ตอนที่ 478
บทที่478 หมากในมือของตู้เฟย
October 21, 2026
บทที่478 หมากในมือของตู้เฟย
สีหน้าของหวางเสี่ยวหยวนตะลึงไปก่อน จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา
“ดูเหมือนคุณชายหลี่จะสนใจพวกเรานานแล้วนะ”หวางเสี่ยวหยวนหัวเราะแห้งใส่ จากนั้นก็เอาบัตรนั้น เก็บขึ้นมาใส่ในกระเป๋ากางเกงตัวเอง
“ในเมื่อคุณชายหลี่เข้าใจพวกเราเป็นอย่างดีแล้ว งั้นพวกเราก็จะไม่ทำอะไรเกินความสามารถ”
“ผมเรียกลูกน้องเก่ากลับมา เพราะต้องการเงินทุนตั้งต้น สังคมนี้เป็นจริงมาก ผมไปหลอกขายฝันอันยิ่งใหญ่ให้พวกเขา ก็ไม่สู้กับให้พวกเขาอย่างละนิดไปเลยจริงๆ แบบนี้ในใจของพวกเขาก็จะอุ่นใจมากขึ้น”
“ส่วนที่คุณชายหลี่บอกว่าไม่คิดบัญชี ให้พวกเราใช้จ่ายตามสบาย นั่นก็ไม่ได้ คุณชายหลี่ส่งฝ่ายบัญชีมาสักคนเถอะ ถึงตอนนั้น เงินทุกบาทที่พวกเราใช้ไป ก็จะบอกเขาหน่อย ผมรู้ว่าคุณชายหลี่ใจกว้าง ไม่ได้ขาดเงิน แต่กฎก็คือกฎ จะทำพังไม่ได้”หวางเสี่ยวหยวนพูดอย่างจริงจัง
“โอเค”
หลี่ฝางพยักหน้า：“รอผมหาคนที่เหมาะสมค่อยว่ากัน”
ที่จริงสภาพทางเศรษฐกิขของพวกหวางเสี่ยวหยวน ล้วนแต่เป็นลุงเฉียนบอกหลี่ฝาง
อีกอย่าง ลุงเฉียนยังหานักบัญชีที่น่าเชื่อถือสามคนมาให้หลี่ฝางด้วย ให้พวกเขาช่วยไปจัดการดูแล แต่ถูกหลี่ฝางปฏิเสธไป
จะใช้คนก็อย่าระแวง หากระแวงใครก็อย่าใช้เขา
หลี่ฝางคิดว่า ในเมื่อเอาถิ่นให้พวกเขาแล้ว ก็ให้พวกเขาใช้กันอย่างเต็มที่ พอคะแนนออกมา ก็จะมีรางวัลให้ ถ้าฉวยโอกาสจากความวุ่นวาย ถึงตอนนั้นหลี่ฝางก็จะเอาถิ่นของพวกเขาคืนกลับมา
หลังจากหลี่ฝางออกมาจากโรงพยาบาล ก็มาที่รถของส้าวส้วย
“พวกเราจะไปไหน？มหาวิทยาลัยหรือว่า？”ส้าวส้วยถาม
“ไปมหาวิทยาลัยก่อนไป รอวันหยุดค่อยไปคฤหาสน์บ้านซาน ดูหน่อยว่าบริษัทมีเดียดำเนินการอย่างไรบ้าง”ที่ปากของหลี่ฝางพูดไป ในใจกลับคิดถึงหลินชิงชิง
หลินชิงชิงผู้หญิงคนนี้ หลังจากครั้งที่แล้วที่บล็อกตัวเองไป จนตอนนี้ก็ยังไม่อันบล็อกตัวเองคืน
ตอนที่หมดหนทางนั้นเอง หลี่ฝางจึงได้แต่วิ่งไปหาถึงที่
ส่วนส้าวส้วยนั้นก็มองความคิดของหลี่ฝางออกทันที หัวเราะไปพูดเยาะเย้ยไปว่า：“เจ้านายคิดถึงหลินชิงชิงสินะ？”
“พูดเหลวไหลอะไรกัน”
หลี่ฝางกลอกตาใส่ส้าวส้วย：“ขับรถของคุณดีๆล่ะ”
“ใช่สิ เจ้านาย ลืมบอกคุณไปเรื่องหนึ่ง ลูกพี่หลินพ่อของหลินชิงชิง หนีออกมาแล้ว”
“เขาเริ่มทำของพวกนั้นอีกแล้ว”
ส้าวส้วยขมวดคิ้ว มองหลี่ฝางแล้วพูด：“เจ้านาย คุณว่าพวกเราจะทำยังไงดี？ไปจัดการเขาไหม？”
หลี่ฝางคิดสักพักจึงพูด：“อย่าเพิ่งไปแตะต้องเขา ยังไงเขาก็คือพ่อแท้ๆของพี่ชิงชิง ถ้าแตะต้องเขาจริงๆ ความสัมพันธ์ของผมกับพี่ชิงชิง ก็จบเห่แน่”
หลี่ฝางพูดอย่างทำอะไรไม่ได้：“รอเสาร์อาทิตย์นี้ตอนที่ผมเจอพี่ชิงชิง จะบอกพี่ชิงชิงหน่อย ให้เธอไปโน้มน้าวลูกพี่หลิน ถ้าโน้มน้าวไม่สำเร็จ พวกคุณค่อยจัดการเขาก็ยังไม่สาย”
“โอเค”
ส้าวส้วยพยักหน้ารับปากไป
พอหลี่ฝางกลับไปที่หอพัก คนในหอพัก ส่วนมากก็นอนไปหมดแล้ว
และหลี่ฝางก็เหนื่อยแล้ว ตอนที่เตรียมจะนอนลง ก็มีคนมาตบผ้าห่มของหลี่ฝาง
หลี่ฝางตกใจ คว้าเปืนลิปสติกทันที
“หลี่ฝาง ผมเอง”หลี่ซ่วยซ่วยพูดเบาๆ
“ห่า คุณจะทำผมตกใจตายใช่ไหม”
หลี่ฝางมองหลี่ซ่วยซ่วยอย่างแปลกใจ จึงถาม：“ดึกขนาดนี้คุณยังไม่นอนอีก ทำอะไรอยู่เหรอ？”
“ผมมาหาคุณเพราะมีเรื่องนิดหน่อย เราสองคนออกไปคุยกันเถอะ”หลี่ซ่วยซ่วยพูด
“ผมเพิ่งถอดเสื้อผ้า”หลี่ฝางไม่ค่อยเต็มใจนัก
“สวมกางเกงขาสั้นก็ได้”
หลี่ซ่วยซ่วยพูด：“ไปเถอะ”
ตามหลี่ซ่วยซ่วยไป แล้วมาที่สุดทางเดิน
หลี่ซ่วยซ่วยหยิบบุหรี่จงหวาอันใหม่หนึ่งกล่องมาจากกระเป๋า แกะออกแล้วยื่นให้หลี่ฝางมวนหนึ่ง：“สูบสิ หลี่ฝาง”
หลี่ฝางตะลึงเล็กน้อย สถานะครอบครัวของหลี่ซ่วยซ่วยนั้นหลี่ฝางรู้ดี ปกติอยู่ที่โรงอาหาร มักจะกินผักกาดขาวที่ถูกที่สุด
แต่ตอนนี้ เขากลับซื้อบุหรี่จงหวาที่หกสิบหยวน
หลี่ฝางรู้สึกทันทีว่าผิดปกติ จึงถามว่า：“มีอะไรก็ว่ามา ความสัมพันธ์ของเราสองคน ไม่จำเป็นต้องปลอมขนาดนี้”
หลี่ซ่วยซ่วยชักสีหน้าหน่อยๆ จากนั้นก็หัวเราะหึหึ：“ซื้อมาแล้ว คุณสูบเถอะ”
“บุหรี่แพงแบบนี้ ที่หมู่บ้านพวกเรา มีแค่ผู้ใหญ่บ้านที่สูบได้”หลี่ซ่วยซ่วยหัวเราะ พูดไป
หลี่ฝางหัวเราะเหอะเหอะ：“หนาวมาก คุณพูดกับผมตรงๆเถอะเรื่องอะไร？ที่บ้านเกิดปัญหาหรือเปล่า？”
หลี่ฝางไม่ใช่คนใจแคบ ผ่านการคบมาระยะหนึ่งแล้ว หลี่ฝางก็รู้ดีว่านิสัยของหลี่ซ่วยซ่วย ตรงไปตรงมา ซื่อสัตย์