ตอนที่ 130
บทที่130 จางเชี่ยนที่เป็นผู้ใหญ่
October 21, 2026
บทที่130 จางเชี่ยนที่เป็นผู้ใหญ่
หลี่ฝางตกใจ เรื่องเพิ่งเกิด หลินชิงชิงทำไมรู้ได้？
คงไม่ใช่ว่า เธอก็อยู่ผับหรอกนะ？
หลี่ฝางรีบถาม： “พี่ พี่คงไม่ได้อยู่ผับหรอกนะ？”
ถามเสร็จ หลี่ฝางก็รีบมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นร่างของหลินชิงชิง
หลินชิงชิงตอบไปว่า： “ฉันอยู่เมืองเอก ไม่ได้อยู่ผับ ฉันเข้าอินเทอร์เน็ต ก็มองเห็นโพสต์น่ะ”
หลินชิงชิงหัวเราะอยู่ที่ปลายสาย： “เห็นมู่เสี่ยวไป๋ถูกตีตนหัวบวม ก็หายโกรธจริงๆ”
หลี่ฝางก็หายโกรธจริงๆ
“ใช่สิ เสี่ยวฝาง คุณยังมีเงินอยู่ไหม？” จู่ๆ หลินชิงชิงก็ถาม
“มีสิ ทำไม พี่ พี่ต้องใช้เงินเหรอ？” หลี่ฝางถาม
“ฉันต้องเช่าห้องที่เมืองเอก แต่บัตรของฉันถูกพ่ออายัด หมดหนทาง ได้แต่หายืมคุณ” หลินชิงชิงพูดอย่างทำอะไรไม่ได้
วางสาย หลินชิงชิงก็ส่งเลขบัญชี
หลินชิงชิงบอกว่าโอนมาหมื่นหยวนก็พอ แต่หลี่ฝางโอนไปแสนหนึ่ง กลัวหลินชิงชิงจะลำบาก
โอนเสร็จ หลี่ฝางก็ถามหลินชิงชิงในข้อความ ทำไมไปเช่าห้องที่เมืองเอก？นั่นไม่ใช่ถิ่นของมู่เสี่ยวไป๋เหรอ？
หลินชิงชิงตอบข้อความ：สถานที่ยิ่งอันตราย ก็ยิ่งปลอดภัย ยังไงมู่เสี่ยวไป๋ก็คิดไม่ถึง ว่าคนที่เขาจะหาที่จริงอยู่เมืองเอก
หลินชิงชิงยังบอก เมืองเอกใหญ่ขนาดนั้น ไม่มีทางเจอมู่เสี่ยวไป๋บังเอิญแน่ ที่เขาเลือกที่จะตั้งถิ่นฐานที่ตงไห่ สาเหตุที่สำคัญที่สุด ก็เพื่อจับจุดอ่อนของมู่เสี่ยวไป๋
หลินชิงชิงคิดในใจ พื้นฐานลูกเศรษฐีแบบมู่เสี่ยวไป๋นี้ไม่ใสซื่อบริสุทธิ์แน่ๆ แค่ถ่ายรูปเขานอนกับผู้หญิงได้ หลักฐานที่ไปมีผู้หญิงคนอื่นข้างนอก หลินชิงชิงก็จะถอนหมั้นได้อย่างถูกต้อง
ตอนนี้หลี่ฝางอยากหัวเราะ เรื่องแบบนี้ ไม่ใช่ว่าควรจะหานักสืบส่วนตัวเหรอ？
หลี่ฝางก็ไม่ได้คุยกับหลินชิงชิงต่อ แค่คิดในใจ อีกสองสามวันตัวเองก็ต้องไปเมืองเอกแล้ว แอบนัดหลินชิงชิงได้ใช่ไหม？
วันนี้ธุรกิจที่ผับดีมาก หลี่ฝางจึงเข้าใจว่า ทำไมคนรวยต่างชอบทำบุญ
ที่แท้ทำบุญเยอะๆ ก็ช่วยสร้างภาพ เรียกให้หลายคนมาสนับสนุนได้
ก็เหมือนเรื่องเมื่อกี๊ ทุกคนต่างเลือกเชื่อผับ แม้แต่โอกาสอธิบายของมู่เสี่ยวไป๋ก็ยังไม่มี เยี่ยมจริงๆ
ตอนกลับไป หลี่ฝางก็มองเห็นถังหยู่ซวนกับหลิวเฉียวเฉียวพูดไปขำไป คุยอย่างมีความสุข
พอถังหยู่ซวนเป็นผู้จัดการผับ ก็ดูใจกว้างขึ้นมา
เวลานี้ โจวเจ๋มาแล้ว ด้านหลังมีจางเชี่ยนกับจางปิงปิงทั้งสองสาว
ตั้งแต่จางเชี่ยนคบกับโจวเจ๋ ก็ยิ่งเซ็กซี่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่แต่งหน้าจัด แม้แต่ชุดก็ใส่โป๊มาก
ด้านบนสวมเชิ้ตขาว ข้างล่างสวมกางเกงยีนสั้นมากๆ
จางเชี่ยนเดินเข้ามา ก็ดึงดูดสายตาคนมากมาย พวกสาวๆ ก็ว่าเธอเป็นจิ้งจอก ส่วนสายตาผู้ชายพวกนั้นไม่อาจละสายตา พวกกล้าๆ สองสามคน ก็ผิวปากใส่จางเชี่ยนขึ้นมา
โจวเจ๋มองเห็นก็โกรธมาก ชี้ไปที่พวกคนผิวปากแล้วพูด： “ไอ้เด็กเปรต กลับบ้านไปผิวใส่แม่คุณไป”
โจวเจ๋ด่า พวกผิวปากสองสามคนเมื่อกี๊ก็ยืนขึ้นมา
ตอนดึกมาเที่ยวผับ ก็มีคนมาให้จัดการง่ายๆ อีกแล้ว？
“คุณว่าใครเหรอ？”
“ผมแค่ผิวปากเกี่ยวอะไรกับคุณ！”
“ผมอยากจะผิวปากก็ผิวปาก ทำไม ผับนี้มีกฎห้ามผิวปากเหรอ？”
โจวเจ๋ถูกคนล้อมไว้ ก็ขี้ขลาดทันที
“ทำไม นี่แฟนคุณเหรอ？ทำไมสวมชุดน้อยชิ้นขนาดนั้น หรือว่าคุณไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าให้เธอ”
มีไอ้ผมเหลืองเยาะเย้ยเสร็จ ก็ยื่นมือแต๊ะอั๋ง ตบไปที่ก้นของจางเชี่ยน
จางเชี่ยนตกใจ รีบจับแขนโจวเจ๋： “พี่เจ๋ ชายหนุ่มคนนี้ตบก้นฉัน”
“ทำไม ไม่ให้ตบเหรอ？”
ไอ้ผมเหลืองมองโจวเจ๋อย่างเยือกเย็น กำหมัดสองข้างขึ้นมา หมัดที่มือส่งเสียงดังกรุบ
ไอ้ผมเหลืองคนกลุ่มนี้ แค่มองก็รู้ว่าเป็นนักเลง โจวเจ๋กลัวถูกทำร้าย จึงพูด： “แค่ตบก้นเอง ไม่เห็นเป็นไรเลย”
โจวเจ๋ก็ไม่กล้า ไอ้ผมเหลืองมอง นี่ถือว่าเจอเด็กอมมือ！
ไอ้ผมเหลืองพูด： “น้องชาย เอาแฟนคุณมาให้เราเล่นหน่อยได้ไหมล่ะ？”