บทที่ 3

​"จ้องหน้าผมแบบนั้น มีปัญหาอะไรเหรอครับ...น้องมินนี่" พี่เรย์จ้องมาที่ฉันก่อนที่จะพูดออกมาจนทำให้เพื่อนๆที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองที่ฉันเป็นตาเดียว

"..."

"ผมถาม ทำไมถึงไม่ตอบ!" และแล้วฉันก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อพี่เรย์ตวาดใส่ฉัน แถมสายตาที่มองมา ยังน่ากลัวมากๆอีกต่างหาก

"เอ้า! เงยหน้าขึ้นมากันทำไม ใครสั่งให้พวกคุณเงยหน้าขึ้นมา ก้มลงไป!" นี่เป็นเสียงพี่อีกคนหนึ่งซึ่งฉันเองก็จำไม่ได้ว่าชื่อพี่อะไร พอพี่เขาพูดขึ้นมาเท่านั้นเเหละ พวกเพื่อนๆในคลาสของฉันต่างก็ก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียงกันทันที

ส่วนฉัน...มันทำตัวไม่ถูกไง ไม่คิดว่าจะมาเจอพี่เรย์ในสถานที่แบบนี้ ไม่คิดว่าเขาจะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยนี้ แถมยังเรียนคณะเดียวกันอีกต่างหาก

"มินนี่ ผมถาม ทำไมคุณถึงไม่ตอบ?" พี่เรย์ถามฉันออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันยังไม่ยอมก้มหน้าลงไป แถมยังจ้องหน้าเขาอยู่อีกต่างหาก

"มะ...ไม่มีปัญหาค่ะ มิน ไม่มีปัญหาอะไรกับพี่เรย์เลย ไม่มีค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ" ฉันขอโทษพี่เรย์ออกไปแล้วรีบก้มหน้าก้มตาลงอย่างหวาดกลัวสายตาของเขา

ผู้ชายคนนี้..ทำไมถึงได้น่ากลัวขนาดนี้นะ สายตาที่เขามองมาที่ฉันเมื่อกี้ มันหมายความว่ายังไงกัน

RAY

"ไอ้เชี่ยเรย์ มึงรู้จักชื่อน้องคนสวยนั้นได้ยังไงวะ? เมื่อกี้เขายังไม่ได้เปิดป้ายชื่อเลย ทำไมมึงถึงรู้ว่าน้องชื่อมินนี่?" พอถึงช่วงพักพวกเพื่อนๆผมต่างก็เข้ามารุมล้อมผมที่เดินปลีกตัวมานั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อน พร้อมกับถามคำถามออกมาอย่างอยากรู้อยากเห็นกันทั้งนั้น

คือเมื่อกี้ผมลืมตัวไง ผมลืมว่าผมยังไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าน้องๆปีหนึ่งเลย ซึ่งมันแปลกมากที่ผมจะรู้จักชื่อน้อง แต่นั่นคือมินนี่ไง ผู้หญิงที่ผมล่วงเกินเธอไปเมื่อคืนก่อนโน้น ผมจะจำชื่อเธอไม่ได้ได้ยังไงล่ะ แถมเธอยังจ้องหน้าผมอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหนอีกต่างหาก

นี่ถ้าพวกเพื่อนๆรุ่นพี่ๆผมไม่อยู่ตรงนั้น ผมก็คงจะปล่อยผ่าน ไม่ทักชื่อเธอออกไปแบบนั้นแน่นอน แต่นี่ผมเป็นถึงเฮดว้ากไง จะปล่อยไปก็ยังไงอยู่

"กูเคยเจอน้องเค้าแล้ว" ผมตอบคำถามไอ้ฟรังซ์ออกไป

"เคยเจอ? เคยเจอที่ไหนวะ?" ไอ้ตอมถามผมขึ้นบ้าง

"เออ เคยเจอที่ไหน? อะไรยังไง" นี่เป็นเสียงไอ้ซัน

"มึงยังไม่เคยเจอหน้าน้องปีหนึ่งสักคน แล้วมึง..."

"กูเคยเจอน้องเขาในคณะนี้แหละ พวกมึงอย่าถามมากได้ป่ะ? แล้วก็เคยเจอแค่ครั้งเดียว จบนะ เลิกถาม" ผมพูดแทรกทันทีที่ไอ้บีทจะอ้าปากถาม ไอ้พวกเวรนี่ ถามมากความ อยากรู้อยากเห็นอะไรนักวะ?

"ก็แค่นั้น ถามแค่นี้มึงจะหงุดหงิดอะไรนัก" ไอ้ตอมมันตบบ่าผมเบาๆเมื่อเห็นว่าผมทำสีหน้าเบื่อโลกออกมา บอกตามตรงว่าผมยังหงุดหงิดเรื่องมินนี่ไม่หาย ยิ่งตอนเห็นหน้าเธอ ยิ่งทำให้นึกถึงเรื่องคืนนั้นขึ้นมา แล้วผมก็อยากรู้ด้วย ว่าตอนนี้เธอไปซื้อยาคุมมากินรึยัง ผมไม่ได้เป็นห่วงอะไรเธอหรอกนะ

แต่คนอย่างผม ไม่พร้อมแล้วก็ไม่อยากมีพันธะอะไรติดตัวตอนนี้ ผมไม่อยากมีลูก ผมไม่อยากมีเมีย ผมไม่อยากมีใคร

คนอย่างผมไม่ถนัดดูแลใครหรอก เน้นทำลายมากกว่า

"จะว่าไป น้องมินนี่เนี่ยก็น่าคุ้นๆอยู่นะเว้ย เหมือนเคยเจอที่ไหนเลย" หัวคิ้วผมกระตุกทันทีที่ไอ้เจมส์มันพูดประโยคเมื่อครู่ออกมา

"เออ กูก็ว่าคุ้น เหมือนเคยเจอที่ไหน?" นี่เป็นเสียงไอ้ฟรังซ์

"กูก็คุ้น หรือว่าจะเจอที่ผับคืนนั้นวะ? หน้าน้องแม่งไม่เหมือนใครอยู่ด้วย คนที่มึงเรียกมานั่งด้วยอ่ะจำได้ป่ะ" ไอ้บีทสมทบขึ้นมาบ้าง

"เออ หน้าเหมือนเด็กนั่งดริ๊งค์ที่มึงเรียกมา" ไอ้ซันสมทบขึ้นอีกคน

"เชี่ย! นี่มึงอย่าบอกนะไอ้เรย์" ไอ้ตอมเบิกตาโพลงก่อนที่จะหันมาถามผมอย่างตกอกตกใจ แถมยังเสียงดังจนมีแต่คนมองมาทางนี้อีกต่างหาก

ไอ้เวร...

"ไอ้สัส! เสียงดังทำหอกอะไรเล่า!"

"เหลามาเลย มึงปิดบังอะไรพวกกู" ไอ้ซันมันเค้นเสียงถามพลางจ้องหน้าผมไม่เลิก