ตอนที่ 203
บทที่203 อีกฝ่ายตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
October 21, 2026
บทที่203 อีกฝ่ายตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
ได้ยินเสียงตะโกนของส้าวส้วย ร่างกายของเหยโก่ว ก็ตื่นตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
มันสั่นไปถึงจิตวิญญาณ
เหยโก่วที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าๆ ร่างกำยำน่าเกรงขาม ทำไมถึงได้กลัวส้าวส้วยที่อายุเพียงยี่สิบกว่าเท่านั้นขนาดนี้นะ？
นั่นก็เพราะว่าสายตาของส้าวส้วย มันมีแต่ความอาฆาต
จากแววตาของส้าวส้วยนั้นเหยโก่วก็รู้ได้เลยในทันที ว่านายคนนี้ไม่ได้เคยฆ่าแค่คนเดียวแน่นอน ต้องมีคนอีกเยอะมาก
เหมือนกับจางกงหมิง เขาเองก็เคยฆ่าคนมาก่อน แต่ว่าจะให้เขาฆ่าคนอีกนั้น เขาก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดี
แต่ส้าวส้วยนั้นไม่เลย
แววตาของส้าวส้วย มีความรู้สึกที่เหมือนเห็นคนเป็นผักปลา
เพียงแค่ฆ่าคนมาเยอะนั้น ก็สามารถทำให้ไม่แยแสชีวิตต่างๆ แบบนั้นได้
เหยโก่วรู้ ว่าคนแบบนี้ ตัวเองไม่มีทางหาเรื่องได้แน่นอน
จึงหันกลับไป จากนั้นเหยโก่วมองส้าวส้วย แล้วยิ้มขึ้นด้วยความเคารพ： “คุณชายคนนี้ อยากจะกำชับอะไรไหม？”
เมื่อพูดคำนี้ออกไป สวีเถิงเฟยกับตู้เฟยทั้งสองคน ก็งงไปเลย
ลูกน้องของเหยโก่วเองก็เหมือนกัน พวกเขามองลูกพี่ของตัวเองตาค้าง พลางถาม： “ลูกพี่ คุณถูกโดนของใช่หรือเปล่า？”
“บ้าหรือเปล่า！” เหยโก่วกลอกตามองลูกน้อง
“หุบปากให้หมด อย่าพล่ามอะไรออกมา ได้ยินไหม？” เหยโก่วกลัวว่าลูกน้องจะพูดอะไรไม่เข้าหู แล้วยั่วโมโหส้าวส้วย เลยรีบเตือน
ส้าวส้วยโบกมือให้เหยโก่ว พลางพูดออกมา： “มานี่……”
เหยโก่วลังเลอยู่สักพัก จากนั้นก็เดินเข้าไปอย่างเกรงกลัว
“คุณวิ่งเร็วดีนะ”
ส้าวส้วยมองบนใส่เหยโก่ว ก่อนจะพูดออกมา： “คุณลืมคำพูดของเจ้านายของพวกเราแล้วใช่ไหม？”
เหยโก่วอึ้งไปสักพัก ก่อนจะถาม： “พูดอะไรเหรอ？”
“คุณอายุไม่เท่าไหร่เอง ทำไมเป็นโรคหลงลืมแบบนี้แล้วล่ะ？”
ส้าวส้วยมีสีหน้านิ่งลงไป： “เจ้านายฉันให้ทางเลือกคุณสองทาง หนึ่ง คุกเข่าแล้วเรียกเจ้านายฉันด้วยความเคารพ สอง ฉันจะโยนคุณเข้าไปเป็นอาหารหมาป่าในป่า”
“เจ้านายฉันให้คุณเลือก แต่ไม่ได้บอกให้คุณหนีไป！”
ส้าวส้วยยกขาขึ้น ก่อนจะเตะเหยโก่ว
เหยโก่วถูกเถอะแล้ว แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร
“วันนี้ลูกพี่เป็นอะไร？ทำไมเชื่อฟังขนาดนี้”
“นั่นนสิ ปกติ นอกจากพี่เหยสงแล้ว ลูกพี่ก็ไม่เคยกลัวใครเลย”
“พวกคุณเห็นหรือเปล่า ว่าลูกพี่กลัวไอหนุ่มนี่ เหมือนกับที่กลัวพี่เหยสงเลย ไม่สิ ขี้ขลาดกว่าอยู่ต่อหน้าพี่เหยสงเสียอีก”
“งั้นไอหนุ่มนี่มันเล่นเวทมนต์อะไรหรือเปล่า เลยบังคับลูกพี่ได้น่ะ？”
คนของเหยโก่วพูดกันไปต่างๆ นานา จนเหมือนจะมีเสียงซุบซิบขึ้นมาเล็กๆ
“คุณว่า ลูกพี่ของพวกเราจะต้องมาเคารพและคุกเข่าให้กับไอหนุ่มน้อยนี่ไหม？”
“แต่ก็ไม่แน่ ตอนนี้ลูกพี่ของพวกเราเหมือนโดนของเลยล่ะ”
“ถ้าเกิดว่าเขาคุกเข่าลงแล้วเคารพ จากนี้จะใช้ชีวิตอย่างไร ถ้าเกิดเรื่องนี้มันถูกเผยแพร่ออกไป？คุณว่า ชื่ออย่างเหยโก่ว จะถูกหัวเราะเยาะหรือเปล่า？”
“ถ้าเกิดเป็นอย่างนั้นจริงๆ พวกเราอย่าอยู่กับเขาอีกเลย มันน่าอายจริงๆ”
คนหลายคนพยักหน้า พลางมองเหยโก่ว
ถ้าเกิดเหยโก่วคุกเข่าลงจริงๆ คนพวกนี้จะต้องไม่อยู่กับเหยโก่วแล้วแน่นอน
มาอยู่กับลูกพี่แบบนี้ ไม่ใช่แค่ไม่มีอนาคต แต่เดินไปที่ไหน ก็จะถูกเหยียดหยาม
มาอยู่กับคุณแบบนี้ เสียหน้าจริงๆ จะอยู่ต่อทำไมล่ะ！
หน้าของเหยโก่วนั้นดูไม่ได้เลย จะให้คุกเข่าลงแล้วเรียกอย่างนอบน้อมงั้นเหรอ？เขาทำไม่ได้หรอก
ถ้าเป็นเหยสง เขาคงยอมคุกเข่าลง ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นพี่ชายเขา พี่ชายแท้ๆ ของเขา เขาก็คุกเข่าลงได้
ถ้าเกิดว่าหลี่ฝางเป็นคนอายุสักเจ็ดสิบ แล้วก็เป็นคนที่คนในเมืองต่างเคารพ เหยโก่วจะกัดฟัน ยอมรับให้ได้
แต่หลี่ฝางเป็นแค่เด็กวัยรุ่นที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม
จะให้คุกเข่าแล้วเรียกว่าคุณชาย ให้ตายยังดีกว่าเลย
เหยโก่วพูดเสียงต่ำ： “คุณชายท่านนี้ พี่ชายฉันเหยสงเองก็เป็นคนที่มีหน้ามีตาในสังคม ณไว้หน้าพี่ชายฉันได้ไหม ปล่อยฉันไปหน่อยได้ไหม？”
“คุณจะหมายความว่า จะไม่เรียกใช่ไหม？” ส้าวส้วยหัวเราะขึ้น พลางมองเหยโก่วอย่างไม่แยแส
“ถ้าเกิดว่าฉันคุกเข่าแล้วยอมเรียก หลังจากนี้จะใช้ชีวิตอย่างไร？”
เหยโก่วมีหน้าตาลำบากใจ ลูกน้องของตัวเองกำลังมองอยู่ ถ้าเกิดว่าตัวเองคุกเข่าลงแล้วยอมเรียก จากนี้จะสั่งสอนลูกน้องอย่างไร？
อยู่ต่อหน้าลูกน้อง ยังจะเงยหน้าขึ้นมาได้อย่างไร？
ส้าวส้วยหัวเราะขึ้น พลางพูดออกมา： “ฉันเข้าใจความหมายของคุณแล้วล่ะ”
“ในเมื่อคุณทำไม่ได้ งั้นฉันก็จะไม่ทำให้คุณลำบากใจ” ส้าวส้วยพูดออกมา
เมื่อได้ยินคำนี้ เหยโก่วก็ปล่อยวางลงได้