บทที่40 เรียกคุณปู่ซะ ตู้เฟย!

บทที่40 เรียกคุณปู่ซะ ตู้เฟย!

เซี่ยลู่กุมใบหน้าตัวเอง รู้สึกเจ็บร้อนแปลบ ๆ

“หลี่ฝาง นายบ้าไปแล้วเหรอ ทำไมแม้แต่เซี่ยลู่ก็ยังจะตี!” หลิวเฉียวเฉียวเข้ามาพยุงเซี่ยลู่ จ้องหลี่ฝางอย่างโกรธแค้นแล้วด่า

“ถือสิทธิ์อะไรฉันถึงตีเธอไม่ได้?” หลี่ฝางถามกลับ

เซี่ยลู่เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง จะเอาที่ไหนมาเคยทนทุกข์ทรมานแบบนี้ แล้วคนที่ตีเธอ ยังเป็นคนขี้ขลาดตาขาวไร้ประโยชน์อย่างหลี่ฝางอีก เธอรู้สึกเสียใจอดสูจนร้องไห้ออกมาในทันที

“หลี่ฝาง ไอ้เหี้ยเอ๊ย!” ตู้เฟยเห็นแฟนของตัวเองร้องไห้ เหมือนกับเป็นบ้า ลุกขึ้นอย่างแรงและกะทันหัน

เสียงปึก! ดังขึ้น

เมื่อตู้เฟยลุกขึ้น หลี่ฝางก็ชกเข้าที่จมูกของเขาหนึ่งหมัด จากนั้นไม่นาน เลือดกำเดาก็ไหลออกมา ทำให้ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเลือด

“บอกให้เรียกคุณปู่ ได้ยินไหม?”

หลี่ฝางชูนิ้วกลาง ชี้ลงมาที่ตู้เฟย: “ไม่เรียกฉันจะชกคุณอีก”

คนในห้องต่างตกใจกันหมด ปกติแล้วหลี่ฝางปฏิบัติตามกฎ วันนี้นี่คืออะไร? เปลี่ยนไปราวกับคนละคนเลย บังคับคนที่ถูกกดบนพื้นเรียกคุณปู่

เหตุการณ์นี้ เรียกได้ว่าต้องการให้เร้าใจแค่ไหนก็เร้าใจแค่นั้นเลยทีเดียว

“เรียกแม่งสิ!” ตู้เฟยด่ากราด ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้

“ฉันขอดูหน่อยว่าปากคุณหรือว่าหมัดฉันที่แข็ง!” หลี่ฝางไม่มีความลังเลเลยสักครึ่ง ปล่อยหมัดออกไป

หมัดนี้ หลี่ฝางตีไปที่หน้าซีกซ้ายของตู้เฟย เจ็บจนตู้เฟยต้องสูดเอาอากาศเย็น ๆ เข้าไป

“เรียกไม่เรียก?” หลี่ฝางกำหมัดแน่น กลางอากาศ ถามตู้เฟยอย่างเย็นชา

“ไม่เรียก!” ตู้เฟยกัดกรามแน่ ให้ตายก็ไม่เรียก

มุมปากหลี่ฝางอยู่ ๆ ก็หลุดยิ้มเหี้ยมออกมา: “ฉันก็รู้ว่าคุณไม่ยอมเรียก ที่จริงแล้วฉันแค่หาเหตุผลต่อยคุณก็เท่านั้น!” เสียงกระทบกันดังขึ้นอีกครั้ง อีกหนึ่งหมัด ครั้งนี้หลี่ฝางต่อยที่หน้าซีกขวาของตู้เฟย ต่อยเสร็จแล้ว หลี่ฝางยังสะบัดมือไปมา ถามตู้เฟย: “เจ็บไหม?”

ในใจตู้เฟยเกือบหมดคำพูดแล้ว หมัดหนักขนาดนี้ ไม่เจ็บได้ด้วยเหรอ?

“รีบเรียกครูเร็ว!” ตู้เฟยตะโกนใส่เซี่ยลู่

“ตู้เฟย คุณมันไร้ยางอายจริง ๆ!” หลี่ฝางยิ้มอย่างดูถูก: “ไม่ใช่พูดว่าตัวต่อตัวเหรอ? ทำไม สู้ไม่ได้ก็เรียกครู?”

“คุณคิดว่าฉันกลัวครูเหรอ?”

หลี่ฝางหัวเราะ ต่อยไปที่หน้าของตู้เฟยอีกหมัด: “อย่างมากก็แค่ฉันไม่เรียนต่อแล้ว!”

ตอนนี้พ่อของเขากลับมาแล้ว ในมือยังมีอีกแปดล้านกว่า ต่อให้ไม่เรียนต่อแล้ว หลี่ฝางก็ไม่กลัว

เมื่อก่อนหลี่ฝางไม่กล้าต่อต้าน ก็เพราะต่อยตีแล้วกลัวโรงเรียนไล่ออก ถ้าเป็นแบบนั้น ตัวเองก็หมดหนทางที่จะเรียนต่อมหาวิทยาลัย ชะตากรรมก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

มาวันนี้ โชคชะตาได้เขียนขึ้นใหม่แล้ว หลี่ฝางไม่จำเป็นต้องอดทนกับใครทั้งนั้น!

“ตู้เฟย ถ้าวันนี้คุณไม่เรียกฉันว่าคุณปู่ ครูใหญ่มาแล้วก็ยังต้องหลีกทางให้ฉัน!” หลี่ฝางพูดอย่างเย็นชา ฝ่ามือตบลงบนหน้าของตู้เฟย

ตอนนี้ นักเรียกที่มุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ นักเรียนห้องอื่นได้ยินเสียงตีกันก็วิ่งเข้ามา พวกเขาเห็นตู้เฟยถูกตีอยู่เต็มตา กลับไม่ห้ามปราม

ในวันธรรมดาตู้เฟยวางมาด ว่าตนเองเป็นทายาทของตระกูลร่ำรวย วันวันเอาแต่โอ้อวดความรวย ใคร ๆ ก็อยากจะต่อยเขาสักหมัด!

ตู้เฟยกัดปากอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ยอมเรียก เขากำลังฝืนรอครูมาช่วยเขา

ยังไงเซี่ยลู่ก็ไปเรียกครูแล้ว ห้องธุรการอยู่ใกล้แค่นี้ ตู้เฟยเชื่อว่าครูจะมาถึงอย่างรวดเร็ว

“เมื่อก่อนดูไม่ออกจริง ๆ ว่าคุณก็ความอดทนสูงเหมือนกัน!” หลี่ฝางมองตู้เฟยอย่างสนุกสนาน กลับชื่นชมมันเล็กน้อย

เดิมที หลี่ฝางนึกว่าตู้เฟยเป็นแค่คนใจเสาะ แค่ตัวเองต่อยมันไป มันก็จะเรียกตัวเองว่าคุณปู่

แต่นี่กี่หมัดแล้ว?

“ไม่เรียกก็ไม่เรียก” หลี่ฝางถอนหายใจพลางพูด

ตู้เฟยได้ยินคำนั้น ก็แอบโล่งใจ เขาคิดว่าหลี่ฝางจะปล่อยเขาไป

ผลสุดท้ายก็ยกมือขึ้นฟาดลงมา: “ถ้าคุณเรียกคุณปู่แล้ว ฉันก็ไม่มีทางตีคุณแล้ว”

เพี๊ยะเพี๊ยะเพี๊ยะ!

มือของหลี่ฝางเร็วขึ้นมาก เขารู้ว่าเวลาของตัวเองเหลืออีกไม่เยอะแล้ว

ถ้าครูมาแล้ว นั่นก็ตีต่อไม่ได้อีกแล้ว

“อย่าเรียกนะ!” หลี่ฝางตบไป พูดไป: “คุณเรียกฉันคุณปู่ ทุกคนก็จะดูถูกคุณ”

หลี่ฝางตบตู้เฟยติดต่อกันไปเรื่อย ๆ มือของเขาเริ่มชาแล้ว ตู้เฟยตาแดงแล้ว คล้ายกับกำลังกลั้นน้ำตาไว้อย่างหนัก

ในตอนนั้นเอง ในที่สุดครูก็มาถึงแล้ว ตู้เฟยราวกับเห็นพระเจ้า ทั้งร้องไห้แล้วยิ้มออกมา

ตู้เฟยร้องไห้อย่างอดสูไปพร้อมกับมองครูแล้วหัวเราะดีใจไป