บทที่85 หลี่ต๋าคางโกรธ

บทที่85 หลี่ต๋าคางโกรธ

หลี่ฝางรู้สึกว่าท้องของตัวเองเย็นๆ ตอนที่ลูบไป ก็รู้สึกหนึบๆ

เป็นเลือด！

สีหน้าของหลี่ฝางซีดขาวทันที เมื่อก่อนที่เขาถูกทำร้าย อย่างมากก็จมูกเขียวหน้าบวม แต่วันนี้ เขาถูกมีดแทง

หลี่ฝางตระหนก ขมับเขามีเหงื่อไหล หลี่ฝางกลัวจนคิดในใจ：ผมจะตายไหม？ผมไม่อยากตายนะ

มู่เสี่ยวไป๋มองหลี่ฝางพร้อมกับหัวเราะ： “ดูคุณตกใจจนหน้าซีดหมดแล้ว”

“ก่อนมาผมคิดว่าน้องชายของหลินชิงชิงจะเป็นคนยังไง สรุปว่าคิดไม่ถึง ก็แค่คนขี้ขลาดทั่วไป” มู่เสี่ยวไป๋ส่ายหน้า พร้อมกับความผิดหวัง

มู่เสี่ยวไป๋ยืนขึ้น แต่มีดยังแทงในท้องของหลี่ฝาง

ตอนที่หลี่ฝางจะเอามีดออกมาจากท้องตัวเอง มู่เสี่ยวไป๋ก็พูด： “ผมว่าคุณอย่าฆ่าตัวเองเลย”

“ถ้าคุณเอามีดออกมา เลือดจะเสียง่ายมาก ทำให้ตายได้”

คำนี้ของมู่เสี่ยวไป๋คือกำลังบอกหลี่ฝาง ที่จริงผมไม่อยากฆ่าคุณ อยากสั่งสอนเฉยๆ อยู่ให้ไกลจากผู้หญิงของผมหน่อย

หลี่ฝางหยิบโทรศัพท์มาทันที โทรหารถพยาบาล

“หลี่ฝาง ใช่สิ？ได้ยินแล้วใช่ไหม ผมค่อนข้างรักษาความสะอาดสะอ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งให้ความสำคัญกับผู้หญิงด้านนี้มาก หลินชิงชิงคือผู้หญิงของผม ผมไม่ให้ชายใดก็ตามใกล้เธอ สัมผัสเธอ” ตาทั้งคู่ของมู่เสี่ยวไป๋ จ้องหลี่ฝางอย่างเลือดเย็น

“ถ้าให้ผมรู้ว่าคุณยังยุ่งกับหลินชิงชิง ผมจะให้มีดคุณอีก แค่ถึงตอนนั้น ผมจะไม่แทงไปที่ท้องคุณหรอกนะ” มู่เสี่ยวไป๋มองต่ำลงไปที่หลี่ฝาง ชี้ไปที่อกหลี่ฝาง： “จะแทงไปที่หัวใจคุณ”

ร่างหลี่ฝางสั่นเล็กน้อย รู้สึกถึงความกลัวทั้งร่าง

“ใช่สิ ถ้าหลินชิงชิงติดต่อคุณ จำไว้ว่าบอกผมด้วย นี่เบอร์ผม” มู่เสี่ยวไป๋ทิ้งนามบัตรให้หลี่ฝาง เลิกคิ้วพูด： “ถ้าข่าวนั่นจริง ผมจะให้รางวัลคุณสองแสน”

หลี่ฝางกัดฟัน ไม่กล้าขยับ

ยิ่งขยับ เลือดก็ยิ่งไหลมาก

มู่เสี่ยวไป๋ออกไป หลี่เสี่ยวเสี่ยวก็วิ่งเข้ามา มองเห็นเลือดที่พื้น หลี่เสี่ยวเสี่ยวก็ตกใจกรีดร้องเสียงดัง

“อย่าร้องเลย ผมไม่เป็นไร” หลี่ฝางพูดเบาๆ

“พวกเขาใครน่ะ ทำไมต้องแทงคุณด้วย เรียกรถพยาบาลยัง ฉันต้องแจ้งความไหม” หลี่เสี่ยวเสี่ยวว้าวุ่นใจมาก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา

“อย่าเพิ่งแจ้งความ ผมจัดการเอง”

หลี่ฝางก็ไม่โง่ มู่เสี่ยวไป๋คนนี้ แค่มองก็รู้แล้วว่าเป็นคนมีอำนาจ เขากล้าแทงหลี่ฝางกลางวันแสกๆ หมายความว่าไม่กลัวตำรวจ

อีกอย่าง ยังแทงคนในโรงเรียนอีกมู่เสี่ยวไป๋ เป็นใครมาจากไหนกันแน่？

แม้แต่หลินชิงชิงผู้หญิงที่ไม่กลัวอะไรก็ตกใจจนหนีไป ……

จางกงหมิงมาถึงไวกว่ารถพยาบาล เห็นหลี่ฝางถูกแทง จางกงหมิงก็ขมวดคิ้ว： “มู่เสี่ยวไป๋มาหาคุณ？”

“คุณรู้ได้ไง？” หลี่ฝางมองจางกงหมิงอย่างแปลกใจ

“คุณคิดว่าคุณถูกแทงคนเดียวเหรอ สองวันนี้ ถูกแทงไปเจ็ดแปดคนแล้ว ล้วนแต่เป็นผู้ชายที่เกี่ยวข้องกับน้องสาวฉันทั้งนั้น ต่างถูกมู่เสี่ยวไป๋ผู้ชายคนนั้นแทง”

“ในนั้นสามคนคือเพื่อนผม” จางกงหมิงพูดด้วยความโมโห

“ผมก็เป็นเพื่อนคุณนะ” หลี่ฝางยิ้มเบาๆ ： “สามคนนี้นับผมไปยัง？”

“นับคุณเป็นสี่” จางกงหมิงกลอกตาใส่หลี่ฝาง： “เวลาไหนเนี่ย ยังมีอารมณ์มาเล่นอีกนะ มีดแทงไปไม่ลึกสินะ！”

“แม่งเอ๊ย มู่เสี่ยวไป๋เป็นใครกัน ทำไมเจ๋งขนาดนั้น เป็นใครก็กล้าแทงหมดเลยเหรอ？” หลี่ฝางพูดอย่างอดไม่ไหว

“ยังไงก็เป็นคนของเมืองเอก ในจำนวนคนที่ถูกแทง ไม่ใช่แค่เพื่อนผม ยังมีลูกน้องลุงผม แล้วก็พวกลูกชายของเจ้าของต่างๆ”

“คนมากมายถูกแทงแบบนี้ แต่คนที่กล้ามาคิดบัญชีกับมู่เสี่ยวไป๋ไม่มีเลย” จางกงหมิงด่า： “แม่เอ๊ย เดิมทีอยากแก้แค้นแทนพวกเพื่อนๆ สุดท้ายลุงโทรมาบอก ถ้าผมกล้าไปยุ่งกับมู่เสี่ยวไป๋ เขาก็จะให้แม่ผมตัดขาดกับผมเลย”

“โหดขนาดนั้นเชียว？”

“ใช่สิ ลุงผมบอก ผมตายได้ แต่อย่าทำให้น้องสาวเขาเหนื่อยด้วย” ใบหน้าจางกงหมิงทำอะไรไม่ถูก： “ดูเหมือนมู่เสี่ยวไป๋คนนี้จะใหญ่นะ ไม่งั้นลุงผมคงไม่พูดแบบนี้”

เวลานี้รถพยาบาลก็มา หลี่ฝางถูกส่งมาโรงพยาบาล

เพราะเสียเลือดเยอะไป หลี่ฝางก็หมดสติ

ตอนตื่นมา เห็นแค่หลี่เสี่ยวเสี่ยวกับลู่หลุ่ยนั่งข้างตัวเอง กำลังคุยกันเบาๆ

“คุณสองคนคุยอะไรกัน？” หลี่ฝางเริ่มถาม

：