ตอนที่ 533
บทที่533 ไม่มีทางช่วยชีวิตแล้ว
October 21, 2026
บทที่533 ไม่มีทางช่วยชีวิตแล้ว
“หมาจื่อไม่ได้มา เขาปล่อยผมไปครั้งหนึ่งแล้ว ไม่ปล่อยผมไปเป็นครั้งที่สองแน่”
“ถ้าเป็นเขา จังหวะเมื่อกี๊ที่พวกเราเปิดประตู ก็เหนี่ยวไกปืนแล้ว”
ลูกพี่หลินสูดลมหายใจยาวๆ เขาหันไปมองหลี่ฝางกับโก่เอ๋อ：“พวกคุณหนีเถอะ”
“เป้าหมายของพวกเขาคือผม ไม่ใช่พวกคุณ ถ้าหนีไปด้วยกัน พวกคุณจะมีอันตรายสูงมาก เสี่ยวฝาง ถ้าครั้งนี้ผมหนีไม่พ้น งั้นก็ลืมเรื่องคืนนี้ไปให้หมด อย่าบอกชิงชิง เข้าใจไหม？”
“พ่อตา ผม ……”
“เอาน่า ไม่ต้องเหลวไหลแล้ว รีบหนีไปเถอะ ถ้าถูกจับได้ คุณก็บอกชื่อคุณไป เข้าใจไหม？บอกพวกเขา พ่อคุณคือหลอซ่า คุณคือคุณชายแห่งตระกูลหลี่ พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรคุณแล้ว”ลูกพี่หลินพูด：“พวกเขาไม่ใช่คนที่ไม่สนใจชีวิตของตัวเอง อย่างมากพวกเขาก็ส่งคุณให้มู่เสี่ยวไป๋”
ได้ยินคำนี้ ในใจของหลี่ฝางมีเสียงกระซิบขึ้นมาว่า ส่งต่อให้มู่เสี่ยวไป๋ ต่างอะไรกับตายล่ะ
เวลานี้ ผู้ชายทรงอันเดอร์คัตนำคน วิ่งออกมา
ผู้ชายทรงอันเดอร์คัตคี่มองก็เห็นทางลูกพี่หลิน เขาชี้ไปทางนี้ จากนั้นก็พาคนตามเข้าไป
“แม่เอ๊ย ดูเหมือนระเบิดเมื่อกี๊ จะไม่ได้ระเบิดใส่พวกเขา”
ฉางเหมาฉีกยิ้ม ในมือถือรีโมตควบคุม จากนั้นก็กด ทันใดนั้น แผ่นดินก็สั่น แล้วเวลานี้ก็เริ่มระเบิดขึ้นมา
หลี่ฝางกับโก่เอ๋อมองเห็นฉากนี้ ก็ตะลึง
หลี่ฝางมองฉางเหมาอย่างชื่นชม พูดอย่างชื่นชมเล็กน้อย：“พี่ใหญ่ คุณทำสิ่งนี้เป็นด้วยเหรอ”
“ทุ่นระเบิดเหรอ？เมื่อก่อนคุณทำอะไร เป็นทหารใช่ไหม？”หลี่ฝางถามอย่างแปลกใจ
ฉางเหมาไม่สนใจหลี่ฝาง และก็ไม่ได้คลายความแปลกใจของหลี่ฝาง เขาแบกลูกพี่หลินทันที แล้ววิ่งไปอย่างเร็ว
สีหน้าของฉางเหมานั้นเย็นชา เต็มไปด้วยความพร้อมฆ่า
หลี่ฝางไม่ได้แยกตัวกับลูกพี่หลิน ดึงโก่เอ๋อวิ่ง หลี่ฝางก็ยิ่งน่ากลัว
ถ้าตายทุกคนก็ตายด้วยกัน ถึงต้องเป็นผีที่ยมโลก ก็มีการดูแลไม่ใช่เหรอ？
ลูกพี่หลินก็ไม่ได้ไล่หลี่ฝางไปอีก เขาแผ่ตัวอยู่ที่หลังของฉางเหมา อธิบายกับหลี่ฝาง：“ฉางเหมานั้นผมเอามาจากที่เขตสามเหลี่ยม พื้นที่ของเขตสามเหลี่ยมนั้น ในป่าหลายๆที่ล้วนแต่เป็นเขตสงคราม ไม่แน่ว่าเท้าคุณอาจไปเหยียบทุ่นระเบิดได้ และฉางเหมาก็โตมาจากที่นั่น ดังนั้นเขาไม่ใช่แค่ทำทุ่นระเบิดเป็น แต่ยังกู้ระเบิดเป็นด้วย”
“พ่อแม่เขาคือคนฮั่น จับนายพลคนหนึ่งของเขตสามเหลี่ยมมา ให้มาเป็นทาส เขาหนีออกมา ใช้ชีวิตที่เขตสามเหลี่ยมคนเดียวมาหลายปี ตอนนั้นจับตัวหวงว่างโก๋กับเฉินฝูเซิง ก็เป็นเขาที่ช่วยผม เขายังวางกับดักเป็นด้วย”
ลูกพี่หลินแนะนำแบบนี้ มุมปากของฉางเหมา ก็ปรากฏความภูมิใจออกมา
ฉางเหมาพาพวกหลี่ฝาง มาที่ป่าแห่งหนึ่ง
“ตามผมมา อย่าไปไหนมั่วๆ ผมทำกับดักไว้”ตอนที่เข้าไปในป่า ฉางเหมาก็พูดเตือน
หลี่ฝางดึงมือของโก่เอ๋อ ตามฉางเหมาไปติดๆ ระหว่างทางก็ยังเจอกระต่าย โก่เอ๋ออดไม่ไหวจึงเรียก：“กระต่าย กระต่าย กระต่ายที่แสนจะน่ารัก”
ตอนนั้นหลี่ฝางตกใจ นี่มันเวลาไหนกันแล้ว พูดได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายเลย แต่ความสนใจของโก่เอ๋อ กลับไปอยู่ที่กระต่าย
“น่าสงสารมาก เหมือนว่ามันจะโดนกับดัก ฉันอยากช่วยมันจัง”โก่เอ๋อพูดอย่างเจ็บปวด
หลี่ฝางดึงโก่เอ๋อวิ่งไป ไม่อยากให้เธอรู้สึกเห็นใจมากนัก
หลังจากหม่าเชาพาคนบุกเข้าไป แล้วก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกซุ่มโจมตี
ในขณะเดียวกัน ในป่าก็ปรากฏร่างของคนสองคน พวกเขาสวมชุดลายพราง พอปรากฏตัว ฉางเหมาก็หัวเราะออกมา
“มาแล้ว”ฉางเหมาหัวเราะ
ชายลายพรางสองคนนี้ ในมือแต่ละคนของทั้งสองคนปืนลูกซองห้านัดไว้ เล็งไปที่พวกคนของหม่าเชา แล้วยิงออกไป
มีเสียงดังปัง ก็เห็นแขนของคนหนึ่งคลุมไปด้วยเลือด
“ยิงปืนได้แม่นมาก ก็แค่อาวุธล้าหลังไปหน่อย”หลังจากลูกพี่หลินเห็น ก็ขมวดคิ้วหน่อยๆ
“ปืนของอีกฝ่าย ล้ำหน้ากว่าคุณไปมาก”
ฉางเหมาตอบไปอย่างอึดอัด：“วันเวลาอันสงบสุขผ่านไปนานแล้ว ก็คิดไม่ถึงว่าจะใช้มัน”
“เห้อ เพื่อนผมสองคนนี้ ล้วนแต่เป็นคนฝีมือดี”
คนผมยาวเดินออกจากป่า วางลูกพี่หลินไว้ตรงถนนลูกรังเล็ก ๆ：“พี่ใหญ่ คุณรอผมก่อน พวกเขาก็เป็นคนสำคัญจะตัดก้อนเนื้อทิ้งไปก็ปวดใจด้วยกันทั้งนั้น ผมต้องไปกับพวกเพื่อนรักทั้งสองของผม”