟย ผมได้ยินมาว่าบ้านของพี่ทำธุรกิจร่วมกับเศรษฐีลึกลับคนนั้นแล้ว ใช่เรื่องจริงหรือเปล่า?” เกาเสิ้งถาม

“ใช่ วันนี้เป็นวันที่เซ็นสัญญากันอย่างเป็นทางการ สวีจื่อโห้ก็จะไปร่วมด้วย” ตู้เฟยกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“เฮ้ย พี่เฟย สามารถให้ทีมงานของพ่อผมไปช่วยพวกพี่ทำงานได้มั้ย ทีมงานของพ่อผมก็มีแค่หลายสิบคนเอง” เกาเสิ้งถามอย่างต่อเนื่อง

“แค่หลายสิบคน? มันเล็กไปมั้ย” สีหน้าของตู้เฟยแสดงออกอย่างรังเกียจ: “แต่ก็ยังคงพูดต่อ แต่ว่าเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราสองคน ฉันจะไปบอกกับพ่อของฉัน ให้ทีมงานของพ่อนายเข้าไปทำงาน”

“พี่เฟย ขอบคุณพี่มากเลยครับ” เกาเสิ้งดีใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา เขารีบวิ่งไปข้างๆ ได้โทรไปแจ้งข่าวดีนี้กับพ่อของตัวเอง

“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

ตู้เฟยพูดจบ ก็ได้มองไปที่จางเสี่ยวเฟิงอีกครั้ง: “เสี่ยวเฟิง ฉันได้ยินมาว่าครั้งนี้นายสอบไม่ผ่าน”

จางเสี่ยวเฟิงสีหน้ามืดมนลงเล็กน้อย: “ใช่ครับ พี่เฟย ทำได้ไม่ดีเลย มันค่อนข้างแตกต่างจากข้อสอบจำลอง พ่อผมให้ผมไปทำงานกับเขา”

“พอได้แล้วมั้ง ตอนที่ทดลองสอบมีคนให้นายลอก นายจึงสอบได้หนึ่งในสามสิบแรกของห้องเรา ตอนสอบเอ็นทรานซ์ไม่มีใครให้นายลอกไง นายก็เลยได้เผยความสามารถที่แท้จริงออกมาไง” เกาเสิ้งกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า

จางเสี่ยวเฟิงจ้องมองที่เกาเสิ้งไปหนึ่งที เกือบจะต่อยกับเขาแล้ว

“ไม่เป็นไร นายติดตามฉันมาสามปีแล้ว ฉันจะให้นายตามฉันฟรีๆ เหรอ?” ตู้เฟยยิ้มๆ แล้วกล่าว: “เอาอย่างนี้ละกัน พ่อฉันมีไซด์งานใหม่ที่หนึ่ง ต้องการหัวหน้าคนงานหลายคน นายก็ไปเป็นหัวหน้าคนงาน มีเงินพิเศษไม่น้อยเลยนะ”

“จริงหรือเปล่าเนี่ย พี่เฟย?” จางเสี่ยวเฟิงดีใจจนอยากจะกระโดดขึ้นมา

“ฉันเป็นพี่ใหญ่นาย ฉันจะโกหกนายเหรอ? เมื่อไปถึงที่ไซด์งาน นายก็บอกว่าเป็นน้องของตู้เฟย วางใจเถอะ ไม่มีใครกล้ารังแกนาย” ตู้เฟยตบที่อกแล้วกล่าว

พูดจบ ตู้เฟยก็กวาดสายตามองไปที่กลุ่มคนหนึ่งรอบ

“ทำไมหลี่ฝางยังไม่มา?” ตู้เฟยอยากให้หลี่ฝางเรียกเขาว่าปู่

“คงยังมาไม่ถึงมั้ง” จางเสี่ยวเฟิงกล่าว: “แต่ว่าเชี่ยลู่อยู่ข้างในแล้ว พี่เฟย พี่ให้ผมจับตามองเธออยู่ไม่ใช่เหรอ? ผมพบว่าในห้องเธอมีผู้ชายคนหนึ่งตอแยเธออยู่ตลอดเวลา พวกเราไปจัดการมันมั้ย?”