บทที่79 ตอนนี้ผมเป็นลูกพี่ใหญ่แล้ว ไม่จำเป็นต้องฟังใคร

บทที่79 ตอนนี้ผมเป็นลูกพี่ใหญ่แล้ว ไม่จำเป็นต้องฟังใคร

“ผมด่าคนที่ทุบโต๊ะ ด่าว่าเขาโง่ ไม่ได้ด่าคุณ” ส้าวส้วยพูด

“ผมทุบเอง” พี่เฉียงพูดด้วยความโมโห

“งั้นก็ไม่ผิด ด่าคุณนั่นแหละ คุณมันโง่” ส้าวส้วยพูดด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น

พี่เฉียงยกหมัดขึ้นมา ปล่อยไปที่ส้าวส้วย เมื่อกี๊พี่เฉียงได้โชว์พลังหมัดของตัวเองไปแล้ว หมัดของเขาทำให้โต๊ะเหล้าแตกได้

หลี่ฝางคิดในใจ หมัดนี้ถ้าปล่อยไปที่หน้าคน ต้องสลบไปแน่

ทุกคนต่างเหงื่อแตกเพราะส้าวส้วย แต่ใครจะไปรู้ว่าส้าวส้วยกลับยื่นมือออกไป กันหมัดของพี่เฉียง

ส้าวส้วยปล่อยหมัดไปที่พี่เฉียง พูดขำๆ ： “ทำของพังก็ต้องชดใช้”

“โต๊ะนี้แปดหมื่น ผมคิดบัญชีไว้แล้วนะ” ส้าวส้วยหัวเราะเบาๆ คลายกำปั้นพี่เฉียงออก

เวลานี้ สีหน้าของพี่เฉียงก็ซีเรียสผิดปกติ

“หมายความว่าไง พี่เฉียง ไอ้บ้านั่นว่าคุณ ทำไมคุณไม่จัดการมันไปหน่อย？” ลู่ปินถามโง่ๆ

“จัดการอะไรอ่ะ มองไม่ออกเหรอ เด็กนั่นก็เป็นรู้ศิลปะการต่อสู้！” พี่เฉียงจ้องลู่ปินอย่างเยือกเย็นเขม็ง

เมื่อครู่พี่เฉียงถือว่ารับมือกับส้าวส้วย ดูจากพลังอย่างเดียวแล้ว ชัดเจนมากว่าส้าวส้วยชนะเห็นๆ

“พี่เฉียง พนักงานเสิร์ฟเพิ่งบอกว่าโต๊ะนี้แปดหมื่น ถ้าคิดบัญชีพวกเรา หมายความว่าแบล็กเมล์เรา” ลู่ปินเสียใจเล็กน้อย เพิ่งจะถูกโกงไปแสนหนึ่ง แล้วก็ยังมาอีกแปดหมื่น？

ลู่ปินรับไม่ค่อยได้

พี่เฉียงไม่ได้พูด แต่เห็นได้ชัดว่ารับทราบบัญชีนี้แล้ว

“คิดไม่ถึงว่าพนักงานตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะเจ๋งขนาดนั้น ไม่น่าล่ะตั้งแต่เปิดมาจนตอนนี้ ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องที่ผับนี่” พี่เฉียงดื่มเหล้าไปอึกหนึ่ง พยายามทำให้ใจเย็น

ไม่ว่าจะเป็นความไวของการปล่อยหมัด หรือว่าแรง พี่เฉียงก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของส้าวส้วย

ดังนั้น อย่าว่าแต่ส้าวส้วยจะให้เขาชดใช้แปดหมื่นเลย ถึงต้องชดใช้แปดแสน เขาก็ได้แต่ยอม

“พี่เฉียง หมัดของพี่เจ๋งสุดๆ เลย แปดหมื่น” หลี่ฝางพูดเหยียด

“ไอ้เด็กเลว ดีใจในความทุกข์คนอื่นเหรอไง” พี่เฉียงจ้องหลี่ฝางเขม็ง

หลี่ฝางหัวเราะ พูด： “พวกเราคุยเรื่องชดใช้รถต่อกันดีกว่า”

พี่เฉียงกลอกตาใส่หลี่ฝาง： “เด็กเลว รถก็ไม่ใช่ของคุณ ถึงพวกเราจะชดใช้ ก็ไม่ต้องชดใช้ให้คุณ”

พูดจบ พี่เฉียงมองถังหยู่ซวนแวบหนึ่ง พูด： “ถังหยู่ซวน ผมถามคุณ รถนั่นจะให้พวกเราชดใช้ไหม？”

พูดไป พี่เฉียงก็เอามือมานวดไหล่ถังหยู่ซวน บีบไปแรงๆ

ถังหยู่ซวนกัดฟัน ท่าทางเหมือนเจ็บมาก

“พี่เฉียง ไม่ต้องชดใช้ ผมยอมครับ” ถังหยู่ซวนพูดอย่างเจ็บปวด

“น้องชาย ได้ยินไหม ถังหยู่ซวนบอกว่าไม่ต้องชดใช้” พี่เฉียงหัวเราะออกมา

หลี่ฝางจ้องถังหยู่ซวนเขม็ง หดหู่เล็กน้อย

ยังไงเจ้าของรถก็คือถังหยู่ซวน ตอนนี้ถังหยู่ซวนบอกว่าช่างมันเถอะ แล้วตัวเองจะไปยุ่งอีก？

พี่เฉียงก็ไม่ได้คิดจะปล่อยถังหยู่ซวนอยู่แล้ว จึงได้พูดต่อ： “ใช่สิ ถังหยู่ซวน ไม่ใช่ว่าคุณอยากเรียกผมออกไปเลี้ยงเหล้าทุกวันอยู่เหรอ วันนี้พี่ให้โอกาสคุณแล้ว”

“งั้นบัญชีนี้ก็คิดที่คุณละกัน” พี่เฉียงพูดยิ้มๆ ด้วยใบหน้าหม่นลง

“อ๋า？” ถังหยู่ซวนเงยหน้าขึ้นด้วยความกลัว

ส้าวส้วยเพิ่งพูดจบ ที่ต้องชดใช้แปดหมื่นก็คิดรวมในบัญชี หมายความว่า ถ้าถังหยู่ซวนรับปากว่าจะจ่ายให้ ก็ต้องรวมแปดหมื่นนั่นไปด้วย

ถังหยู่ซวนส่ายหน้า： “พี่เฉียง ไม่ใช่ว่าคุณไม่รู้ เงินเดือนหนึ่งเดือนของผมน้อยขนาดนั้น ก็ยังใช้เองไม่พอเลย ผมจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจ่ายวันนี้ได้ไงกัน？”

“ถังหยู่ซวน คุณไม่มี แต่เพื่อนคุณมีนี่” พี่เฉียงชี้ไปที่หลี่ฝาง พูด： “ผมได้ยินปินจื่อพูด เพื่อนคุณทุบBMWของเขา ไม่พูดอะไรก็จ่ายชดใช้ไปสี่แสนสองเลย”

“เพื่อนคุณดูรวยนะ แค่แปดหมื่นสำหรับเขาแล้วคงไม่หนักหนาอะไร” พี่เฉียงพูดยิ้มๆ

“ปินจื่อ พวกเราไป” พี่เฉียงตบไหล่ลู่ปิน ลุกขึ้นจะออกไป

“เดี๋ยว！” หลี่ฝางยืนขึ้น เรียกเขาไว้

：