บทที่ 6

​"ไปอยู่กับฉันมั้ย?" ฉันหันกลับไปมองหน้าพี่เรย์ทันทีที่เขาพูดประโยคเมื่อครู่ออกมา

เมื่อกี้...เขาว่าไงนะ?

"พี่เรย์...พูดว่าไงนะคะ?" ฉันถามเขาพลางใช้ฝ่ามือปาดน้ำตาออกจากข้างแก้มไปด้วย

"ฉันหมายความว่า ไปอยู่กับฉันก่อนมั้ย ก็...จนกว่าเธอจะหาที่อยู่ใหม่ได้" พี่เรย์ว่าพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สงสารพอสมควร

ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย เมื่อกี้...เขามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นจริงๆนะ เหมือนเป็นห่วง...รึเปล่า ไม่แน่ใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมินไปอยู่กับเพื่อนก่อนก็ได้" ฉันตอบเขาออกไปก่อนที่จะหยิบมือถือในกระเป๋าผ้าออกมาเพื่อกดโทรหาเพื่อนๆ

"ดึกป่านนี้แล้วใครจะมารับสายเธอ หัดดูเวลาซะมั่ง" พี่เรย์พูดก่อนที่จะชูมือถือของตัวเองที่บ่งบอกเวลาตีสองห้าสิบห้า

จริงสิ...ดึกป่านนี้แล้วเพื่อนฉันคงหลับกันหมด ถ้าฉันโทรไป มันจะไปรบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเธอรึเปล่านะ

"ไม่ต้องโทรแล้ว ไปนอนกับฉันก่อน(?)แล้วจะเอายังไงค่อยว่ากันอีกที" พี่เรย์คว้าข้อมือฉันไปจับเอาไว้ ก่อนที่จะออกแรงกระตุกอย่างแรงจนร่างของฉันเซถลาไปซบกับอกแกร่งของเขา

"แต่...."

"ตามนี้แหละ หรือว่า...เธออยากนอนข้างถนน?" เขาถาม

"มิน..."

"มัวแต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่น ถ้าไม่อยากนอนข้างถนนก็ไปขึ้นรถ" พี่เรย์พูดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงแล้วเดินไปที่รถโดยปล่อยให้ฉันได้แต่มองเขาอย่างงงๆ

นี่มันเป็นการบังคับกันรึเปล่านะ...

แต่ถ้าไม่ไปกับเขา ก็เท่ากับว่าคืนนี้ฉันเลือกที่จะนอนข้างถนน เสี่ยงต่อการโดนยุงกัด แถมแถวนี้ยังเป็นที่ซ่องสุมของพวกนักศึกษาอีกต่างหาก ซึ่งมันไม่ปลอดภัยเลยสักนิดสำหรับคนที่เอาตัวไม่ค่อยรอดแบบฉัน

ถึงจะยังหวาดกลัวพี่เรย์อยู่บ้างกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนในคืนนั้น แต่ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา ยังไง...ก็ต้องไปอาศัยนอนที่ห้องเขาไปก่อน สักคืนก็ยังดี...

"เธอไปนอนในห้องก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันนอนที่โซฟาเอง" ทันทีที่มาถึงห้อง พี่เรย์ก็ออกคำสั่งกับฉันทันที

ใครมันจะกล้าไปนอนในห้องที่มีประวัติที่ไม่ค่อยจะดีระหว่างฉันกับเขาล่ะ แล้วอีกอย่างนี่มันคอนโดของเขา จะให้ฉันไปนอนในห้องเขาอย่างสบายใจมันคงดูไม่ดีสักเท่าไหร่

"มินนอนที่โซฟาดีกว่าค่ะ ยังไงรบกวนด้วยนะคะ" ฉันบอกเขาก่อนที่จะเดินมานั่งที่โซฟาบุหนังสีดำตัวยาวหน้าทีวี รสนิยมการแต่งห้องของพี่เรย์ถือว่ามีความเป็นผู้ชายพอสมควร

ไม่ว่าจะวอลเปเปอร์ หรือแม้กระทั่งของตกแต่งห้องก็เป็นโทนสีเข้มทั้งหมด บ่งบอกให้รู้เลยว่าเจ้าของห้องเป็นคนยังไง

"ตามใจเธอ ถ้านอนไม่สบายอย่ามาบ่นก็แล้วกัน" เจ้าของห้องพูดแค่นั้น ก่อนที่เขาจะเดินหายเข้าไปในห้องพักใหญ่ แล้วกลับออกมาพร้อมกับผ้าห่มนวมผืนใหญ่และหมอนหนึ่งใบ

"รับไปสิ" เขายื่นมันมาให้ฉันที่กำลังนั่งงงๆอยู่ว่าหลังจากนี้จะเอาไงต่อไปดี

"ขอบคุณค่ะ"

"ไม่เป็นไร อ่ะนี่เสื้อผ้า หาได้เล็กสุดเท่านี้แหละ ไปอาบน้ำก่อนไปจะได้สบายตัว" หลังจากที่ยื่นผ้าห่มกับหมอนให้ฉันแล้ว เขาก็ยื่นเสื้อกีฬาพร้อมกับกางเกงยางยืดให้ฉันหนึ่งตัว

"ไม่เป็นไรค่ะ มินนอนชุดนี้ได้ ขอบคุณมากนะคะ"

"บอกให้ไปอาบก็ไปสิ นอนทั้งชุดแบบนั้นมันจะไปสบายตัวได้ยังไง" พี่เรย์พูดพร้อมปรายตามองชุดทำงานของฉันอีกหนึ่งที ดูสายตาเขาสิ มองมาแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน

"พี่เรย์! คนหื่น! อย่ามามองแบบนี้นะ!" ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าอกอย่างรวดเร็วแล้วตวาดพี่เรย์ออกไป คนบ้านี่ แอบมองหน้าอกของฉันได้ยังไง บ้าจริง!

"ก็เธอตั้งใจโชว์เองนี่ ฉันมองน้อยกว่าไอ้พวกผู้ชายในผับอีก"

"แต่มันเป็นงานของมิน มิน..จำเป็น" ฉันพูดออกไปเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาลงเพราะสายตาที่ดุดันของพี่เรย์กำลังมองมาทางฉันอย่างคาดโทษอยู่

ไม่รู้ว่าทำไมฉันจะต้องกลัวเขาด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาก็แค่รุ่นพี่ ไม่ใช่พ่อสักหน่อย...

"จำเป็นต้องเปลืองตัวขนาดนี้เลย? ทีหลังอยากได้เงินเยอะๆบอกฉันนะ ฉันมีงานให้เธอทำ" เขาพูดอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป จากนั้นก็ปิดประตูลงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนฉันสะดุ้งเฮือก

"อะไรของเขา อยู่ๆก็มาหงุดหงิดใส่..." ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเดินเข้ามาอาบน้ำที่ห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องครัว

ห้องพี่เรย์ไม่ใหญ่มากแต่หรูมากพอสมควร มันมีห้องนอนแค่ห้องเดียว ห้องนั่งเล่นอยู่ตรงกลาง ส่วนห้องครัวกับห้องน้ำก็อยู่ติดกัน ทำให้ฉันไม่ต้องมาคอยหาว่าห้องไหนห้องอะไร

ถ้าคอนโดเขามีห้องนอนหลายห้องเหมือนเพื่อนบางคนในคลาสฉัน ฉันคงต้องเปิดดูทุกห้องเลยมั้ง ดูท่าทางแล้วพี่เรย์จะชอบความเป็นส่วนตัวอยู่มากเลยทีเดียว

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันก็จัดการซักชุดทำงานแล้วเอาไปตากไว้ที่ริมระเบียง พรุ่งนี้ตื่นมาก็คงต้องใส่ชุดนี้ไปก่อน

ก็ฉันเหลือมันอยู่แค่ชุดเดียวนี่นา…

ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อชุดเพิ่มก็แล้วกัน ซื้อชุดใส่นอนสักชุด ส่วนชุดทำงานกับชุดนักศึกษาก็คงต้องซื้อเพิ่มสักสองชุด แต่ไม่รู้ว่าเงินที่ฉันมีจะเพียงพอสำหรับชุดห้าชุดที่จะซื้อรึเปล่า

ฉันคงไม่กล้าโทรไปบอกเเม่เรื่องหอพักหรอก ไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง ฉันโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ฉันไม่อยากให้แม่ต้องมาห่วงหน้าพะวงหลังกับฉันอีก

แค่กับน้อง ท่านก็คงเหนื่อยมากพอแล้ว

RAY

​เชื่อมั้ยว่าผมนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน จะว่าเป็นห่วงมินนี่หรือก็ไม่ใช่ จะว่าสงสารก็ไม่เชิง ผมไม่รู้ว่าตัวเองแม่งเป็นอะไร อยู่ดีๆก็เอ่ยปากชวนเธอมาอยู่ด้วยกันซะงั้น

ยิ่งเห็นตอนที่เธอร้องไห้เเทบจะขาดใจผมก็ยิ่งรู้สึก...แปลกๆ ไม่รู้ดิ สงสัยผมไม่ชอบน้ำตาของผู้หญิงมั้ง