ตอนที่ 534
บทที่534 ลูกพี่หลินที่เก็บซ่อนไว้
October 21, 2026
บทที่534 ลูกพี่หลินที่เก็บซ่อนไว้
“ลูกพี่”หมาจื่อมองลูกพี่หลิน ยังคงเรียกอย่างเคารพเหมือนเดิม
ลูกพี่หลินชักสีหน้า ในน้ำเสียงมีความเย็นชา：“คุณยังจะเรียกผมว่าลูกพี่อีก？”
“คุณยังคงเป็นลูกพี่ผม เป็นพี่ใหญ่ผม”
หมาจื่อพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด：“ชาตินี้ ก็ไม่เป็นไป”
“จะแย่งตำแหน่งผม แล้วยังเกือบจะฆ่าผมอีก คุณปฏิบัติต่อพี่ใหญ่คุณแบบนี้เหรอ？”ลูกพี่หลินจ้องด้วยความโกรธ ความโกรธบนใบหน้า ก็ยิ่งมากขึ้น
“ตอนนี้ ยังจับตัวพี่สะใภ้คุณมานี่อีก”
ลูกพี่หลินหัวเราะเหอะเหอะอย่างเย็นชา：“หมาจื่อ อย่าทำให้ครอบครัวลำบากไปด้วย นี่คือกฎของยุทธภพ คุณไม่เข้าใจกฎนี้หรือไง？”
“ลูกพี่ ยุคสมัยได้เปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีใครสนใจกฎของยุทธภพแล้ว แล้วก็ สิ่งที่เรียกว่าศีลธรรมก็ไม่มีอีกแล้ว พวกเรามาเป็นนักเลง ก็เพื่อกินอยู่สบายท้อง ไม่ใช่เพื่อปกป้องศีลธรรม กฎของไอ้พวกระยำเหล่านั้น”
หมาจื่อเพิ่งพูดคำนี้จบ ที่มุมปากของลูกพี่หลิน ก็กระตุก：“ติดตามผม ผมทำให้คุณอดอยากไหม？คุณยังจำได้อยู่ไหม ก่อนที่จะติดตามผม คุณหนักไม่ถึงห้าสิบกิโลกรัม ทั้งที่สูงร้อยแปดสิบ หนักแค่สี่สิบกว่า มีแค่หนังห่อกระดูกไว้ คุณบอกว่าไม่มีข้าวกิน ถามผมว่าขอติดตามผมไปเป็นนักเลงได้หรือไม่ เหอะเหอะ ตอนนั้นผมเห็นคุณน่าสงสาร จึงรับคุณมา คิดไม่ถึงว่า หลายปีมานี้ ผมจะเลี้ยงคนเนรคุณไว้”
“คนเนรคุณนะคนเนรคุณ คุณทำให้ผมผิดหวังจริงๆ”
สีหน้าของหมาจื่อ หม่นลงหน่อยๆ：“ขอโทษครับ ลูกพี่”
“ตั้งแต่ที่ผมติดการพนัน ก็น่าจะทำให้คุณผิดหวังแล้ว ลูกพี่ ที่จริงคุณทำผิดไปเรื่องหนึ่ง”หมาจื่อมองลูกพี่หลิน แล้วพูด
ลูกพี่หลินขมวดคิ้ว ถามตาม：“เรื่องอะไร？”
“นั่นก็คือคุณดีกับผมมากไป”หมาจื่อพูด
“เหอะเหอะ ดีกับคนหนึ่งมากไปเป็นเรื่องผิดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”ลูกพี่หลินทำเสียงเย็นชา
“ถ้าตอนนั้นคุณเข้มงวดกับผมก็คงดี ผมเสียเงินไปตั้งมากมาย แต่คุณก็ช่วยคืนให้ผมทุกๆครั้ง และก็เป็นความสมยอมของคุณ ถึงทำให้ผมแย่ลงต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งคุณจะขู่ผม บอกว่าถ้าผมเล่นพนันอีก ก็จะตัดขาของผม ตัดมือของผมอะไรอย่างนั้น แต่ทุกครั้ง อย่างมากคุณก็โมโห ตบหน้าผมสักสองที แล้วเรื่องนี้ก็จะจบไป”
“ผมทรยศคุณ เพราะว่าเสียเงินมากไป”
“รวมแล้วก็แค่ไม่กี่ล้านเท่านั้น เยอะมากไหม？”ลูกพี่หลินหัวเราะในลำคอ：“บวกดอกเบี้ยแล้ว ก็ไม่เกินสิบล้าน เพื่อเงินพวกนี้ ก็ต้องการชีวิตของพี่ใหญ่คุณ……หมาจื่อ หลายปีมานี้ผมคืนเงินให้คุณเท่าไหร่ แล้วคุณติดเงินผมเท่าไหร่？คุณเคยนับไหม กลัวว่าน่าจะเกินสิบล้านไปนานแล้วด้วย？พวกลูกน้อง ที่ผมรักที่สุดก็คือคุณ”
“คุณดูไม่ออกหรือไง ผมตั้งใจจะเอาตำแหน่งหัวหน้า ส่งให้คุณน่ะ？”
“ผมเคยคิดว่าจะถูกคนทรยศ ฉางชิงกับหม่าเชา พวกเขาเป็นไปได้ที่จะทรยศผม ดังนั้นผมจึงป้องกันพวกเขามาตลอด คนเดียวที่ผมไม่ได้ป้องกัน ก็คือคุณไง หมาจื่อ！”ลูกพี่หลินแทบจะกัดฟันพูด
มองออกว่า นอกจากลูกพี่หลินโมโหแล้ว ก็ยังเสียใจมากกว่า
ลูกพี่หลินบ่มเลี้ยงหมาจื่อมาตั้งนาน เรียกได้ว่าเขากลายเป็นลูกชายที่ตัวเองเลี้ยงไว้
แต่ใครจะไปรู้ สุดท้ายคนที่เอามีดแทงเขา กลับเป็นลูกน้องที่เชื่อใจที่สุด
สีหน้าของหมาจื่อ ก็ดูเสียใจมาก เขาพูดอย่างทำอะไรไม่ได้：“ขอโทษครับ มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่ได้บอกคุณ หลายวันก่อนออกไปข้างนอก ไปนอนที่กาสิโน”
“อะไรนะ”
ได้ยินคำนี้ คิ้วของลูกพี่หลิน ก็ขมวดเข้าอีกครั้ง：“หลายวันก่อน？”
“ใช่ ช่วงนั้นที่พวกเราหนี ผมหายไปสามวัน ไปที่กาสิโนมา ผมกู้เงินนอกระบบจากที่นี่ ยืมไปสามล้าน เดิมทีผมคิดว่าถ้าชนะกลับมา หลังจากชนะแล้ว ผมก็จะไม่เล่นการพนันอีก แต่คิดไม่ถึงว่า ยิ่งเสียก็ยิ่งเยอะขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ”