บทที่23 หลี่ต๋าคางมาแล้ว

บทที่23 หลี่ต๋าคางมาแล้ว

“หลี่ฝาง คุณขโมยของของคนอื่น แล้วถูกจับได้ ทำไมยังยิ้มอยู่นะ” เห็นหลี่ฝางยิ้ม ครูประจำชั้นก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เด็กคนนี้ทำไมไม่มีความละอายเลยนะ

“ไม่มั้ง หลี่ฝางขโมยของ？”

“คิดไม่ถึงจริงๆ หลี่ฝางจะเป็นขโมย”

คนในห้องเห็นว่านาฬิกาของตู้เฟยโดนเอาออกจากโต๊ะหนังสือของหลี่ฝาง ต่างก็ตกใจ

ถึงหลี่ฝางจะจน แต่ไม่เคยขโมยของใคร เพราะว่าพ่อของเขาหลี่ต๋าคางสอนเขาตั้งแต่เด็ก คนไม่ว่าจะจนแค่ไหน ก็ไปขโมยของ ไปแย่ง ไปหลอก ไปทำผิดไม่ได้

ครั้งหนึ่ง หลี่ฝางจนมากจนต้องเก็บเศษผ้ามาเลี้ยงชีพ แต่ตอนนั้น หลี่ฝางก็ไม่เคยขโมยของใครนะ

“ไม่มีทาง หลี่ฝางดูซื่อสัตย์ จะขโมยของของคนอื่นได้ไง？”

“สองสามวันก่อนเขาเลี้ยงข้าวทุกคน จ่ายเงินไปตั้งเยอะ”

“ไม่แน่เงินที่เลี้ยงพวกเราก็อาจจะขโมยมานะ”

พวกเพื่อนๆ ค่อยวิจารณ์ หน้าของหลี่ฝางก็เก็บไม่อยู่แล้ว เขาตะโกนเสียงดัง： “ผมไม่ได้ขโมยนาฬิกาตู้เฟย！”

“หลี่ฝาง คุณอย่าปฏิเสธเลย ตอนนี้ถูกจับได้คาหนังคาเขา คุณยังจะปฏิเสธอะไรอีก？” จางเสี่ยวเฟิงมองหลี่ฝางไม่ดี หัวเราะออกมา

“นาฬิกานี่คุณเอามาใส่ในโต๊ะแน่นอน” หลี่ฝางกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

“หลี่ฝาง พวกเราก็ไม่มีความแค้นอะไรกันนะ คุณว่าทำไมผมต้องเอานาฬิกาของตู้เฟยใส่ในโต๊ะหนังสือคุณด้วยล่ะ” ถึงนาฬิกาจะเป็นจางเสี่ยวเฟิงวางไว้จริง แต่เขาจะยอมรับได้ไงล่ะ

“ถ้าจะใส่ ผมก็คงใส่ในโต๊ะตัวเอง นาฬิกาของตู้เฟยเป็นRolex เอาไปขายได้ตลอดเวลา ได้มาตั้งหลายหมื่นแหนะ” จางเสี่ยวเฟิงพูดจบ จู่ๆ ก็คิดถึงครูประจำชั้นที่กำลังจ้องเขา

“ครูครับ อย่าเข้าใจผิด ผมแค่เปรียบเทียบ ผมไม่กล้าขนาดนั้น ที่จะกล้าไปขโมยของของคนอื่น” จางเสี่ยวเฟิงหัวเราะอย่างละอาย

“ครูครับ หลี่ฝางเขาจนจนเป็นบ้าแล้ว”

เกาเสิ้งพูดคำนี้จบ หลี่ฝางก็เกือบจะทนไม่ไหวอยากจะเอาเงินแปดล้านกว่าหยวนของตัวเองออกมา

ตัวเองมีเงินตั้งมากขนาดนั้น ทำไมต้องไปขโมยของของคนอื่นล่ะ？

“หลี่ฝาง คุณอย่าปฏิเสธเลย ถึงเรื่องนาฬิกาคุณจะปฏิเสธได้ งั้นโทรศัพท์ล่ะ โทรศัพท์ครูหยิบมาจากกระเป๋ากางเกงคุณเอง” ครูประจำชั้นกลอกตาใส่หลี่ฝาง ในใจก็มั่นใจว่าหลี่ฝางเป็นขโมย

“พระเจ้า หลี่ฝางไม่ใช่แค่ขโมยนาฬิกาของตู้เฟย และยังขโมยโทรศัพท์คนอื่น”

ได้ยินครูประจำชั้นพูดแบบนี้ นักเรียนในห้องก็ดูกระเป๋าตัวเอง มองว่าโทรศัพท์ยังอยู่ไหม

โทรศัพท์ไม่ได้ถูกขโมย ทุกคนต่างโล่งอก

ถ้าในห้องมีขโมยจริง งั้นต่อไปทุกคนก็จะกลัวแน่นอน

โจวหยางกับหลี่เสี่ยวเสี่ยวได้แต่มองหลี่ฝางถูกดูถูกอย่างเป็นห่วง แต่ไม่สามารถช่วยเขาตอบโต้อะไรได้ นอกจากตอนนี้จะหาหลักฐานที่แน่นหนาพอจะไปพิสูจน์ว่าเขาบริสุทธิ์ ก็ไม่มีโอกาสอื่นแล้ว

ถึงหลี่ต๋าคางมาแล้ว ก็ไม่อาจช่วยได้

ถึงจะเป็นลูกชายเศรษฐีแล้วยังไง หรือว่านี่จะพิสูจน์ว่าคุณไม่ได้ขโมยของ？

“ตู้เฟย คุณปล่อยหลี่ฝางได้ไหม” เวลานี้ หลี่เสี่ยวเสี่ยวมองไปที่ตู้เฟยอย่างขอร้อง

ตอนนี้ช่วยหลี่ฝางได้ น่าจะมีแค่ตู้เฟยคนเดียว

แค่ตู้เฟยพูด หลี่ฝางก็เป็นไปได้ที่จะไม่เป็นไร แต่นี่จะเป็นไปได้เหรอ？

ตู้เฟยทำโดยเจตนาแบบนี้ ไม่ใช่เพื่อใส่ร้ายเขาเหรอ？

ตู้เฟยกลอกตาใส่หลี่เสี่ยวเสี่ยว ไม่สนเขา

“หลี่ฝาง ครั้งนี้คุณตายแน่” ตู้เฟยมาตรงหน้าหลี่ฝาง พูดข้างหูเขาเบาๆ

“เห้อ พวกคุณว่าหลี่ฝางจะติดคุกไหม？”

“ถ้าเข้าคุก อนาคตของเขาก็พังแล้ว”

เพื่อนในห้องต่างพูดอย่างกังวล： “อีกเดี๋ยวก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าจับไป คงไม่พลาดสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรอกนะ？”

“ไม่ง่ายเลยที่จะขยันมุมานะท่องตำราจนสอบเข้ามหาวิทยาลัย คิดไม่ถึงว่าความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้จะหายไป การเรียนของหลี่ฝางคะแนนดีขนาดนั้น”

“ใช่ น่าเสียดายมาก เขาเป็นถึงที่หนึ่งในห้องเราเลย”