บทที่202 แววตาของส้าวส้วย

บทที่202 แววตาของส้าวส้วย

เหยโก่วชี้หาหลี่ฝาง พลางสั่งออกมา： “ขวางเขาเอาไว้！”

ในตอนนั้นเอง ชายร่างกำยำที่สักลายเสือลายมังกร รีบวิ่งเข้ามา เพื่อจะขวางหลี่ฝางที่กำลังจะหนีไป

“แม่งเอ้ย！”

หลี่ฝางกัดฟัน พลางพูดออกมาด้วยความโกรธ： “หมาที่ดีจะไม่ขวางทางกันนะ”

“คุณกล้ามาว่าพวกเราเป็นหมางั้นเหรอ？” ชายร่างกำยำโกรธขึ้นมาแล้ว

“พวกคุณไม่อยากจะเป็นหมา ก็รีบหลบไปสิ！” หลี่ฝางหัวเราะพลางพูดออกมา

ในตอนนั้นเอง ส้าวส้วยกลับมาแล้ว

ความมั่นใจของหลี่ฝาง ก็กลับมาแล้ว

“เจ้านาย คุณหาเรื่องอีกแล้วเหรอ” ส้าวส้วยถามอย่างไม่รู้จะพูดอะไร

ปัญหาของหลี่ฝาง มันเยอะเกิดไปแล้วล่ะ？

“พวกเขามาหาฉันเอง ฉันจะทำอย่างไรได้？” หลี่ฝางเองพูดอะไรไม่ออก

“ทำไมคุณถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ？ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะกำลังรอคุณ ฉันคงจะไปกับฉินจื่อยี่ตั้งนานแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันเองก็ไม่ถูกพวกเขาขวางเอาไว้ได้ พูดแล้ว ก็น่าโกรธจริงๆ เลย”

หลี่ฝางมองบนใส่ส้าวส้วย： “คุณบอกมาว่าคุณท้องผูกหรือเปล่า ทำไมไปเข้าห้องน้ำนานขนาดนั้น？”

“ที่นี่เป็นที่นอกสถานที่นะ ไม่ใช่ห้องน้ำที่ถูกต้องด้วย ฉันอยากจะเข้าห้องน้ำสบายๆ หน่อย เลยต้องไปไกลหน่อย ไม่อย่างนั้นถ้าถูกสาวสวยเห็นเข้า มันจะขายหน้าขนาดไหนกัน” ส้าวส้วยอธิบาย

“ผู้หญิงที่ไหนจะมามองคุณล่ะ” หลี่ฝางหัวเราะพลางพูดออกมา： “คุณไม่รู้ ว่าตอนที่คุณเข้าห้องน้ำ เขาหมาป่าชุลมุนขนาดไหน”

“คุณรู้ไหม？รถMustangคันหนึ่ง ขับชนะลัมโบกินิ่！”

หลี่ฝางเพิ่งพูดจบ จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล

ในตอนนั้น ส้าวส้วยไปเข้าห้องน้ำจริงเหรอ？

หรือว่า ตอนที่ทุกคนจะไปหา ผู้วิ่งแข่ง ก็คือส้าวส้วยล่ะ！

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลี่ฝางมองสายตาของส้าวส้วย ก็รู้สึกแปลกใจ……

ส้าวส้วยชะงักไป： “เจ้านาย ทำไมคุณมองฉันแบบนั้นล่ะ？ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆ นะ？ทำไมเหรอ หน้าของฉันมีอะไรติดเหรอ？”

หลี่ฝางสงสัยว่าส้าวส้วยเป็นกลุ่มแข่งรถมาตั้งนานแล้วหรือเปล่า

ส้าวส้วยไม่เพียงแค่มองออกว่ารถมันเคยดัดแปลงหรือเปล่า แถมยังลองรถของฉินจื่อยี่ด้วยคะแนนสูงลิ่วถึงสองครั้ง

มันชัดเจนเลยว่ามีเพียงนักแข่งรถเท่านั้น ที่ทำอย่างนั้นได้

หลี่ฝางมองส้าวส้วยด้วยความสงสัย： “เมื่อครู่คุณไปเข้าห้องน้ำจริงเหรอ？”

“ไม่งั้นจะให้ไปไหน？” ส้าวส้วยถามกลับ

“งั้นผ้าพันแผลบนหัวคืออะไรน่ะ？” หลี่ฝางจ้องที่ห้องผากของส้าวส้วย ก็เห็นว่ามีผ้าพันอยู่

“ไม่ต้องพูดถึงแล้ว เมื่อกี้ฉันเข้าห้องน้ำเสร็จ พอกลับมาก็ได้ยินเสียงหมาป่าหอนดังขึ้น ให้ตายเถอะ เกือบทำให้ฉันตกใจแล้ว ฉันเลยรีบวิ่งหนี แล้วไม่ระวังจนล้ม ชนเข้ากับก้อนหิน”

ส้าวส้วยพูดไป พลางลูบแผลบนหัวตัวเอง： “ตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลย”

“ทำไมฉันไม่ได้ยินเสียงหมาป่าหอน？” หลี่ฝางมองส้าวส้วยด้วยความไม่เชื่อ

เมื่อครู่ที่Mustangขับลอยลงมาจากเนิน แล้วคงจะเขกซ้ายขวาเข้า อาการบวมบนหัวของส้าวส้วย ต้องเป็นเพราะโดนชนตรงนั้นแน่นอน

ในตอนนั้นเอง สวีเถิงเฟยกับคนอื่นเดินเข้ามา

“ไอหนุ่มนี่ ใช่ไหม？” เหยโก่วชี้หาหลี่ฝาง พลางยืนยันกับสวีเถิงเฟยหน่อย

สวีเถิงเฟยพยักหน้า พลางพูดออกมา： “ใช่ เขานี่แหละ”

“เข้าใจแล้วล่ะ”

เหยโก่วมองหลี่ฝาง พลางยิ้มขึ้น： “ไอหนุ่ม ให้สองทางเลือกนะ อันแรกคือตัดขาตัวเอง แล้วรีบไสหัวลงจากเขาไป อย่างที่สองคือให้ฉันตัดขาให้ แล้วเตะคุณลงเขาไป”

“คุณเลือกสักอย่างเถอะ” เหยโก่วพูดออกมาเบาๆ

เหยโก่วพาคนมาสามคน สามคนนี้ แต่ละคนร่างกายกำยำ นอกจากนี้ยังสักลายอีก ใบหน้าก็มีแต่ความโหดร้าย

พูดตามความจริง หลี่ฝางมองสามคนนี้แล้ว ก็คิดว่าน่ากลัวอยู่

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ขอแค่มีส้าวส้วยอยู่ หลี่ฝางมักจะรู้สึกปลอดภัย

หลี่ฝางมองส้าวส้วยสักหน่อย พลางใช้คางชี้มาทางทั้งสามคนด้านหน้า： “คุณสามารถชนะทั้งสามคนได้ไหม？”

“เจ้านาย งั้นต้องดูว่าคุณเตรียมเชิญฉันกินแฮมเบอร์เกอร์กี่อันแล้วล่ะ？” ส้าวส้วยมองทั้งคน ก่อนจะถามหลี่ฝาง

“คุณอยากจะกินกี่อันล่ะ？” หลี่ฝางถามต่อ

“อย่างน้อยก็สักสิบอัน” ส้าวส้วยคิดอยู่สักพัก ก่อนจะพูดออกมา

หลี่ฝางทำตัวไม่ถูก ส้าวส้วยคนนี้ ชาติที่แล้วไม่เคยกินแฮมเบอร์เกอร์ใช่ไหม

แฮมเบอร์เกอร์สิบอันราคาเท่าไหร่เอง？สองสามร้อย？

หลี่ฝางหัวเราะพลางพูดออกมา： “ได้ สิบชิ้นก็สิบชิ้น”

“ได้ ตกลง” ปากของส้าวส้วยยิ้มออกมา

“แฮมเบอร์เกอร์อะไร……พวกคุณกำลังพล่ามอะไรอยู่ ฉันถามคุณนะ คุณอยากให้ฉันลงมือ หรือจะทำเองอย่างเชื่อฟัง？” เหยโก่วถามเสียงเย็นชา

หลี่ฝางมองส้าวส้วย พลางถามอีกครั้ง： “คุณมั่นใจนะว่าจะชนะพวกเขา จริงๆ เหรอ？”

“แค่พวกนี้เอง มันไม่มีปัญหาหรอก” ส้าวส้วยพยักหน้าพลางพูด