ตอนที่ 76
บทที่76 ผมเป็นทายาทเศรษฐีจริงๆ
October 21, 2026
บทที่76 ผมเป็นทายาทเศรษฐีจริงๆ
แป๊บเดียวหลี่ฝางและคนอื่นๆ ก็มาถึงที่โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งตงไห่
เห็นลู่หลุ่ย พี่พยาบาลก็รีบเข้ามาต้อนรับ： “หลุ่ยหลุ่ย คุณมาสักที คุณรีบไปโน้มน้าวพ่อคุณเถอะ เขาจะออกจากโรงพยาบาลให้ได้”
“เห้อ พ่อฉันนี่ไม่ทำให้คนอดห่วงได้เลยจริงๆ” ลู่หลุ่ยถอนหายใจ
“เขาเป็นห่วงคุณ เพื่อให้คุณได้ดี คุณบอกคุณจะไประดมเงินให้เขา ทำให้เขาตกใจมาก เขาบอกว่าคุณแค่เด็กคนหนึ่ง จะไปหาเงินตั้งมากมายขนาดนั้นได้ไง？” พี่พยาบาลส่ายหน้ายิ้มแหยๆ ： “เขากลัวว่าคุณจะหลงผิด เลยต้องไปหาคุณให้ได้”
“ลู่หลุ่ย คุณไปดูพ่อคุณเถอะ ผมจะไปจ่ายเงินเอง” หลี่ฝางพูด
ลู่หลุ่ยมองหลี่ฝางด้วยสายตาสับสน พยักหน้า
ในสายตาของลู่หลุ่ย หลี่ฝางแปลกมากไป จู่ๆ ก็มาช่วยเธอแบบนี้ เธอเกรงใจหน่อยๆ
แต่เรื่องเกี่ยวข้องกับชีวิตของพ่อ เธอปฏิเสธก็ไม่ได้อีก
“หลุ่ยหลุ่ยนะ คุณไประดมเงินได้มาจริงๆ เหรอ？ถ้าระดมเงินได้ งั้นก็รีบให้พ่อไปผ่าตัดเลย โรคของพ่อคุณรุนแรงมากขึ้น ตอนกลางวันเช็คอาการเขาแล้ว พวกเราพบว่าอวัยวะหลายส่วนของเขาล้มเหลว ถ้าไม่ผ่าตัดอีกล่ะก็ กลัวว่าจะต้องวิกฤตจริงๆ” พี่พยาบาลพูดด้วยความเป็นห่วง
หลี่ฝางถามพี่พยาบาล： “ขอถามหน่อยครับ ไปชำระเงินที่ไหน？”
“ไป ฉันจะพาคุณไปเอง”
หลี่ฝางตามพี่พยาบาลไปที่ชำระเงิน หลี่ฝางเอาบัตรมาถาม： “พี่ พ่อของลู่หลุ่ยต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่ครับ？”
“อาการป่วยของพ่อเธอค่อนข้างรุนแรง มีการติดเชื้อในปอด อวัยวะหลายส่วนก็ล้มเหลว กลัวว่าอย่างน้อยก็น่าจะสามแสนได้” พี่พยาบาลขมวดคิ้วพูด
“เห้อ ค่าผ่าตัดมหาศาลแบบนี้สำหรับหลายๆ ครอบครัวแล้ว เท่ากับความหายนะอย่างไม่ต้องสงสัยเลย”
พี่พยาบาลพูดอยู่นั้น หลี่ฝางก็พูดกับพนักงานเก็บเงินไปด้วย： “งั้นก็ช่วยรูดให้ผมไปห้าแสนละกันครับ”
“รูดห้าแสน？” พนักงานเก็บเงินกับพี่พยาบาลเกือบจะตะลึงไปพร้อมกัน
เด็กคนนี้ พออ้าปากก็พูดว่าจะรูดไปห้าแสน ทั้งสองไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก
“ห้าแสนน่าจะพอ ถ้าพวกคุณว่าไม่พอ งั้นก็รูดไปหกแสนก็ได้ครับ” หลี่ฝางพูดด้วยใบหน้านิ่ง
“ชายหนุ่ม บัตรคุณมีเงินตั้งมากมายขนาดนั้นเชียว？” พนักงานเก็บเงินหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ค่อยเชื่อนัก
“คุณรูดดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ？” หลี่ฝางหัวเราะเหอะเหอะ
หลี่ฝางใส่รหัสผ่านอย่างเชี่ยวชาญ บนเครื่องรูดบัตรก็โชว์ว่าชำระเงินเรียบร้อย
“ชายหนุ่ม ดูไม่ออกเลย ว่าคุณรวยจริงๆ” พนักงานเก็บเงินมองหลี่ฝางอยู่อย่างนั้น
พยาบาลสาวก็ยิ่งตะลึงมากขึ้น： “ฉันคิดว่าคุณจะจ่ายแค่สองสามหมื่น คิดไม่ถึงว่าจะจ่ายมากขนาดนั้น”
“คุณคือแฟนของหลุ่ยหลุ่ยเหรอ？” พี่พยาบาลถาม
“เปล่าครับ พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น” หลี่ฝางตอบ
“น้องชาย หลอกกันหรือไง เพื่อนทั่วไป แต่คุณช่วยหลุ่ยหลุ่ยจ่ายไปห้าแสนเนี่ยนะ？” พี่พยาบาลกลอกตาใส่หลี่ฝาง ชัดเจนว่าไม่เชื่อ
“หลุ่ยหลุ่ยเป็นผู้หญิงที่ดี ต่อไปคุณคบกับเธอ ก็อย่าทำไม่ดีใส่เธอล่ะ”
“ทายาทเศรษฐีที่ครอบครัวรวยแบบคุณนี้ ใจง่ายที่สุดแล้ว” พี่พยาบาลทำเสียงฮึดฮัด
“พี่ ใจง่ายเหมือนจะเปรียบกับผู้หญิงนะ” หลี่ฝางพูดไม่ออก
“ผมเข้าใจ ความหมายของคุณคือบอกว่าคนรวยแบบพวกเราเจ้าชู้” หลี่ฝางส่ายหน้า พูด： “แต่ลู่หลุ่ยไม่ใช่แฟนผมจริงๆ”
“พี่ พี่นี่คิดมากไปแล้วจริงๆ”
พูดไป หลี่ฝางตามพี่พยาบาลมาที่หน้าห้องของพ่อลู่หลุ่ย
“หลุ่ยหลุ่ย พวกเราไม่ต้องรักษาหรอก ค่าผ่าตัดของพ่อตั้งสามแสนกว่า แม่ลูกไม่อยู่แล้ว เงินที่พ่อทำงานมาหลายปีนี้ ก็จะถูกค่ารักษาโรคนี้ใช้ไปหมด แล้วต่อไปลูกจะทำไงล่ะ？”
“พ่อ เงินฉันยืมมาได้แล้ว พ่ออย่าเป็นห่วงเรื่องเงินเลย พ่ออยู่รักษาตัวที่นี่แบบสบายใจเถอะ อย่าเอาแค่คิดเรื่องออกจากโรงพยาบาลเลย แม่ไม่อยู่แล้ว ถ้าพ่อก็ไม่อยู่อีกคน พ่ออยากให้ฉันอยู่คนเดียวบนโลกนี้เหรอไง？” ลู่หลุ่ยกลอกตาใส่พ่อตัวเอง
：