ตอนที่ 86
บทที่86 หลี่ต๋าคางให้ของขวัญลู่หลุ่ย
October 21, 2026
บทที่86 หลี่ต๋าคางให้ของขวัญลู่หลุ่ย
หลี่ฝางหัวเราะเหอะเหอะ พูดอย่างไม่คิดเช่นนั้น： “พ่อผมก็ข่มขวัญผมเฉยๆ เขาจะทำให้พี่ตกใจได้ไงกัน พี่หมิง เป็นถึงลูกพี่ใหญ่ของเขตเมืองตะวันออก！”
“คุณคิดว่าผมกำลังล้อเล่นกับคุณ？” จางกงหมิงส่ายหน้า
“ไม่งั้นล่ะ？”
จางกงหมิงลังเลสักพัก จึงพูด： “ผมจะบอกความลับของผมให้คุณฟัง คุณฟังความลับผมจบ ก็จะรู้ว่าผมล้อเล่นหรือไม่”
“โอเค พี่พูดมา”
“ผมเคยฆ่าคน มีชีวิตคนอยู่ในกำมือ” สีหน้าของจางกงหมิงเยือกเย็นลง
ทันใดนั้น หลี่ฝางก็กลืนน้ำลาย พูดอย่างหวาดกลัวหน่อยๆ ： “พี่หมิง พี่ล้อผมเล่นอีกแล้ว”
“ใครล้อคุณเล่นล่ะ！” จางกงหมิงจ้องหลี่ฝางเขม็ง： “หลังจากเกิดเรื่องลุงของผมก็ตามสะสางให้ผม เขาไปหาผู้ป่วยโรคมะเร็งมาให้ผู้ป่วยคนนั้นไปมอบตัว รับผิดแทนผม”
หลี่ฝางคิดในใจ：ไม่น่าล่ะลุงของคุณถึงได้เป็นลูกพี่ใหญ่ วิธีการย้อมแมวแบบนี้ก็ยังคิดได้
ให้ผู้ป่วยมะเร็งไปมอบตัวแทน แล้วก็ให้เงินก้อนหนึ่งจำนวนมากหน่อย คนเป็นมะเร็งหลายคนต่างยอมทั้งนั้น
ต้องบอกว่า ลูกพี่หลินคนนี้โคตรฉลาดเลย
หลี่ฝางเชื่อคำพูดจางกงหมิง เวลานี้ หลี่ฝางก็ตระหนักได้ว่าจางกงหมิงไม่ได้กำลังล้อเล่นอยู่
ยังไงเรื่องที่เขาฆ่าคนก็พูดไปแล้ว จะล้อเล่นอยู่ได้ไงกัน
“พี่หมิง พี่เลอะเลือนหรือเปล่าเนี่ย แม้แต่เรื่องที่พี่ฆ่าคนก็ยังบอกผม ไม่กลัวผมไปแจ้งความที่โรงพักเหรอ” หลี่ฝางพูดเยาะเย้ย
“ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น อีกอย่าง เรื่องเก่าๆ ไร้สาระแบบนั้น คุณก็แค่เด็กคนหนึ่ง ใครจะไปเชื่อคุณ” จางกงหมิงพูดอย่างร้อนตัว
“โอเค เข้าประเด็นดีกว่า ตอนนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าผมไม่ได้ล้อเล่นน่ะ？”
หลี่ฝางพยักหน้า
“หลังจากผมฆ่าคนไป ความกล้าของผม ก็ยิ่งมากขึ้น ไม่ว่าจะทำร้ายคนหรือถือปืน ผมก็ไม่ใช่มือใหม่อีกต่อไป ที่มือสั่น”
“นอกจากคนอื่นเอามือมาจ่อหัวผม หรือว่ามีกลุ่มคนเอามีดมาแทงผม ขู่ผมไปในซอยเล็กๆ หรืออื่นๆ ผมจางกงหมิงก็ไม่เคยกลัว”
“แต่เมื่อครู่ ผมกลัว”
“เมื่อกี๊พ่อคุณมา ยืนอยู่ข้างเตียงคุณตั้งนาน เขายืนแค่ตรงนั้น ก็ทำให้คนรู้สึกเสียวสันหลัง ผมกล้ารับรองเลย พ่อคุณตั้งเคยฆ่าคนแน่” จางกงหมิงพูดอย่างมั่นใจ： “ตอนนั้นผมสบตาเขา ผมมองสายตาเขา ก็เหมือนว่าจะมองเห็นกองคนตาย”
“พ่อพี่สิเคยฆ่าคน อย่ามาปรักปรำคนดีสิ พ่อผมแค่ชาวนาธรรมดาๆ” หลี่ฝางพูดอย่างโกรธเล็กน้อย
“ชาวนา ก็มีแค่คุณที่เชื่อ ถ้าเป็นชาวนาหรือคนธรรมดา เห็นลูกตัวเองถูกคนแทง จะไม่พูดอะไรเลย？”
“พ่อคุณดูมีภูมิฐานไม่เกรงกลัวใคร ต่อให้ในใจรู้สึกอย่างไร ใบหน้ากลับนิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ คนแบบนี้ ไม่ว่าอยู่ยุคไหน ก็ทำได้ออกมาดีทั้งนั้น”
“ดังนั้นผมกล้าตัดสินว่า พ่อคุณจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน”
ฟังจางกงหมิงพูดจบ หลี่ฝางคิดในใจ：แน่นอนว่าพ่อผมไม่ธรรมดาขนาดนั้น เขาเป็นถึงอภิมหึมามหาเศรษฐี
“เอาะเหอะ ผมไม่ฟังที่พี่คุยโม้แล้ว ถ้าพี่พูดถึงพ่อผมอย่างอื่น ผมอาจจะเชื่อนะ แต่พี่บอกว่าพ่อผมฆ่าคน ผมไม่เชื่ออ่ะ เมื่อก่อนแค่ฆ่าไก่ยังให้แม่ผมทำเลย” หลี่ฝางพูด
และตอนนี้ หลี่ต๋าคางเดินเข้ามาจากนอกประตู
“พ่อ พ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่？” หลี่ฝางพูดอย่างดีใจ
“เพิ่งมา เสี่ยวฝาง บาดแผลลูกไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม” หลี่ต๋าคางเดินเข้ามา ถามด้วยใบหน้าเป็นห่วง： “เมื่อกี๊เห็นตัวลูกเต็มไปด้วยเลือด ทำพ่อกับแม่ตกใจไปหมด”
“ส่วนนี่ แม่ของลูกต้มซุปไก่มาให้ ให้พ่อเอามาให้ลูก บำรุงร่างกายซะ”
หลังจากหลี่ต๋าคางเข้ามา ก็มองจางกงหมิงแวบหนึ่ง： “คุณคือเพื่อนของเสี่ยวฝางสินะ”
“ใช่ครับ ลุง”
จางกงหมิงพยักหน้า สีหน้าตื่นตระหนกหน่อยๆ ： “ลุงครับ ที่บ้านผมยังมีเรื่อง ผมไปก่อนนะครับ”
“งั้นเดี๋ยวลุงไปส่ง” หลี่ต๋าคางวางซุปไก่ลง ลุกขึ้นจะไปส่งเขา
จางกงหมิงตกใจจนขาสั่น เหมือนกับหลี่ต๋าคางจะฆ่าคนอย่างนั้น
“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องหรอก” จางกงหมิงโบกมือไป ก็รีบออกไปจากห้องคนไข้ของหลี่ฝางอย่างรวดเร็ว
“เสี่ยวฝาง ต่อไปก็อย่าไปยุ่งกับคนมีอบายมุขแบบนี้มากนัก” จางกงหมิงออกไป หลี่ต๋าคางก็มีใบหน้าซีเรียสขึ้นมา
“พ่อ พ่อรู้ได้ไงว่าเขาเป็นคนอบายมุข？” หลี่ฝางถามอย่างแปลกใจ