บทที่195 ฝีมือต้อยต่ำก็เป็นไม่ได้

บทที่195 ฝีมือต้อยต่ำก็เป็นไม่ได้

อาการของจ้าวเสี่ยวตาว โมโหสุดขีด

ตัวเองมีค่าแค่แฮมเบอร์เกอร์สองชิ้น？

นี่มันดูถูกเกินไปแล้ว ！

จ้าวเสี่ยวตาวกระโดดขึ้นทันที ยกขาขึ้น เตะเข้ามา

ส่วนส้าวส้วยก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเบาๆ แล้วหลบเท้านี้

หลี่ฝางมองเท้านี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสั่น ขานี้ถ้าเตะไปที่ตัวเอง ตัวเองหลบไม่ทันแน่

แม่เอ๊ย จ้าวเสี่ยวตาวดูเหมือนธรรมดา คิดไม่ถึงว่าจะสุดยอดฝีมือเทควันโด

บอกว่าเคยฝึกเทควันโดไม่กี่วันเนี่ยนะ？

ไร้สาระ แค่มองขานี้ อย่างน้อยก็น่าจะฝึกอยู่หลายปี？

ครั้งนี้หลี่ฝางโชคดีจริงๆ ถ้าไม่ได้เอาส้าวส้วยมาด้วย ตัวเองได้จบเห่แน่

จ้าวเสี่ยวตาวมองส้าวส้วยอย่างโกรธๆ：“ผมคุณชายตีคุณ คุณยังกล้าหลบ？”

ส้าวส้วยหัวเราะ：“คุณ？นับว่าเป็นคุณชายที่ไหนกันล่ะ”

ส้าวส้วยดูถูกมาก เทียบกับหลี่ฝางแล้ว กลัวว่าจ้าวเสี่ยวตาวคนจนนี่ก็เทียบไม่ได้เลย

“ใช่ส้าวส้วย คุณจะหลบทำไม ทำเขาไปเลย”หลี่ฝางไม่ค่อยพอใจนัก พูดกับส้าวส้วย

ส้าวส้วยักไหล่ มองจ้าวเสี่ยวตาวแล้วพูด：“เดิมทีแค่อยากแหย่เล่นกับคุณ ยังไงที่นี่ก็น่าเบื่อขนาดนี้ แต่เจ้านายพวกเราพูดแล้ว……”

“ดังนั้น ขอโทษ”พูดไป สีหน้าของส้าวส้วย ก็หม่นลงทันที

“แหย่เล่น？เล่นบ้านคุณสิ！”

ได้ยินคำนี้ จ้าวเสี่ยวตาวก็คิดว่าส้าวส้วยมากเกินไปแล้วจริงๆ

อะไรคือแหย่เล่น？

ความหมายคือดูถูกคู่ต่อสู้อย่างผม？

นี่กำลังดูถูกตัวเองชัด ๆ！

เวลานี้ จ้าวเสี่ยวตาวก็กำหมัดแน่น ระเบิดแล้วจริงๆ

เขามองส้าวส้วยด้วยตาแดงเถือก พูดว่า：“วันนี้ผมจะตัดมือทั้งสองข้างของคุณ ขาทั้งคู่ แล้วก็จะหักคอคุณด้วย”

“เสี่ยวตาว อย่าใจร้อนล่ะ”เพื่อนด้านหลังจ้าวเสี่ยวตาวตะโกนบอก

คำพูดจ้าวเสี่ยวตาวนี้ คือจะเอาส้าวส้วยถึงตายอย่างชัดเจน

ส้าวส้วยแย่ยิ้มดูถูก พูด：“มา”

จ้าวเสี่ยวตาวกัดฟัน ถอยออกไปหลายเมตร

“หมายความว่าไง จะหนี？”หลี่ฝางมองจ้าวเสี่ยวตาวที่ถอยหลังไปหลายก้าว แล้วพูด

“คุณจะเข้าใจอะไร นี่คือเทคนิคของพี่เสี่ยวตาว เตะกลางอากาศสามที วิทยายุทธ์นี้ แม้แต่หัวหน้าของพวกเราก็รับไม่ได้”

“พี่เสี่ยวตาวใช้วิทยายุทธ์นี้ เคยเอาชนะปรมาจารย์เทควันโดของพวกเราด้วย”

คนสองคนด้านหลังจ้าวเสี่ยวตาวพูด

“คุณตายแน่”มองส้าวส้วย ทั้งสองก็กล่าวอย่างมั่นใจ

เขาทั้งสองคิดว่าพวกเขาพูดจบส้าวส้วยจะต้องกลัว

ใครจะไปรู้ว่าสีหน้าของส้าวส้วยไม่เปลี่ยนสักนิด สายตายังคงดูถูก

“ความตายมาถึงหัวแล้วยังไม่รู้ตัวอีก”

“ใช่ กลัวว่าเดี๋ยวเขาจะต้องถูกถีบลงหน้าผาแน่”

“พี่เสี่ยวตาวโกรธจริงๆ แม้แต่กลยุทธ์ของตัวเองก็ยังเอาออกมาใช้ นอกจากเข้าร่วมการแข่งขันอย่าง พี่เสี่ยวตาวไม่เคยเผยกลยุทธ์ของตัวเองเลย”

“ใช่ไง วันนี้เราสองคนได้เปิดโลกทัศน์แล้ว ครั้งที่แล้วแค่เห็นในทีวี วันนี้ได้เห็นในสนามจริงเลย”

ทั้งสองมีใบหน้าเฝ้าคอย

จ้าวเสี่ยวตาวถอยหลังไป มุมปากมีรอยิ้มเย็นชา เหมือนว่าเขามีความเชื่อมั่นมาก กับวิทยายุทธ์ของตัวเอง

ทันใดนั้นเขาก็วิ่งไปกี่ก้าว จากนั้นก็ลอยขึ้นมา ขาเตะใส่ไปที่ส้าวส้วย

ส้าวส้วยส่ายหน้า แค่ยกแขนขึ้น คว้าไปที่ท้องฟ้า

“อะไรเนี่ย？”

สองคนที่เมื่อกี๊ยังโม้ให้จ้าวเสี่ยวตาว ก็ตะลึงทันที

ส้าวส้วยจับเท้าเปล่าของจ้าวเสี่ยวตาวโดยตรง

จ้าวเสี่ยวตาวก็มีใบหน้าตื่นตระหนก แต่เขาตอบสนองไว หมุนตัวกลางอากาศ มืออีกข้างหนึ่งก็ถีบเข้ามา

ส้าวส้วยังคงดูผ่อนคลาย เขายื่นมืออีกข้าง จีบไปที่เท้าเปล่าของจ้าวเสี่ยวตาว

“ความสามารถเล็กๆนี้อ่ะนะ？”

“นี่คือวิทยายุทธ์พิเศษที่ออกมาจากปากคุณเหรอ？”

ส้าวส้วยผิดหวังสุดๆ เขาถอนหายใจ ส่ายหน้าพูด：“เป็นไม่ได้แม้แต่ฝีมือต้อยต่ำจริงๆ”

ส้าวส้วยออกแรง ก็สะบัดจ้าวเสี่ยวตาวลอยออกไป

จ้าวเสี่ยวตาวลอยออกไปห้าสิบหกเมตร จากนั้นก็ตกลงพื้นแรงๆ

ล้มลงไปเสียงดังมาก จ้าวเสี่ยวตาวเจ็บจนกัดฟันแน่น

จ้าวเสี่ยวตาวรู้สึกเหมือนกระดูกสันหลังของตัวเองจะแตกเป็นเสี่ยงๆ คลานขึ้นมาก็คลานไม่ได้

“พี่เสี่ยวตาว……”