บทที่340 คุณกำลังดูถูกผมเหรอ？

บทที่340 คุณกำลังดูถูกผมเหรอ？

“ยัยสาวน้อยตระกูลฉิน หน้าตาดูมีน้ำมีนวลมาก”

“รีบมานี่ ให้ปู่ดูหน่อยสิ”

มู่เจิ้งถังลุกขึ้น แสดงสีหน้าเมตตาต่อฉินวี่เฟย

ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน มู่เจิ้งถังจะเป็นมิตรกับรุ่นน้องแบบนี้ได้ไงกัน？

“สาวน้อย หน้าคุณเป็นอะไรไป？”ใบหน้าของมู่เจิ้งถังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขามองฉินวี่เฟยอย่างรักทะนุถนอม น้ำเสียงจู่ๆก็เย็นชา：“นี่ใครทำคุณล่ะ？”

“นอกจากหลานชายคุณ จะมีใครได้？”หลี่ฝางหัวเราะอย่างเยือกเย็น

“พูดอะไรไร้สาระ สาวน้อยคนนี้เป็นถึงคู่หมั้นของหลานชายผม หลานชายผมจะทำเรื่องระยำเช่นนี้ได้ไง？”มู่เจิ้งถังไม่ค่อยเชื่อนัก รีบหันไปมองมู่เสี่ยวไป๋

ในตอนนี้มู่เสี่ยวไป๋ รีบก้มหน้าอย่างร้อนตัว

มู่เจิ้งถังขมวดคิ้ว：“ไอ้หมอนี่ แผลที่หน้าของสาวน้อยคนนี้ คุณทำจริงๆเหรอ？”

มู่เสี่ยวไป๋ไม่กล้าพูด ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

“ไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่ ทำไมถึงได้ลงมือทำเรื่องที่บ้าคลั่งได้ขนาดนี้？สาวน้อยคนนี้ทำอะไรผิด？ทำไมคุณต้องลงมือได้อำมหิตขนาดนี้？”

มู่เจิ้งถังโมโหมาก ยกไม้เท้าขึ้นมา ตีไปที่หลานชายของตัวเองแรงๆ

ถ้าหากเป็นปกติ มู่เจิ้งถังไม่ลงมือกับหลานชายตัวเองรุนแรงขนาดนี้

แต่ครั้งนี้ มู่เจิ้งถังมีจุดประสงค์อื่น

เขาต้องการระงับความโมโหในใจของฉินวี่เฟย ก็ต้องตีให้แรงหน่อย

หัวใจของหญิงสาว ต่างทำมาด้วยน้ำ ง่ายที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจ

หลังจากตบตีไอย่างรุนแรง ไม่ว่ามู่เสี่ยวไป๋ทำผิดอะไร ฉินวี่เฟยก็ให้อภัยเขา

มู่เสี่ยวไป๋ก็ให้ความร่วมมือมาก ทุกครั้งที่มู่เจิ้งถังเอากระบองลงใส่ เขาก็จะกรีดร้องเหมือนหมูถูกฆ่า น่าเวทนาสุดๆ ทำให้ทุกคนในห้อง ต่างหัวเราะออกมา

ไม่ผิด นอกจากมู่เจิ้งถังแล้ว ทุกคนต่างหัวเราะ

ตีไปสักพัก มู่เจิ้งถังก็มองมู่เสี่ยวไป๋ต่อไปไม่ไหว จึงหยุดลง พูด：“สาวน้อย ไม่ว่าเหตุผลใดๆ ผู้ชายคนนี้ก็ทำผู้หญิงของตัวเองไม่ได้ ดังนั้น เรื่องนี้ คือความผิดของเสี่ยวไป๋”

“ก็หวังว่าสาวน้อยจะเห็นแก่หน้าปู่ ให้อภัยเสี่ยวไป๋ครั้งนี้ ผมรับประกันเลย ต่อไปเสี่ยวไป๋จะไม่ทำร้ายคุณอีก”มู่เจิ้งถังรับประกันแทนมู่เสี่ยวไป๋หลานชายตัวเอง

“ไอ้แก่สมควรตาย อย่าเจ้าเล่ห์ให้มันมากนัก ทำไม ต่อหน้าคุณหนูฉิน จึงตีหลานชาย อยากให้คุณหนูฉินยกโทษหลานชายคุณเหรอ？มีเหตุผลนี้ด้วยเหรอ？”

“ถ้าตีแล้วปล่อยเรื่องนี้ไปได้ งั้นจะมีลุงตำรวจไว้ทำไม？มีกฎหมายไว้ทำไม？”

“ไอ้แก่สารเลว ยังจะคิดแผนการได้จริงๆ”

โหจื่อกลอกตาใส่มู่เจิ้งถัง พูดกับฉินวี่เฟย：“คุณหนูฉิน คุณอย่าใจอ่อนเด็ดขาด”

ฉินวี่เฟยไม่พูดอะไร ได้แต่มองสายตาของมู่เสี่ยวไป๋ เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู

มู่เจิ้งถังใช้ชีวิตมาตั้งนานหลายปี จากการสังเกตโดยธรรมชาติ ก็เข้าใจขึ้นมาทันที กลยุทธ์ทุกข์กายของตัวเองเมื่อกี๊ แค่มองก็รู้แล้วว่าชนะใจของฉินวี่เฟยไม่ได้

ในใจของมู่เจิ้งถังหม่นลง ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม：“สาวน้อย เสี่ยวไป๋น่าจะร้อนใจไปหน่อย คุณอย่าไปทะเลาะกับคนความคิดต่ำกว่าเลยนะ ……”

“ร้อนใจ？นั่นร้อนใจไปหน่อยเหรอ？ทั้งจับมัดทำร้ายร่างกาย นี่มันทารุณกรรมชัดๆแม่เอ๊ย！”โหจื่อพูดอย่างเยือกเย็น

มู่เจิ้งถังจ้องโหจื่อเขม็ง：“ผมถามยัยสาวน้อย คุณมายุ่งอะไรด้วย？”

“เอาแต่พูดสาวน้อยๆ ทำไมคุณเสี่ยวได้ขนาดนี้！คุณหนูฉินเกี่ยวข้องอะไรกับคุณสักแดงไหม？ผมบอกคุณให้นะ ไอ้แก่สารเลว เมื่อกี๊ผมเห็นผู้บัญชาการตำรวจหูอยู่ข้างนอกประตูแหละ ไม่งั้น ให้ผมเรียกเขามาไหม？”

โหจื่อหัวเราะหึๆ มองฉินวี่เฟย：“คุณหนูฉิน คุณแจ้งความเหรอ？”

“ไม่ใช่”ฉินวี่เฟยส่ายหน้า ไม่อยากพูดมากเท่าไหร่นัก

นี่คือหลังจากที่ฉินวี่เฟยเข้าไปในห้องประชุม ก็พูดครั้งแรก

นี่คือสิ่งที่หลี่ฝางกำชับฉินวี่เฟย อย่าได้เปิดปากพูดจนกระทั่งไม่มีทางเลือก

มู่เจิ้งถังคือคนที่มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งในเมืองเอก เป็นคนที่ถือว่าเป็นตัวแปรสำคัญ แม้แต่คุณท่านฉินก็ต้องไว้หน้าเขา ฉินวี่เฟยที่เป็นรุ่นน้อง จึงไม่กล้าพูดอะไร

ดังนั้น เรื่องที่ทำให้ขุ่นเคือง ก็ส่งให้หลี่ฝางจัดการ

แต่ใครจะไปรู้ โหจื่อกลับชิงแย่งไปก่อน เขาทำให้มู่เจิ้งถังโมโหสุดๆ

“เป็นตำรวจที่ผมแจ้งมาเอง พวกคุณจับตัวหลานชายของผม ขู่กรรโชกผมห้าร้อยล้าน หรือว่าผมไม่ควรแจ้งความ ปล่อยให้พวกคุณทำเรื่องเลวๆแบบนี้เหรอ？”มู่เจิ้งถังมองโหจื่อ พูดอย่างเย็นชา

“ไอ้แก่สารเลว ผมว่าคุณพูดจามั่วนิ่มอะไรหรือเปล่า ไม่ใช่บอกคุณไปแล้วเหรอไง ล้อเล่น ล้อเล่นน่ะ พวกเรากำลังล้อเล่นคุณ ตลกจริง คุณยังจะแจ้งความอีก？พวกเราไปจับตัวหลานชายคุณเมื่อไหร่กัน？แล้วคุณให้ห้าร้อยล้านพวกเราเมื่อไหร่เหรอ”โหจื่อกลอกตาใส่ มองมู่เจิ้งถังอย่างหมดคำพูด

“เอาแต่พูดไอ้แก่สารเลว ท่านหลี่ คุณอบรมสั่งสอนคนพวกนี้อย่างนี้เหรอ？”

มู่เจิ้งถังหันหน้าไป มองหลี่ต๋าคาง ส่วนหลี่ต๋าคางในตอนนี้ ฟุบนอนลงไปที่โต๊ะประชุม นอนกรนอยู่เรื่อยๆ

“ใช่สิ ห้าร้อยล้าน”

มู่เจิ้งถังสติฟั่นเฟือนจริงๆ เวลานี้เขาถึงนึกเรื่องห้าร้อยล้านขึ้นได้

เดี๋ยวก็หลานชายตัวเองถูกหักขา เดี๋ยวก็หลานชายตัวเองเผชิญหน้ากับจำเลย ทันใดนั้นก็ทำให้มู่เจิ้งถังที่นิ่งมาตลอดเสียความรู้สึก

ถ้าไม่ใช่ว่าโหจื่อเตือนว่าหูเฟยมาแล้ว มู่เจิ้งถังคงลืมเรื่องห้าร้อยล้านไปแล้ว

มู่เจิ้งถังหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาคนพวกนั้นที่รถบรรทุก แต่โทรไปสี่ห้าครั้งก็ยังไม่มีคนรับสักคน

เวลานี้ ในใจของมู่เจิ้งถังก็รู้สึกไม่สบายใจ

ตอนนี้เอง รถบรรทุกก็น่าจะมาถึงสถานตากอากาศแล้ว

ถึงยังไม่ถึง ก็ไม่ใช่ว่าควรรับสายหรอกเหรอ？

มู่เจิ้งถังรีบโทรหาหูเฟย พอโทรติด ไม่ทันรอให้มู่เจิ้งถังพูด หูเฟยก็พูดก่อน：“ท่านมู่ ผมเพิ่งได้รับข่าวว่า ที่เนินเขาแอปริคอทมีไฟลุกไหม้ เกิดเรื่องขึ้น มีรถพลิกคว่ำคันหนึ่ง แล้วก็คนบนรถหลายคันนั้น ก็ได้รับบาดเจ็บทั้งรุนแรงสาหัสและเล็กน้อยต่างกัน”

“รถบรรทุกของผมเหรอ？”สีหน้าของมู่เจิ้งถัง ซีดขาวทันที