บทที่440 ทุกคนของตระกูลฉินสมควรตาย

บทที่440 ทุกคนของตระกูลฉินสมควรตาย

สีหน้าของฉินวี่เฟย เปลี่ยนทันที

ฉินวี่เฟยคิดไม่ถึงว่าหลี่ฝางจะปฏิเสธคำขอร้องของเธอ

ฉินวี่เฟยมีใบหน้าโหดร้าย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ“เธอก็แค่เป็นลูกน้องของตระกูลหลี่ของพวกคุณเท่านั้น ทำไมคุณไม่ยอมฆ่าเธอ？”

“หรือว่าในใจของคุณ แม้แต่ลูกน้องคนหนึ่งของตระกูลหลี่ของพวกคุณฉันก็สู้ไม่ได้เหรอ？”

หลี่ฝางส่ายหน้า พูดด้วยใบหน้าดุดัน“ตระกูลหลี่ของพวกเราไม่มีลูกน้อง มีแค่พี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน”

“แต่เธอฆ่าคุณปู่ของฉัน！”ฉินวี่เฟยยืนขึ้นมา ตะโกนเสียงดัง

หลี่ฝางพ่นลมออกมา ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นพูดไม่ออก

ฉินวี่เฟยจะแก้แค้น ไม่ผิด แต่เธอจะให้ตัวเองไปฆ่าหลิงหลง นี่ไม่ได้ไร้สาระหรอกเหรอ？

“ขอโทษนะ ผมจะไปแล้ว”หลี่ฝางลุกขึ้นพูด“เรื่องนี้ ผมไม่อยากยุ่ง”

“หลี่ฝาง คุณยังจำได้ไหม ตอนนั้นเพื่อช่วยคุณ แม้แต่ชีวิตของฉันก็เกือบจะเสียไปแล้ว”ฉินวี่เฟยถามเสียงดัง

หลี่ฝางได้ยินคำนี้จบ จู่ๆก็โมโหหน่อยๆ

ประโยคนี้ของฉินวี่เฟย เหมือนว่าเป็นการทวงบุญคุณ

หลี่ฝางขมวดคิ้ว หยิบมีดออกมา ถอดเสื้อผ้าตัวเองออก

“คุณถอดเสื้อผ้าทำไม？”ฉินวี่เฟยมองหลี่ฝางด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ

“คุณคิดว่าผมเป็นหนี้คุณใช่ไหม ฉินวี่เฟย？”

“งั้นผมคืนคุณละกัน”

หลี่ฝางพูดจบ ก็แทงมีดลงไป ที่หน้าอกของตัวเอง

เลือดเป็นหยดๆ ไหลออกมา

หลี่ฝางก็ไม่รู้ทำไม เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องโกรธเช่นนี้

โกรธจนเสียสติ

แต่หลี่ฝางก็คิดว่า คำพูดฉินวี่เฟยเมื่อกี๊ เหมือนกับอ้างหลักศีลธรรมมาบังคับให้ตัวเองทำตามที่ตนเองต้องการ

เหมือนกำลังบอกว่า ตอนแรกฉันทำเพื่อช่วยคุณ แม้แต่ชีวิตก็เกือบจะเสียไป ทำไมตอนนี้ให้คุณช่วยฆ่าคนให้หน่อย คุณถึงไม่ฆ่า？

แม้จะเป็นความเข้าใจผิด แต่หลี่ฝางก็ทนความโกรธไม่ไหว

โกรธจนเอามีดแทงตัวเอง

ฉินวี่เฟยตกใจ เธอตะลึงทันที จากนั้นก็วิ่งอย่างตื่นตระหนก ฉีกเสื้อของตัวเอง พูดอย่างตื่นตระหนก“คุณทำอะไร？บ้าแล้วเหรอ เอามีดมาแทงตัวเองทำไม”

“คุณไม่ยอมก็ล้มเลิกไป ทำไมต้องแทงตัวเองด้วย”ที่ใบหน้าของฉินวี่เฟยเจ็บปวดสุดๆ

เธอฉีกเสื้อผ้าของตัวเองออก ฉีกเป็นชิ้นๆ จากนั้นก็พันไว้ที่ตัวของหลี่ฝาง

และก็ไม่รู้ว่ายัยฉินวี่เฟยสาวน้อยคนนี้เอาแรงอันมากมายนี้มาจากไหน

หลี่ฝางรุ้สึกว่าหน้าอกตัวเองเย็นเฉียบก่อน จากนั้น ความเจ็บปวดถึงในใจก็ค่อยๆเข้ามา เจ็บจนเหงื่อเย็นๆของหลี่ฝางไหลออกมา

“ผมก็แค่ไม่อยากติดอะไรคุณ”หลี่ฝางมองฉินวี่เฟย แล้วพูดเบาๆ

มุมปากฉินวี่เฟยสั่น สุดท้ายก็พูด“ฉัน……ฉันผิดเอง”

“เมื่อกี๊ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”ฉินวี่เฟยส่ายหน้า ที่ใบหน้ามีความตื่นตระหนกและเสียใจ

พอเธอช่วยหลี่ฝางพันแผล ก็เงยหน้ามองหลี่ฝาง กัดปาก พูดอย่างลังเล“ในใจของฉันขัดแย้งกันมาก”

“ฉันฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่า คนที่ฉันชอบ จะกลายเป็นศัตรูของฉันซะได้”

“ฉันไม่อยากไปจากคุณ แต่ก็โน้มน้าวให้อยู่ข้างกายคุณต่อไปไม่ได้”น้ำเสียงของฉินวี่เฟยซับซ้อนสุดๆ

หลี่ฝางพยักหน้า ที่จริงเขาเข้าใจความสับสนของฉินวี่เฟย

หลี่ฝางยิ้มแห้งใส่“ดังนั้น คุณอยากให้ผมฆ่าหลิงหลง แก้แค้นแทนปู่คุณ แบบนี้ คุณถึงจะอภัยให้ผม？และก็สามารถคบกับผมได้อย่างสบายใจ ใช่ไหม？”

“ใช่ หรือว่าในใจของคุณ ฉันเทียบหลิงหลงไม่ได้เหรอ？”ฉินวี่เฟยขมวดคิ้ว พูดว่า“คุณกับเธอ ก็เพิ่งรู้จักไม่นานสินะ”

น้ำเสียงของฉินวี่เฟย เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“นั่นเทียบกับอะไรล่ะ คุณต้องการชีวิตของหลิงหลง ผมรับปากได้เหรอ？”หลี่ฝางกลอกตาใส่ฉินวี่เฟย

แผลของหลี่ฝาง เลือดไหลอย่างหนัก

ในเวลาไม่นาน เสื้อผ้าที่พันไว้ ก็ถูกชุ่มไปด้วยเลือดสด

“คุณหนูใหญ่ อย่าเหลวไหลกับเขาเลย”

ฉินหมิงขมวดคิ้ว พูดกับฉินวี่เฟย“ในเมื่อเจ้าเด็กนี่ไม่รับปาก งั้นก็ให้ผมแก้แค้นแทนนายท่านฉินเถอะ”

เป้าหมายของฉินหมิงไม่ใช่หลี่ฝาง แต่เป็นหลิงหลง

ฉินหมิงมองไปที่หลิงหลง หัวเราะอย่างเย็นชา“หลิงหลง คุณจำผมได้ไหม？”

“พวกเราเคยเจอกันครั้งหนึ่ง”ฉินหมิงพูด

หลิงหลงชงกาแฟอย่างไม่มีกะจิตกะใจ พูดโดยไม่เงยหน้า“สามปีก่อน ความโหดของคุณไม่ได้หนักขนาดนั้น”

“สามปีก่อน คุณก็ยังเป็นแค่สาวน้อยที่ปฏิบัติรับใช้คน ตอนนนี้รู้จักฆ่าคนแล้ว”