ตอนที่ 7
บทที่ 7
September 18, 2026
MINNIE
"..." ฉันนิ่งงัน เพราะไม่รู้จะโต้ตอบพี่เรย์ออกไปว่าอะไร เรื่องแบบนั้นน่ะ ฉันไม่อยากเสี่ยงกับเขาเป็นครั้งที่สองหรอกนะ บอกตามตรงว่าเข็ด
"ไปหาเสื้อผ้าในห้องฉันใส่ไปก่อนไป เดี๋ยวจะซื้อเข้ามาให้ เห็นแล้วหงุดหงิดลูกกะตา" พี่เรย์ปรายตามองชุดที่ฉันใส่อีกครั้งก่อนที่จะทำสีหน้าเบื่อโลก จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่หันกลับมามองฉันอีกเลย
ก่อนหน้านี้เห็นเขาบอกว่าจะไปแข่งรถ เขาเป็นนักแข่งงั้นเหรอ?
ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว พี่เรย์เขาก็ถือว่าหน้าตาดีในระดับนึงเลยนะ ถึงจะไม่หล่อโดดเด่นแบบพี่อะตอม หรือหล่อแบดแบบพี่ซัน แต่ว่าเขา...ก็ดูดีมากๆเลยล่ะ แถมยัง...ดูเท่มากๆอีกด้วย
เรื่องเสน่ห์ของเขายิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย แค่เขาทำหน้านิ่งๆ สาวๆคณะฉันก็อ่อนระทวยกันเป็นแถบๆแล้ว
ฉันเดินเข้ามาในห้องของพี่เรย์เพื่อหาเสื้อผ้าใส่ตามที่เขาบอก แต่พอเดินเข้ามาก็ต้องสะดุดตาเข้ากับรูปถ่ายที่ติดอยู่ตรงโต๊ะทำงานของเขา
เป็นรูปที่เขาถ่ายคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดู...สวยมากๆ สวยแบบไม่มีที่ติเลย พี่คนนี้...หน้าคุ้นๆนะ เหมือนรุ่นพี่ในคณะของฉันเลย แต่ว่าฉันไม่ค่อยได้เจอหน้าเธอเท่าไหร่หรอก
ในรูปพี่เรย์กับพี่คนสวยกำลังกอดคอกันอยู่ แถมรอยยิ้มของพี่เรย์ที่ยิ้มออกมานั้น...เขาดูมีความสุขมากเลยทีเดียวล่ะ ยิ้มจนตาหยีเลย
เมื่อฉันกวาดสายตามองไปรอบๆก็ต้องพบกับรูปของพี่คนสวยอีกหลายรูป มีหลากหลายอริยาบถมาก ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอยิ้ม หัวเราะ หรือทำหน้าบึ้ง ไม่ว่าจะเป็นอริยาบถไหน เธอก็ยังดูสวยมากๆอยู่ดี
พี่คนนี้...เป็นอะไรกับพี่เรย์กันนะ
จะใช่แฟนรึเปล่า? แต่ดูๆไปแล้ว...เขาสองคนก็เหมาะสมกันมากๆเลยล่ะ
ฉันนั่งรอพี่เรย์ทั้งวันจนตอนนี้มันห้าทุ่มกว่าแล้ว เขาออกไปตั้งแต่สิบโมงเช้า ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย ไม่รู้ว่าติดธุระ อยู่กับเพื่อน หรือว่า...เขาอาจจะอยู่กับแฟนของเขาก็ได้
“เลิกคิดอะไรแบบนั้นสักทีน่ามินนี่ อย่ารู้สึกดีกับพี่เขาเชียวนะ พี่เขามีเจ้าของแล้ว” ฉันพึมพำกับตัวเองพร้อมกับล้มตัวลงนอน
ไม่รู้ว่าทำไมฉันจะต้องรู้สึกแปลกๆกับพี่เรย์ด้วย ไม่ว่าจะเป็นอาการหัวใจเต้นแรงเวลาที่อยู่ใกล้เขา ไหนจะเวลาที่เขาทำดีด้วยแล้วฉันจะต้องแอบดีใจทุกครั้ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
หรือว่าฉัน...จะชอบพี่เรย์เข้าแล้ว
"บ้าน่า...ไม่จริงหรอก" ฉันพึมพำกับตัวเองอีกครั้งพร้อมกับดึงผ้าห่มนวมผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมร่างเอาไว้ ยิ่งนึกถึงตอนที่เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ฉาบไปด้วยความเอ็นดู ฉันยิ่ง…
"เลิกคิดบ้าๆน่ามินนี่ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นไปได้หรอก ว้ายยย!!!" ฉันร้องเสียงหลง เมื่ออยู่ๆก็โดนทับอย่างแรง
ซึ่งคนที่โถมร่างลงมาก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เป็นพี่เรย์นั่นแหละ
"พะ...พี่เรย์" ฉันเรียกเขาออกไปด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น
"อือ" เขาครางรับ ก่อนที่จะพลิกตัวลงไปนอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของฉัน ก่อนที่จะตวัดท่อนแขนที่แข็งแกร่งมาโอบร่างของฉันเอาไว้
"พะ..."
"อยู่นิ่งๆน่า ฉันจะนอน" พี่เรย์พูดขึ้นอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะซบใบหน้าลงบน....ซอกคอของฉัน
ซะ...ซอกคออย่างนั้นเหรอ ไม่ได้นะ...แบบนี้มันอันตรายมากๆ ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบ...
"อย่าดิ้นสิเคท" พี่เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนที่เขาจะกระชับอ้อมกอดที่กอดร่างฉันให้แน่นขึ้นกว่าเดิม
"เคท...มะ ไม่ใช่นะ...คะ อ๊ะ" ฉันร้องออกไปอีกครั้งเมื่อพี่เรย์เคลื่อนฝ่ามือหนาๆขึ้นมาไล้วนอยู่แถวๆ...หน้าอกของฉัน...
"ขอนอนกอดแป๊บเดียวน่า แค่แป๊บเดียว..." เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ ก่อนที่จะซุกใบหน้าลงบนซอกคอของฉันอีกครั้ง
ปลายจมูกโด่งรั้นลากไล้ไปมาบริเวณซอกคอของฉัน ลมหายใจที่กรุ่นร้อนเป่ากระทบซอกคอจนขนอ่อนของฉันพากันลุกเกรียวไปทั้งร่าง
ฝ่ามือหนาเริ่มลากไล้ไปตามเรือนร่างของฉัน
ฉันจำไม่ได้หรอกว่าคืนนั้นพี่เรย์ได้สัมผัสฉันแบบนี้รึเปล่า ฉันจำอะไรไม่ได้เลย
สัมผัสของเขานั้นร้ายกาจมาก เพราะตอนนี้มันได้พรากสติของฉันไปมากกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว
"พะ...พี่....อื้อออ" ฉันตัวชาดิกเมื่อฝ่ามือหนาจับใบหน้าของฉันให้หันกลับไปหาเพื่อรับรสจูบที่เจือไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของเขา
"อื้อออ" ฉันเบิกตาโพลงเมื่อพี่เรย์ค่อยๆสอดปลายลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฉันพร้อมกับกวาดต้อนทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในปากของฉันไปจนหมด
รสจูบของพี่เรย์มันมีแต่ความเร่าร้อน รุนแรง หนักหน่วง การรุกเร้าของเขาเต็มไปด้วยความต้องการจนฉันสัมผัสมันได้
ฝ่ามือหนาที่บีบเคล้นหน้าอกหน้าใจของฉันเมื่อครู่ตอนนี้เริ่มลามลงมายังด้านล่างเรียบร้อยแล้ว แล้วตอนนี้มันก็กำลังจะ...
"ฉันรักเธอนะเคท ฉันรักเธอ..." พี่เรย์พึมพำเมื่อละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของฉันเรียบร้อยแล้ว น้ำเสียงของเขาฟังดูเว้าวอนมากเมื่อพูดประโยคเมื่อครู่ออกมา
ตอนนี้ สายตาที่มองฉัน...เขายังมองมาด้วยสายตาที่หวานเยิ้มซะจน...ฉันใจเต้นแรงไม่หยุดเลย แถมตอนนี้เขายังเปลี่ยนท่ามานอนคร่อมฉันอยู่แล้วด้วย
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก มากซะจน ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย
นี่มันบ้าอะไรกัน...ฉันมัวแต่คิดอะไรอยู่กันแน่นะ
"..."
หลังจากที่เขาเอาแต่จ้องหน้าฉันแล้วส่งยิ้มที่แสนจะหวานหยาดเยิ้มมาให้ จากนั้นเขาก็ค่อยๆโน้มใบหน้าคมคายลงมาจนปลายจมูกของเราสองคนแตะกันเบาๆ
"ฉันรัก..." พี่เรย์พยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมาก่อนที่จะจรดริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของฉันเบาๆ
หลังจากนั้น...ฉันก็...
"อั่ก..." พี่เรย์ร้องลั่นเมื่อฉันตีเข่าไปโดนตรงจุดสำคัญของเขาจนเต็มแรง เล่นเอาเขาหงายท้องลงไปนั่งอยู่ด้านล่างของโซฟาแล้วส่งเสียงร้องโอดโอยใหญ่เลย
"เล่นบ้าอะไรของเธอห๊ะ?" เขาหันมาตวาดฉันพร้อมกับจ้องมองมายังฉันด้วยสายตาที่ดุดันสุดๆไปเลย
"สร่างเมาแล้วเหรอคะ?" ฉันถามเขา ส่วนพี่เรย์น่ะเหรอ ตอนนี้ก็เปลี่ยนโหมดเป็นจ้องหน้าฉันอย่างตัดพ้อยังไงก็ไม่รู้ เป็นอะไรของเขากัน เป็นไบโพล่าหรือไง?
"ทำไมเธอไม่รู้สึกกับฉัน เหมือนที่ฉันรู้สึกกับเธอบ้าง"
"..."
"ทำไมเธอไม่รักฉัน เหมือนที่รักไอ้อชิบ้าง ทำไมล่ะเคท ทำไม..." เมื่อพูดประโยคนี้จบพี่เรย์ก็ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟา จากนั้นเขาก็เอนหลังพิงกับพนักก่อนที่จะหลับไปซะดื้อๆ
เคท อชิ งั้นเหรอ...
RAY
"ได้เรื่องแหะ..." ทันทีที่รู้สึกตัวตื่น ผมก็ยกนิ้วมือขึ้นคลึงที่ขมับโดยอัตโนมัติ เมื่อคืนผมจำได้ว่าผมดื่มโคตรหนักเลย นี่ก็ไม่รู้ว่าขับรถพาตัวเองกลับมานอนที่คอนโดได้ยังไง รู้แค่ว่าเมามาก เมาไม่รู้เรื่อง ไม่ได้สติเลยก็ว่าได้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพาตัวเองมานอนอยู่บนโซฟาได้ยังไง
"ตื่นแล้วเหรอคะ?" ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงเล็กที่ดังอยู่ข้างหู
เออ ลืมไปเลยว่าผมมีมินนี่อยู่ในห้องด้วย
"อือ" ผมตอบเจ้าของเสียงเล็กที่หวานใสออกไป ตอนนี้เธออยู่ในชุดวอร์มของผมเองแหละ เสื้อตัวใหญ่ๆกับผู้หญิงที่ตัวโคตรจะเล็กนี่...ไม่ได้เข้ากันเลยสักนิดเดียว
ดูๆแล้ว เหมือนเธอเอาผ้าห่มมาคลุมร่างของตัวเองไว้มากกว่า
"งั้นพี่เรย์กินอะไรรองท้องหน่อยนะคะ วันนี้พี่เรย์มีเรียนเก้าโมงนี่นา กินซะหน่อยเถอะค่ะ สมองจะได้โล่งๆ แล้วนี่ค่ะ น้ำหวานเย็นๆ มินชงเอาไว้ให้ เผื่อว่าพี่เรย์จะแฮงค์" มินนี่ร่ายยาวก่อนที่จะหมุนตัวกลับเข้าไปในครัวแล้วทำโน่นทำนี่อย่างชำนาญ
"..." ผมมองข้าวต้มหมูที่หน้าตาแปลกๆแต่กลิ่นหอมตรงหน้าสลับกับเจ้าของร่างเล็กที่ทำโน่นทำนี่ไม่มีหยุดอยู่ในครัวของผม
รูปร่างน่าตาของเธอถือว่าน่ารักใช้ได้ แถมยัง...มีความเป็นแม่บ้านสูงอีกต่างหาก เธอดูเหมาะกับการเป็นแม่บ้านของใครสักคนมากกว่าเป็นพีอาร์หรือเด็กนั่งดริ๊งค์ในผับ ดูเหมาะมากจริงๆ
แต่ไม่ใช่ของผมแน่นอน เพราะผมไม่มีสเปคแบบนี้