บทที่ 5

​"แต่งตัวมาล่อผู้ชายขนาดนี้ คืนนี้ได้หลายคนเลยสิท่า" เสียงทุ้มพูดพร้อมกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

รู้สึกวูบวาบเมื่อสายตาคู่ดำสนิทคู่นั้นเลื่อนมองทุกสัดส่วนของร่างกาย ถึงแม้จะมีเสื้อผ้าบดบังอยู่แต่สายตาของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกโดนมองทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้าไป

"..." ฉันได้แต่นิ่งอึ้ง ไม่รู้จะโต้ตอบเขาออกไปว่ายังไง สายตาที่มองมายังฉันนั้น มันดูดุดันแปลกๆ แถมเขายังมองท่อนแขนของลูกค้าที่กอดรอบเอวฉันไว้หลายต่อหลายครั้งอีกด้วย

แต่แล้วฉันก็ต้องยืนอึ้งอีกครั้ง เมื่อพี่เรย์โน้มใบหน้าที่ดูเท่ห์มีเสน่ห์เหลือล้นของเขาเข้ามากระซิบบางอย่างที่ข้างใบหูของฉัน

"สนใจไปนอนกับฉันมั้ยล่ะ ฉันให้เยอะนะ..." พอพูดประโยคนี้จบเขาก็ผละออก ก่อนที่จะเหยียดยิ้มมุมปากใส่ฉันแล้วเดินไปหากลุ่มเพื่อนเขาในทันที

เมื่อกี้...มันอะไรกัน เขาพูดจาดูถูกฉันแท้ๆ แต่แล้วหัวใจของกลับเต้นแรงเมื่อถูกลมหายใจอุ่นๆเป่ารดอยู่แถวๆบริเวณซอกคอ

เมื่อกี้มันเกิดขึ้นไวมากเลยนะ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า...มันผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน วินาทีที่พี่เรย์กระซิบที่ข้างใบหูของฉัน ลมหายใจอุ่นๆนั่น ไหนจะสายตาที่ดุดันนั่นอีกล่ะ...

นี่ฉันเป็นอะไรของฉันกันแน่

"อ้าว น้องคนสวย จะไปไหนครับ" ฉันรีบดึงมือของลูกค้าที่พันรอบเอวออกก่อนที่จะเดินออกมาสงบสติอารมณ์ที่มันกำลังปั่นป่วนของตัวเอง

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมฉันจะต้องใจเต้นแรงให้กับผู้ชายที่พรากเอาของรักของหวงไปจากฉัน แถมยังไม่คิดจะแสดงความรับผิดชอบอีกต่างหาก ทำไมๆๆ ทำไมกัน…

02.30 น.

"กลับยังไงคะน้องคนสวย ให้พี่สุดหล่อคนนี้ไปส่งมั้ยคะ?" เป็นพี่เวฟลูกค้าที่พยายามจะลวนลามฉันนั่นแหละที่เดินเข้ามาทัก

"มิน...กลับ...เอ่อ มิน..."

"ถ้ายังไม่มีใครไปส่ง ให้พี่ไปส่งดีมั้ยคะ พี่อยากคุยกับน้องมินคนสวย...เป็นการส่วนตัวจังเลย" พี่เวฟพยายามเดินเข้ามาประชิดตัวฉัน แต่ว่าฉันก็เบี่ยงหลบเขาได้ทัน คนอะไรตื๊อเก่งดีจริงๆ ใครไปกับเขาก็โง่เต็มทีแล้ว

คนที่พยายามจะลวนลามฉันทั้งที่อยู่ในที่สาธารณะแบบนั้น ไม่มีทางหรอกที่เขาจะอยากคุยกับฉันเฉยๆน่ะ

"คือว่ามิน...มิน...ว้าย!!" ฉันร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆก็ถูกกระชากข้อมือจนร่างเซถลาไปกระทบกับแผ่นอกแข็งแกร่งของใครบางคนเข้า

"พี่เรย์..." ฉันพึมพำเมื่อเงยหน้ามองแล้วพบเศษเสี้ยวใบหน้าคมคายของพี่เรย์

"คืนนี้น้องมินนี่จะไปกับกู กู..." พี่เรย์พูดพลางยกท่อนแขนขึ้นโอบไหล่ของฉันเอาไว้หลวมๆ ก่อนที่จะหันไปกระซิบกระซาบกับพี่เวฟเสียงแผ่วเบา มันเบามาก เบาซะจนฉันแทบไม่ได้ยินที่เขาพูดเลย

"จริงเหรอครับน้องมินนี่" พี่เวฟเบิกตาโพลงก่อนที่จะหันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ

"จริง...อะไร..."

"จริง!" แต่ฉันยังไม่ทันได้ถาม พี่เรย์ก็กลับพูดแทรกขึ้นซะก่อน แถมท่อนแขนที่โอบไหล่ฉันเอาไว้ก่อนหน้าตอนนี้...เลื่อนลงมาโอบรอบเอวฉันไว้เรียบร้อยแล้ว

อะไรกัน...

"เอ่อ..." พี่เวฟกำลังจะขยับปากพูด แต่อยู่ๆเสียงของพี่เรย์ก็ดังขัดซะก่อน นี่เขาเป็นอะไรของเขา ขัดเก่งจริงๆ

"ไปขึ้นรถสิ ฉันง่วงแล้ว" พี่เรย์หันมาพูดกับฉัน ก่อนที่จะพยักพเยิดหน้าไปทางรถราคาแพงของเขาที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่คู่กับรถหรูอีกสามคัน

"พี่เรย์ว่าไงนะคะ?" ฉันถามเขา

"บอกให้ไปขึ้นรถ!" เขาหันมาถลึงตาใส่ฉัน ก่อนที่จะหันไปมองพี่เวฟแล้วก้มลงมากระซิบบางอย่างที่ข้างใบหูของฉันอีกครั้ง

"หรืออยากไปกับมัน" เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงดุดัน ซึ่งพอได้ยินปุ๊ปฉันก็รีบหันไปส่ายหน้าตอบเขาทันที แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะหันไปหาเขานั้น ฉันลืมไปสนิทเลยว่า เขาเพิ่งโน้มใบหน้าลงมา

แล้วการที่ฉันหันกลับไปหาเขาอย่างรวดเร็วมันเลยทำให้...ริมฝีปากของเราสองคนแตะกันแบบพอดิบพอดีอย่างกับวัดเอาไว้ยังไงอย่างนั้นเลย...

สายตาของเราสองคนประสานกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่พี่เรย์จะเคลื่อนสายตาลงมามองที่ริมฝีปากของฉัน...เล่นเอา...ขนลุกไปทั้งตัวเลยแหะ...

"ไปขึ้นรถ!" เป็นพี่เรย์ที่ผละออกไปก่อนแล้วเอ่ยสั่งฉันอีกครั้ง

"คะ...ค่ะ" ฉันรับคำแล้วรีบเดินมารอเขาที่รถอย่างรวดเร็ว

เมื่อกี้...สายตาที่พี่เรย์มองริมฝีปากของฉัน...มันเหมือนกับว่า...เขา...อยากจะจูบ

จูบ จูบเหรอ ไม่น่า ทำไมฉันต้องคิดเข้าข้างตัวเองด้วย

ไม่สิ...ไม่ ฉันจะคิดอะไรแบบนั้นไม่ได้

ไม่ได้ คิดแบบนั้นไม่ได้เลย อย่าลืมสิว่าเขาเป็นคนที่พรากเอาของรักของหวงไปจากฉัน อย่าลืมสิว่าเขาพูดจาร้ายกาจใส่ฉัน ฉันต้องไม่ลืมข้อนี้...