บทที่341 หักหน้า

บทที่341 หักหน้า

ตระกูลหลี่ไม่มีห้าร้อยล้านเหรอ？

คำตอบคือมี

สถานตากอากาศลงทุนไปหลายหมื่นล้าน เกือบจะสองหมื่นล้าน

สวนสนุกลงทุนไปแปดพันกว่าล้าน

ผับลงทุนไปสองพันกว่าล้าน

หลี่ต๋าคางก่อตั้งสร้างลานกว้างสาธารณะขนาดใหญ่ ห้างสรรพสินค้า บ้านพักคนชรา สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า โรงเรียนประถมเป็นต้น ให้ตงไห่ที่เป็นบ้านเกิดฟรี ……

เงินลงทุนมากขนาดนี้ ใช้เงินตัวเองออกเองหมด ไม่ได้กู้จากธนาคารเลย

ตงไห่เป็นแค่เมืองระดับจังหวัดเล็กๆเท่านั้น ใครจะกล้าจ่ายเงินลงทุนสามหมื่นล้านไปที่เมืองระดับจังหวัด？

ทั้งประเทศนอกจากหลี่ต๋าคาง ก็ไม่มีใครแล้ว

คนแบบนี้ ต้องมีทรัพย์สมบัติมากแค่ไหน？

ไม่ต่ำกว่าแสนล้าน หรืออาจมากกว่านั้น

หลี่ต๋าคางยิ้มนิดๆ มองมู่เจิ้งถังแล้วพูด：“คุณไม่คิดว่าความน่าสงสัยของตัวเองน่าตลกมากเหรอ？”

“เทียบกับผมแล้ว อย่างมากคุณก็เป็นได้แค่คนขอข้าวกิน คุณสงสัยว่าผมปล้นเงินคุณไป ก็เท่ากับสงสัยว่าผมแย่งกล่องข้าวในมือขอทานไป ผมต้องทำขนาดนั้นเหรอ ผมแย่ขนาดนั้นเหรอ？”หลี่ต๋าคางยืนขึ้น สองมือพาดหลัง ยืดอก มองมู่เจิ้งถังจากมุมสูงลงไป

มู่เจิ้งถังกัดฟันอย่างโมโห：“คุณ！คุณเห็นผมเป็นขอทานเหรอ？”

“ผมเรียกคุณว่าท่านมู่เพราะเคารพคุณ เห็นคุณเป็นแขกสำคัญของสถานตากอากาศ แต่ถ้าคุณเอาความเคารพของผมไปวางท่าให้ได้ใจมากขึ้น คิดว่าผมกลัวคุณล่ะก็ นั่นมันผิดมหันต์เลยแหละ”

“ผมบอกคุณนะ มู่เจิ้งถัง คุณจะไปทำเรื่องดุเดือด เบ่งอำนาจในที่อื่น ผมไม่สน แต่คุณมาตบโต๊ะในที่ของผม ผมบอกได้แค่ เลือกผิดที่แล้ว”

“เบิกตาคุณแล้วคอยดูดีๆซะ นี่คือที่ที่คุณหักหน้าได้ไหม？”

หลี่ต๋าคางทำเสียงฮึดฮัด มองไปที่มู่เจิ้งถังอย่างเย็นชา：“ทำไม ไม่เชื่อ？”

“ผมจะชี้ทางคุณหน่อยละกัน ให้แสงสว่างต่อคุณ หลานชายคุณมีคุณธรรมอะไรกัน คุณไม่มีจิตใจเลยหรือไง？ถึงคุณหนูตระกูลฉินไม่ฟ้องว่าหลานชายคุณขืนใจ บุกรุกเข้าห้องชุดส่วนตัวของเธอ จู่โจมแขกของสถานตากอากาศผม ผมก็มีอำนาจปฏิบัติต่อเขาเหมือนโจร ที่กระทำผิดกฎหมาย มีอำนาจทำร้ายเขา”

ประโยคนี้หลี่ต๋าคางพูดจบ มู่เจิ้งถังก็โกรธจนตัวสั่น

มู่เจิ้งถังหยิบยาบำรุงหัวใจที่ทำขึ้นเองมาเม็ดหนึ่งจากกระเป๋าตัวเอง รีบเอาเข้าปากของตัวเอง

“น้ำ น้ำ น้ำ……”มู่เจิ้งถังตะโกนอย่างร้อนใจ

ลุงเฉียนกลอกตาใส่มู่เจิ้งถัง：“อยู่นี่ ยังเห็นตัวเองเป็นคุณชายอีก อยากดื่มน้ำก็ไปเทเอง ที่นี่ไม่มีคนปฏิบัติคุณหรอก”

เดิมทียังมีมู่เสี่ยวไป๋คนหนึ่งที่ยอมเทน้ำให้มู่เจิ้งถัง

แต่เมื่อครู่ เพื่อให้ฉินวี่เฟยหายโกรธ มู่เจิ้งถังถึงกับต้องตบตีหลานชายไปยกใหญ่

ตอนนี้มู่เสี่ยวไป๋ยืนยังลำบาก อย่าว่าแต่เทน้ำให้มู่เจิ้งถังเลย

พูดถึง ในใจของมู่เสี่ยวไป๋ก็หดหู่มาก

สามารถออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดได้ ตอนที่ลงจากเตียงแล้วเดินได้ เขาดีใจกว่าใครทั้งนั้น

ตอนนี้เอง เขาจึงตระหนักได้ว่า ตัวเองดีใจเร็วไปแล้ว

ตัวเองหาเหาใส่หัวมาที่สถานตากอากาศเอง ถูกหักขา ถูกตัดหู ถูกปู่ตบตี ทั้งหมดนี้ สบายกว่านอนบนเตียงคนป่วยตรงไหน？

นิ่งไปแป๊บเดียว มู่เจิ้งถังได้แต่เทน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่งด้วยตัวเขาเอง

แต่ตอนที่จะดื่ม โหจื่อจู่ๆกลับวิ่งเข้ามา แย่งแก้วน้ำไป ด่าอย่างเย็นชา：“ไอ้แก่สารเลว แม่เอ๊ยอยากตายใช่ไหม ใช้แก้วน้ำผมไปดื่มน้ำ？ถามความเห็นผมยัง？”

“คุณอายุขนาดนี้แล้ว ไม่แน่ว่าอาจมีโรคติดต่ออะไรหรอกนะ！”

โหจื่อพูดจบ เสียงดังปังขึ้นมาทำแก้วน้ำที่พื้น แตกกระจาย

การกระทำแบบนี้ เท่ากับกำลังดูหมิ่นมู่เจิ้งถังอย่างหนัก

หลี่ต๋าคางรังแกมู่เจิ้งถังก็ว่าไปแล้ว นี่โหจื่อบอดี้การ์ดคนหนึ่ง ทำไมไม่เห็นมู่เจิ้งถังในสายตาเลย

มู่เจิ้งถังน้อยใจหน่อยๆ ตัวเองหัวหน้าตระกูลมู่ที่สง่างาม ถูกปฏิบัติอย่างเหี้ยมโหดเช่นนี้？

แม้แต่น้ำก็ยังไม่ให้กิน！

มู่เจิ้งถังกลืนยาใส่ปากลงไป จ้องโหจื่อกับหลี่ต๋าคางและคนอื่นๆอย่างเย็นชา

“ท่านหลี่ พวกเรามาคอยดูกัน”

อยู่ใต้ชายคา จำเป็นต้องก้มหัวให้

ที่นี่คือถิ่นของหลี่ต๋าคาง ในใจของมู่เจิ้งถังรู้ดี ที่นี่ ตัวเองต่อรองไม่ได้สักครึ่งเดียว