บทที่375 เป็นแฟนผมเถอะ？

บทที่375 เป็นแฟนผมเถอะ？

“เสี่ยวฝาง ทำให้ผมเถอะนะ”เสี่ยวโจวมองหลี่ฝางอย่างมีความหวัง

“ผมอยากหลุดพ้น ชีวิตในคุกถึงจะขมขื่น แต่จากฝีมือผม ได้เป็นลูกพี่ก็ไม่มีปัญหา”

“ดีจะตาย แบบนี้ ผมก็ไม่ต้องเป็นขี้ข้าให้ตระกูลมู่ ไม่ต้องฟังคำสั่งของมู่เสี่ยวไป๋”

“ที่จริง นี่ก็เป็นบันไดที่มู่เสี่ยวไป๋ให้คุณลง”

เสี่ยวโจวพูดเป็นชุด：“เสี่ยวฝาง คุณคิดดีๆเถอะ ถ้าคุณไม่ยอม มู่เสี่ยวไป๋ต้องลงมือจางกงหมิงแน่”

“ข้างกายมู่เสี่ยวไป๋ก็เหลือไม่เยอะแล้ว”หลี่ฝางไม่คิดว่ามู่เสี่ยวไป๋จะลงมือกับจางกงหมิง

เสือพิการแล้ว ตอนนี้คนที่มู่เสี่ยวไป๋ใช้ได้อยู่คนเดียว ก็เหลือแค่จางกงหมิงเอง

ถ้าเขาฆ่าจางกงหมิงตาย ยุทธภพถิ่นของเขา ใครจะไปดูแล？

หมาทิเบตันเหรอ？

ชัดเจนว่าหมาทิเบตันไม่ใช่คนที่มู่เสี่ยวไป๋ควบคุมได้

อีกอย่างตัวตนของหมาทิเบตัน จะไปเป็นนักเลงตัวเล็กๆได้ไง？

“กระต่ายเมื่อถึงตาจนยังรู้กัดคน ใจคุณต้องส่งมู่เสี่ยวไป๋ไปยังบัญชี แล้วมู่เสี่ยวไป๋จะยังสนใจยุทธภพของตัวเองที่ไหนกัน？คุณว่าไหม เสี่ยวฝาง”เสี่ยวโจวยื่นมือข้างหนึ่งไป จะหยิบบุหรี่หลี่ฝาง

ทันใดนั้น ลูกเหล็กกลมอันหนึ่งก็ลอยไปจากมือส้าวส้วย ชนไปที่กระจกรถ ลูกเหล็กกลมเฉียดหูของเสี่ยวโจวไป

เสี่ยวโจวเก็บมือไป ไม่กล้าเข้าใกล้หลี่ฝาง：“บอดี้การ์ดคุณเจ๋งมาก”

“ผมแค่จะเอาบุหรี่”เสี่ยวโจวอึดอัดใจเล็กน้อย

หลี่ฝางมองส้าวส้วยแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

ส้าวส้วยก็ทำเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ก็แค่ระแวงมากจนประสาทเสียไปเท่านั้น

“คุณตัดสินใจแล้วจริงๆเหรอ？”หลี่ฝางพ่นบุหรี่ออก ใบหน้าไม่ค่อยโอเคนัก

ให้เสี่ยวโจวไปรับผิดแทนมู่เสี่ยวไป๋ นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่หลี่ฝางต้องการ

แต่ถ้าพูดถึงในระดับหนึ่งแล้ว กลับไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

อย่างน้อยแบบนี้ เสี่ยวโจวก็ไม่ต้องทำอะไรให้ตระกูลมู่อีก

ก่อนหน้านี้เรื่องที่เป็นห่วงว่าเสี่ยวโจวกลายเป็นศัตรูมากที่สุด ก็จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

“ได้ กลับไปบอกมู่เสี่ยวไป๋ ผมรับปาก”หลี่ฝางพูด

ได้ยินคำนี้ เสี่ยวโจวก็เหมือนโล่งอก ยิ้มออกมาทันที

“ขายชีวิตมาเพื่อตระกูลมู่ตั้งหลายปี ที่จริงช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่ดี ก็คือช่วงวันเวลาเหล่านั้นกับพี่ชิงชิง แต่ไหนแต่ไรมาพี่ชิงชิงไม่เคยเห็นผมเป็นลูกน้อง เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ดี รักษาไว้ให้ดี เสี่ยวฝาง”เสี่ยวโจวอยากตบไหล่ของหลี่ฝาง แต่พอยื่นมือไป กลับหดกลับมาทันทีด้วยความตกใจ

“แน่นอน”

หลี่ฝางพยักหน้าพูด：“ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจ”

ถ้าหลินชิงชิงยอมล่ะก็ หลี่ฝางจะตกลงคบกับเธอ

ลงจากรถ หลี่ฝางส่งเสี่ยวโจวออกไปเสร็จด้วยสายตา ส้าวส้วยก็เดินเข้ามา

“นี่จะปล่อยมู่เสี่ยวไป๋ไปได้ไง？”ส้าวส้วยถาม

หลี่ฝางตกใจ มองส้าวส้วยอย่างแปลกใจถามว่า：“คุณรู้ได้ไง？”

“ผมอ่านปาก ทุกคำที่พวกคุณพูดเมื่อกี๊ ถือว่าผมได้ยินหมด ที่จริงการตัดสินใจนี้สำหรับเขาแล้วไม่เลว เป็นศัตรูกับเรา มีแต่ทางตาย”

ส้าวส้วยพูดอย่างดูถูก：“ก็แค่เสียดายความพยายามของพวกเราก่อนหน้านี้ ทำไปฟรีๆ”

หลี่ฝางถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเหยนเสี่ยวน่า

เหยนเสี่ยวน่าได้ยินโทรศัพท์นี้ ในใจก็ดีใจสุดๆ ไม่พูดว่าดีใจสิ สรุปก็คือ โล่งออก

ยังไงอำนาจของตระกูลมู่ในเมืองเอก ไม่ควรประมาทเลย ตระกูลธรรมดาๆ ใครจะกล้าขัดใจ？

ครึ่งชั่วโมงถัดมา เสี่ยวโจวก็ไปมอบตัว บุกเข้าห้องคนอื่น ทำร้ายคนอื่น

ก่อนมอบตัว เสี่ยวโจวก็โทรหาหลี่ฝาง

“เสี่ยวฝาง คุณระวังมู่เสี่ยวไป๋หน่อย ตอนผมกลับไปเจอมู่เสี่ยวไป๋ รู้สึกว่าอารมณ์เขาผิดปกติ ปกติเขาไม่ใช่แบบนี้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไร จู่ๆ ก็เงียบไปมาก ทำให้รู้สึกไม่ดีเลย”

“คุณต้องรู้ว่า คนเราพอตะโกนออกมา เขี้ยวจะต้องเผยออกมาแน่นอน คุณจึงต้องป้องกัน แต่ตอนนี้มู่เสี่ยวไป๋เงียบจนน่ากลัว ไม่แน่ในใจกำลังคิดหาทางเอาคืนคุณอยู่ก็ได้ คุณต้องระวังตัวอย่างรอบคอบนะ”

หลี่ฝางพยักหน้า ตอบอืมไป：“วางใจเถอะ เจ้าหัวแบน ผมจะหาเวลาไปเยี่ยมคุณ”