บทที่30 เปิดเผยตัวตนลูกเศรษฐี？

บทที่30 เปิดเผยตัวตนลูกเศรษฐี？

คนหัวโล้นเดินไปที่พนักงาน สีหน้าน่ากลัว ทำท่าจะลงมือทำบางอย่าง

คนหัวโล้นคนนี้ชื่อเฉินเจียโล่ ถึงไม่ใช่คนตงไห่ แต่ก็เป็นคนมีชื่อเสียงที่เมืองอื่น ในที่ของเขา ไม่ว่าเขาไปไหน ใครก็ยอมเขาทั้งนั้น

แต่วันนี้ที่Recalling the past เขามาถึงก่อนหลี่ฝางสิบกว่านาที เครื่องดื่มของตัวเองยังไม่เสิร์ฟ โต๊ะหลี่ฝางกลับเต็มหมด นี่ไม่ได้ดูถูกเขาหรือไง？

“เจียโล่ กลับมานั่ง！” โต๊ะหัวโล้นมีคนพูด ตัวตนของคนนี้เหมือนจะน่าเคารพกว่าคนหัวโล้น เขาพูดไป หัวโล้นคนนี้ก็กลับไปทันที

“พี่หยวน พวกเขารังแกคนมากไปแล้ว” คนหัวโล้นพูดอย่างน้อยใจ

“อย่าใจร้อน ตงไห่ไม่ใช่ถิ่นเรา” คนนั้นพูดต่อ

แล้วพนักงานที่โดนหัวโล้นว่า ใบหน้าก็เริ่มนิ่ง ถึงเกือบจะโดนคนหัวโล้นทำร้ายแล้ว ใบหน้าเขาก็ไม่มีความกลัวสักนิด คำขอโทษยังไม่มีด้วยซ้ำ

หลี่ฝางเอาทิปให้พนักงานคนนี้เล็กน้อย พนักงานก็ขำพูดไปว่า： “ขอบคุณครับเจ้านาย”

“โอเค ไปทำงานเถอะ โต๊ะนี้ก็ไปเสิร์ฟซะ อย่าให้แขกรอจนรำคาญ” หลี่ฝางตบไหล่พนักงานคนนี้

“ครับ เจ้านาย” พนักงานคนนี้พยักหน้าด้วยความเคารพ

“ห่า เขาเรียกคุณว่าอะไร？” ถังหยู่ซวนมองหลี่ฝางอย่างตกใจ： “เมื่อกี๊พนักงานคนนี้เรียกคุณว่า？”

“คุณให้เขาไปสองร้อย เขาเรียกคุณว่าเจ้านาย ไม่ใช่คุณก็ลองดู” หลี่ฝางยิ้ม พูด

เมื่อกี๊หลี่ฝางไม่ทันระวัง แต่ถูกถังหยู่ซวนเตือน เขาจึงรู้สึกถึงผิดปกติได้ ท่าทางเขาเมื่อครู่ เหมือนกับเจ้านายจริงๆ ส่วนการแสดงออกของพนักงาน ก็เหมือนพนักงานของเขาสุดๆ

หลี่ฝางคิด：

หรือว่าพนักงานคนนี้รู้จักตัวตนของตัวเอง？

ไม่คิดเรื่องนี้ก่อน ต้องไปปลอบพวกหัวโล้น ถ้าอีกฝ่ายไม่พอใจ ครั้งหน้าไม่มาจะทำไง ถึงตอนนั้นขาดทุนไม่ใช่ตัวเองเหรอ？

หลี่ฝางเอาBudweiserไปหนึ่งลัง และยังถือRoyal Saluteหนึ่งขวด มาที่โต๊ะหัวโล้น

คนหัวโล้นกำหมัด จ้องหลี่ฝาง： “น้อง ผมไม่สะดุดตาคุณเลย อยากจะจัดการคุณสักที แต่คุณกลับมาหาถึงที่เอง”

“พี่ เข้าใจผิด เข้าใจผิดทั้งนั้น ผมแค่จะมาขอโทษคุณ”

หลี่ฝางเปิดBudweiserออก ให้ทุกคนคนละขวด： “พวกพี่ครับ พวกคุณดื่มกันก่อน พวกนี้ของผมเอง”

“หมายความว่าไง？” หัวโล้นไม่ค่อยเข้าใจ

“พี่ใหญ่ พนักงานที่พี่เพิ่งว่าน่ะ เขาคือเพื่อนผม เขาเห็นผมมา ก็เลยลัดคิวให้ เลยเอาเครื่องดื่มมาให้พวกเราก่อน ก็เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงละเลยคุณ”

“มา พวกพี่ๆ ผมเป็นตัวแทนขอโทษพวกพี่แทนเพื่อนๆ เอง แล้วก็ต่อไปช่วยดูแล Recalling the pastของพวกเราเยอะๆ นะครับ” หลี่ฝางนำก่อน แค่หนึ่งอึกก็ดื่มBudweiserไปครึ่งขวด

“น้องชาย คอแข็งใช้ได้นะ” คนบนโต๊ะหัวโล้นชื่นชมหลี่ฝาง

“พอได้พวกพี่ๆ ดื่มก่อนสิ ผมไปก่อนละ” หลี่ฝางชนแก้ว แล้วกลับไปที่นั่งของตัวเอง

“พี่หยวน เจ้านี่ใช้ได้จริงๆ เหล้าไม่กี่พันนี้ บอกว่าให้เราก็ให้ ใจกว้างเสียจริง” พอหลี่ฝางไปหัวโล้นก็ขำ พูด： “บอกกันว่าลูกเศรษฐีของตงไห่รวยกันมาก เมื่อก่อนไม่เชื่อนะ ตอนนี้เชื่อละ”

“เจียโล่ คุณว่าเจ้านี่เป็นลูกเศรษฐีไหม？” คนที่ชื่อพี่หยวนหรี่ตา จ้องหลี่ฝางเขม็ง ถาม

“เหมือน แล้วก็ไม่เหมือน”

“เหมือนอยู่นะ โต๊ะเต็มไปด้วยเหล้า ไม่ถูกด้วย บอกกับRoyal Saluteนี้ที่บอกว่าให้ก็ให้ ใจกว้างขนาดนี้ ไม่ใช่ลูกเศรษฐี งั้นก็เป็นเศรษฐีละกัน？” หัวโล้นส่ายหน้า พูดปฏิเสธ： “อายุน้อยขนาดนี้ ยังไม่ถึงอายุที่สร้างธุรกิจเอง”

“ว่าเขาไม่เหมือนนะ จากสภาพต่ำต้อยอย่างนั้นเนี่ย มีลูกเศรษฐีแบบนี้ที่ไหนกัน” หัวโล้นไม่ค่อยเข้าใจ

“พูดได้ไม่เลวนี่ ผมก็ว่าเขาเหมือนลูกเศรษฐี แล้วก็ไม่เหมือนลูกเศรษฐี”

“พี่หยวน เราดื่มเหล้าพวกเราเถอะ ก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง เราจะสนเขาทำไม ถึงเป็นลูกเศรษฐีแล้วไง เราควรไปรู้จักด้วยเหรอ？” หัวโล้นขำเยาะเย้ย

“ไม่จำเป็น เบาะแสของเศรษฐีลึกลับคนนี้ ตอนนี้โลกภายนอกต่างรู้แค่เขาคือเจ้าของผับนี้ แต่ผมยังรู้อีกอย่าง ผมได้ยินว่าเขายังมีลูกอีกคน”