บทที่ 2

MINNIE

​"ลงไปได้ละ ฉันรีบ" ฉันหันไปมองหน้าพี่เรย์ทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนั้น เมื่อคืนนี้...ฉันกับเขา...เราสองคนทำอะไรแบบนั้นกันไปแล้ว

ทำไปแล้วจริงๆน่ะเหรอ…

ฉันจำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เพิ่งไปทำงานวันแรก ก็โดนลากไปทำเรื่องอย่างว่าซะแล้ว ฉันนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ

"นี่...ลงไปได้แล้ว ฉันรีบ" เสียงของพี่เรย์มันทำให้ฉันดึงสติของตัวเองกลับมาได้

"ทำไม หรือว่า...เธอติดใจอะไร?" เสียงเข้มเค้นถามฉัน ฉันจะติดใจอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเรื่องระหว่างเราสองคนไม่มีใครจำได้เลย ทั้งเขาและฉัน...ไม่มีใครจำเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นได้สักนิด

ฉันรู้แค่ว่า...มันเจ็บมากเท่านั้นเอง เจ็บเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จนถึงตอนนี้มันยังรู้สึกระบมตรงนั้นอยู่เลย

"มะ ไม่ค่ะ มินไม่ติดใจอะไรเลย" ฉันตอบเขาออกไปพร้อมเบนหน้ามาอีกทางเพื่อที่จะเปิดประตูรถ ในเมื่อเขาไม่คิดที่จะรับผิดชอบ แล้วฉันจะไปเรียกร้องอะไรจากเขาได้ล่ะ จริงไหม?

ไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบกันสักหน่อย แล้วอีกอย่าง เรื่องพวกนี้มันก็ธรรมดามากสำหรับวัยรุ่นสมัยนี้ ฉันคงต้องยอมรับมัน เมื่อคืนฉันพลาดเอง ฉันสะเพร่าเอง ฉันมันรู้เท่าไม่ถึงการณ์เอง แล้วฉันจะไปโทษใครได้ล่ะ ปล่อยให้มันผ่านไปนั่นแหละดีแล้ว

หมับ! ฉันกำลังจะก้าวเท้าลงจากรถ แต่อยู่ๆฝ่ามือแกร่งของพี่เรย์ก็เอื้อมมาคว้าท่อนแขนของฉันเอาไว้ซะก่อน

"เดี๋ยวสิ" พี่เรย์พูดขึ้นพลางกวาดตามองรูปหน้าฉันไปด้วย

"คะ?"

"อย่าลืมซื้อยาคุม ฉันยังไม่อยากมีลูกตอนนี้ ฉันยังไม่พร้อม"

"..."

"เข้าใจที่พูดใช่มั้ย?" เขาถามต่อเมื่อฉันนิ่งไป

"ค่ะ มินเข้าใจแล้วค่ะ" ฉันตอบเขาแล้วลงจากรถมาในทันที เสียงรถยนต์คันหรูวิ่งออกไปแล้ว แต่ว่าขาของฉันมันยังไม่ยอมขยับไปไหน มันทั้งชา ทั้งไม่มีเรี่ยวมีแรง

ยิ่งนึกถึงคำพูดของพี่เรย์เมื่อครู่ มันก็ยิ่งทำให้ฉันเหมือนโดนตบหน้ายังไงอย่างนั้น

"ฮึก..." ฉันสะอื้นออกมาเมื่อเห็นสภาพของตัวเองที่หน้ากระจก รอยช้ำสีแดงถูกประดับอยู่บนเรือนร่างของฉัน ทั้งเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง สลับกันไป ยิ่งตรงหน้าอกยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย เรียกได้ว่า พี่เรย์เขาฝากรอยคิสมาร์กเอาไว้จนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างเลยทีเดียว

ร่างกายที่เคยเป็นของฉัน ตอนนี้มันโดนเขาย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดี แถมยัง...ไม่ได้รับความเห็นใจจากเขาอีกต่างหาก

นี่คงเป็นความสัมพันธ์แบบวันไนท์ที่ใครๆก็พูดกันล่ะสินะ ฉันเพิ่งจะกระจ่างกับความหมายของมันก็วันนี้เอง

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เป็นวันหยุดพักผ่อนของฉัน ฉันควรกินยา แล้วก็รีบพักผ่อนซะ พรุ่งนี้มีรับน้องใหญ่ของคณะ ฉันต้องรีบไปแต่เช้า ถ้าไปสายเดี๋ยวจะโดนทำโทษอีก

วันต่อมา