บทที่441 ดูแลตระกูลฉินดีๆ อย่าให้ใครมองเป็นเรื่องตลก

บทที่441 ดูแลตระกูลฉินดีๆ อย่าให้ใครมองเป็นเรื่องตลก

หลังจากที่ฉินหมิงถามคำถามนี้ออกไป อาการที่ใบหน้าของหลิงหลง ก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นขึ้นมา

หลิงหลงมีสีหน้าดุร้าย ในสายตามีความพร้อมฆ่าอย่างไม่สิ้นสุด

เหมือนว่า หลิงหลงจะทำการสังหารหมู่ทั้งตระกูลฉินจริงๆ

ฉินหมิงตกใจ ถามไปอย่างแปลกใจ“คุณ……ทำไมถึงเกลียดนายท่านฉินขนาดนี้？”

“แค่เพราะว่าเขาวาดรูปภาพนั่นเหรอ？”ฉินหมิงดูไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

แค่ภาพๆเดียว ต้องทำให้หลิงหลงโกรธจนเป็นเช่นนี้เชียวเหรอ？

“ใช่ แค่เพราะภาพนั้น”หลิงหลงพยักหน้าอย่างเย็นชา

“เพราะว่าภาพนั้น คุณจึงฆ่านายท่านฉิน？”

ฉินหมิงกลืนน้ำลาย ดูเหลือเชื่ออย่างชัดเจน

“มันก็แค่ภาพวาดเท่านั้น”

ฉินหมิงมองไปที่หลิงหลง ทันใดนั้นก็โกรธเล็กน้อย“คุณฆ่านายท่านฉินยังไม่พอใจอีก แล้วยังอยากจะฆ่าสังหารหมู่คนของตระกูลฉินต่ออีก？”

ฉินหมิงเป็นนักรบพิเศษมาหลายปี เคยเห็นอันธพาลที่ชั่วช้าสามานย์อย่างสุดขีด

ถึงจะบอกว่าหลิงหลงนี้มองดูก็แค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง แต่ตั้งแต่สายตาเมื่อกี๊ของหลิงหลง ฉินหมิงก็ตัดสินได้ทันทีว่า หลิงหลงต้องฆ่าคนจำนวนมากมาไม่น้อยแน่

หลิงหลงในตอนนี้ ทำให้ฉินหมิงรู้สึกถึงความกลัว

ถึงจะบอกว่าเมื่อกี๊หลิงหลงเล่นลูกไม้บางอย่าง เธอใช้ประโยชน์จากเสี่ยวชิงมาก่อน ทำให้อารมณ์ของฉินหมิงเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นขึ้นมาก่อน พออารมณ์คนตื่นเต้น ก็จะเผยให้เห็นถึงข้อบกพร่อง

และจู่ๆหลิงหลงก็ยังปิดไฟ ทำการแอบโจมตี

ดูเหมือนหลิงหลงจะไม่ได้ใช้วิธีการที่ถูกต้องมาทำให้ชนะ

แต่ถึงแม้จะต่อสู้กันอย่างยุติธรรม ฉินหมิงก็คิดว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงหลง

“ถ้าไม่ใช่เพราะว่าภาพนั้นของเขา หลอซ่าก็จะไม่ต้องพาพวกเราหนีไป พวกเราไม่หนี เสี่ยวชิงก็จะไม่ตาย ไม่ใช่แค่เสี่ยวชิง ยังมีคนอีกตั้งมากมาย”

“ทุกคน ต่างถูกเขาฆ่าตาย”

“ที่จริงการต่อสู้เมื่อสามปีก่อนนั้น จบไปแล้ว เพราะว่าภาพนั้นของเขา สี่ตระกูลใหญ่จึงไล่ล่าหลอซ่าอย่างไม่ปล่อย！”

หลิงหลงกัดฟันพูด“ถ้าไม่ใช่หลอซ่าพูดเมื่อกี๊ ให้พวกเราปล่อยตระกูลฉินไป คุณคิดว่า คุณจะมีชีวิตอยู่ไหม？สาวน้อยคนนั้น จะรอดไหม？”

“ฉันจะฆ่าตระกูลฉินทุกๆคน！”

หลิงหลงพูดอย่างเย็นชา

ในใจของหลิงหลง เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ด้านหนึ่งคือสี่ตระกูลใหญ่ อีกด้านคือตระกูลฉิน คนสองกลุ่มที่หลิงหลงเกลียดชังมากที่สุด

ฉินหมิงตกใจหลิงหลงจนไม่กล้าพูด

ยังไงผู้หญิงคนนี้ก็น่ากลัวมาก และอารมณ์ก็ไม่มั่นคงสุดๆ ฉินหมิงกลัวจะยั่วโมโหหลิงหลง ถูกหลิงหลงฆ่าตาย

พ่นลมหายใจยาวๆ สีหน้าของหลิงหลง ก็กลับมานิ่งอีกครั้ง

นอกจากพวกส้าวส้วย ก็ไม่มีใครรู้ว่าหลิงหลงผ่านอะไรมาบ้าง

เธอถูกจับไปอย่างทารุณถึงสองครั้ง และก็ถูกทรมานอย่างไร้มนุษยธรรม

ประสบการณ์บางอย่าง ก็น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย

ดังนั้นพอกลับประเทศได้ หลี่ต๋าคางจึงเปิดร้านกาแฟให้หลิงหลง ให้เธอเรียนรู้การบดกาแฟ จุดประสงค์ก็เพื่อฝึกจิตใจ ปลอบประโลมความเคียดแค้นภายในใจของเธอ

ทั้งร้านกาแฟ ก็ปิดอย่างมิดชิด

เดิมทีฉินหมิงคิดจะฆ่าทำลาย

แต่ตอนนี้ เขากลับกลายเป็นหนูตัวเล็กในห้องทดลอง ตกอยู่ในจุดจบที่ใครก็ตามจะเข่นฆ่ารังแก

เขารู้สึกได้ว่า ถ้าหลิงหลงจะฆ่าเขา ก็ทำได้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

หลิงหลงค่อยๆมาตรงหน้าของฉินวี่เฟย มองเธอแวบหนึ่ง“คุณอยากฆ่าฉัน？”

ฉินวี่เฟยถูกสายตาของหลิงหลงจ้องเขม็ง ตกใจจนถอยหลัง

พูดยังไง ฉินวี่เฟยก็แค่เด็กสาวคนหนึ่ง

แม้จะถูกความเคียดแค้นปกคลุมไปทั้งสายตา เธอก็ไม่สามารถกลายเป็นปีศาจสาวที่ฆ่าคนโดยไม่ยี่หระได้

ส่วนหลิงหลง ได้รับการฝึกฝนมา

สามปีนี้ หลิงหลงรับการฝึกอบรม ได้รับความทรมานอย่างไร้มนุษยธรรม

พอเห็นความขี้ขลาดของฉินวี่เฟย หลิงหลงก็หัวเราะอย่างเหยียดหยาม“อยากแก้แค้น ก็ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก่อนเถอะ”

“แต่ ปู่คุณน่ะสมควรตาย”

“ตอนที่เขาตาย น่าจะเตือนพวกคุณแล้ว ให้พวกคุณคนของตระกูลฉินไม่ต้องมาแก้แค้นฉันสินะ？”

หลิงหลงไม่ได้โง่ เธอทำการเตรียมพร้อมไปทั้งสองอย่างแล้ว

ถึงวิดีโอในอินเทอร์เน็ตจะพิสูจน์ว่านายท่านฉินฆ่าตัวตาย แต่ถ้าสืบจริงๆ ก็ต้องสืบเจอที่ตัวของหลิงหลง

ดังนั้น หลิงหลงเตรียมเส้นทางหลบหนีให้ตัวเองไปแล้ว

ก็แค่ การหลบหนีครั้งนี้ เธอก็แค่หลบอยู่ในมุมมืดชั่วคราว ไม่หนีไปที่ต่างประเทศ

“คุณชาย ให้ฉันทำแผลให้คุณเถอะ”

ตอนนี้เอง หลิงหลงหันหน้าไป มองหลี่ฝางอย่างนิ่งๆ