ตอนที่ 11
บทที่ 11
November 4, 2026
@คฤหาสน์ทรัพย์หิรัญสกุล
ด้านหลังคฤหาสน์มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา มีโต๊ะนั่งตัวหนึ่งตั้งอยู่
ตรงมุมที่ลมพัดผ่านเย็นสบาย หมวยลี่ชอบมานั่งตรงนี้เป็นประจำ
บางครั้งก็เอางานจากมหาวิทยาลัยมาทำที่นี่ เพราะรู้สึกผ่อนคลาย
และมีสมาธิดี
ดวงตากลมทอดมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย เธอกำลังทบทวน
เรื่องที่ติดอยู่ในความคิด
“ลี่จะไปตลาดกับแม่ไหมลูก”
“…”
“แม่จะไปซื้อของเข้าครัวสักหน่อย ให้คนอื่นไปเลือกก็ไม่ถูกใจ”
“…”
“ลี่ ได้ยินที่แม่พูดไหมลูก”
เสียงที่ดังสะท้อนเข้ามาในห้วงความคิดทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง
ใบหน้าหวานรีบหันมองข้างตัวก่อนจะพบว่าแม่กำลังยืนอยู่
“อ่ะ ค่ะ แม่พูดว่าอะไรนะคะ”
“ทำไมช่วงนี้ลูกถึงเอาแต่เหม่อ มีความรักหรือเปล่า”
ทั้งที่เป็นเพียงการคาดเดาธรรมดาที่แม่ไม่ได้มีทีท่าจะเค้น
เอาคำตอบ แต่หมวยลี่กลับรีบปฏิเสธอย่างร้อนใจ
“ไม่ค่ะ ไม่มีจริง ๆ นะแม่”
“ถึงมีแม่ก็ไม่ว่า ลูกโตพอที่จะมีคนรักได้แล้ว ดีซะอีกแม่จะได้
หมดห่วง”
“…” หมวยลี่ได้แต่ยิ้มแห้ง เธอไม่ได้ตอบคำที่แม่มักจะพูดให้ได้ยิน
บ่อยครั้ง
“หรือเพราะเรียนหนัก เฮ้อ แม่บอกแล้วไงลี่ ถ้าเรียนหนักเกินไป
ก็ย้ายไปอยู่คอนโดอย่างที่คุณท่านว่า”
“ลี่ไหวค่ะ อยู่ที่นี่ก็ได้ช่วยงานแม่ไงคะ”
“ดื้อจริง ๆ เลยนะลูกคนนี้”
“…”
“จริงสิ วันนี้หนูเจียร์จะมาทานมื้อค่ำ ลูกอยู่ต้อนรับนะ
เดี๋ยวแม่จะไปตลาดเอง”
หลังจากที่แม่เดินไป หมวยลี่ก็สะบัดความคิดฟุ้งซ่านที่ทำให้เธอ
เหม่อลอยก่อนหน้าออกจากหัว แล้วเดินเข้าไปช่วยจูนล้างจานในครัว
ทั้งสองคนพูดคุยอย่างเป็นกันเอง แม่บ้านทุกคนสนิทสนมกัน
เหมือนพี่น้อง เพราะต่างก็ทำงานกับครอบครัวนี้มานาน จนกลายเป็น
เหมือนคนในบ้านไปแล้ว
“น้องเจียร์จะมาใช่ไหมลี่” จูนที่กำลังหยิบจานที่ล้างแล้วใส่ชั้นวาง
หันมาถาม
“ใช่ค่ะ”
“พี่รอขนม คนอะไรทั้งสวยแถมยังใจดี ชอบซื้อของมาฝาก
ตลอดเลย”
“ลี่จะอ้วนแล้ว พี่เจียร์ชอบซื้อเค้กส้มมาให้”
“ถ้าลี่อ้วน พี่ไม่เป็นหมูเลยหรือไง”
หมวยลี่เผลอลืมเรื่องราวที่วนเวียนอยู่ในหัวไปชั่วขณะ รอยยิ้ม
ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาได้ในที่สุด แต่นั่นก็เป็น
เพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ
เมื่ออยู่คนเดียวก็วกกลับมาคิดมากอีกครั้ง
ช่วงกลางดึก
ความคิดฟุ้งซ่านทำให้นอนไม่หลับ ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยขึ้นมอง
ดวงจันทร์ที่ส่องแสงอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ความสับสนตีกันอยู่ในหัว
จนใจรู้สึกวูบหวิว เธออยากจะสลัดความหนักอึ้งที่กดทับออกไปให้หมด
ทุกครั้งที่ภาพแววตาเย็นชาของค่ายในวันนี้ผุดขึ้นมาในความคิด
หัวใจดวงน้อยก็พลันเจ็บแปลบ ราวกับถูกกรีดซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ว่าเธอจะพยายามลืมแค่ไหนก็ยังรู้สึก
… ไร้ตัวตน
เสียงถอนหายใจดังขึ้นติดกันหลายครั้ง ดวงตากลมค่อย ๆ ละจาก
ท้องฟ้า แล้วก้มลงมองโทรศัพท์ในมืออย่างชั่งใจ ก่อนที่ปลายนิ้วจะ
เริ่มพิมพ์ข้อความส่งไปในแชตกลุ่มที่รวมเพื่อนทุกคนเอาไว้
แชตกลุ่ม
หมวยลี่: ไปดื่มกันไหม
Read
เพียงไม่ถึงสามวินาทีข้อความก็ขึ้นว่าอ่านครบทุกคน แต่ยังไม่มี
ทีท่าว่าใครคนใดคนหนึ่งจะตอบกลับมา เธอจึงตัดสินใจพิมพ์ซ้ำอีกรอบ
หมวยลี่: ไม่ไปกันเหรอ?
ซาน: แปลกแฮะ
ซาน: ทำไมจู่ ๆ ถึงชวนไปคลับ
ฝันหวาน: คนที่แทบจะไม่นับญาติกับแอลกอฮอล์อย่างแกเนี่ยนะ
เอ่ยปากชวน ช็อกไปเลยสิฉัน
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ข้อความจากเธอจะทำให้เพื่อน ๆ พากันตกใจ
หมวยลี่ไม่เคยเป็นฝ่ายชวนใครก่อนเลยสักครั้ง ตั้งแต่รู้จักกันมา
แทบจะนับครั้งได้ที่เพื่อนตัวเล็กคนนี้ยอมออกไปดื่มที่คลับ
โมมายด์: ฉันกำลังแต่งตัวอยู่
ฝันหวาน: ดูไม่รีบเท่าไรเลยนะ
หมวยลี่: สรุปใครจะไปบ้าง
ซาน: รายงานตัวครับ
ซานตอบมาคนแรก จากนั้นก็ตามมาด้วยการส่งสติกเกอร์
รูปยกมือ แล้วคนต่อไปก็คือฝันหวาน
ฝันหวาน: จะพลาดได้ยังไง
หมวยลี่: โอเค เจอกันที่คลับเลยนะ
หลังจากปิดหน้าจอโทรศัพท์ หมวยลี่ได้แต่นั่งถอนหายใจ
อยู่พักใหญ่ เธอตั้งใจว่าจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์หากไม่จำเป็น แต่เพราะ
อยากปลดปล่อยความรู้สึกที่มันเอาแต่ปะทุในใจจนอัดอั้น ในเวลานี้
การได้ปลดปล่อยตัวเองคงเป็นสิ่งที่ดีกว่าการอยู่เฉย ๆ แล้วจมกับ
ความคิดมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด
เวลา 22:20 น. @คลับ
ถกเถียงกันอยู่นานว่าจะไปที่ไหน สุดท้ายก็ลงเอยที่คลับในเครือ
ทรัพย์หิรัญสกุลเหมือนทุกครั้ง เพราะมีครบทุกอย่าง อีกทั้งยังเป็นที่นิยม
ในกลุ่มหนุ่มสาววัยรุ่น
มุมวีไอพีแยกออกมาอย่างเป็นสัดส่วน โซนที่ใครต่างก็แย่งชิงกัน
ทุกค่ำคืน แม้ค่าเปิดบิลต่อโต๊ะจะสูงลิ่วถึงหลักแสนบาท หากไม่ใช่ซาน
ที่เป็นทายาทของตระกูลคงไม่สามารถจองได้
“ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงโซนวีไอพี” ฝันหวานแทบจะกราบตรง
กลางอกของซาน ทว่าเจอดันหัวออกซะก่อน
“อย่าทำแบบนี้ ขนลุก”
“จิ๊! ขนลุกเหมือนกันนั่นแหละ”
เพราะฝันหวานไม่มีความเป็นผู้หญิงอยู่ในตัวสักเท่าไร บางเรื่อง
เธอก็แมนยิ่งกว่าซานที่เป็นผู้ชายด้วยซ้ำ เวลาทั้งคู่พูดจาเพราะ ๆ ใส่กัน
ทีไร เลยพากันขนลุกซู่
“ตอบได้หรือยังว่าทำไมจู่ ๆ ถึงอยากมาคลับ?” ซานหันมาถาม
เพื่อนตัวเล็กในสิ่งที่เขายังค้างคาใจ
“ก็ไม่ทำไม ลี่แค่อยากเที่ยวบ้างแค่นั้นเอง”
“มันแปลกจริง ๆ นะลี่ ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้คิดมากใช่ไหม”
“นี่! ยัยลี่ชวนดื่มทั้งทีนะ มาสนุกกันดีกว่าไหม ไม่เห็นต้องสงสัย
อะไรมากเลย” โมมายด์เอ่ยแทรก ก่อนจะหันมาขยิบตาให้หมวยลี่
เสียงหัวเราะพูดคุยผสานกับเสียงแก้วกระทบกัน กลืนเข้ากับ
เสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม บรรยากาศมีเพียงแสงสลัวและไฟหลากสีวิบวับ
ที่สาดส่องไปทั่ว
“พี่เซบบ์จะกลับไทยเมื่อไรเหรอ เฮ้อ สุดหล่อของฉันหนีไปไกลจัง”
โมมายด์ถามกับซานที่นั่งอยู่ใกล้กัน
“ไม่มีกำหนด พ่อก็ยังไม่อยากให้กลับด้วย เป็นไปได้ก็ให้
อยู่ลอนดอนไปเลยยาว ๆ”
“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
“จิตตก ต้องพบแพทย์ พ่อดูแลเรื่องค่ารักษาอยู่” ซานพูดถึงผู้หญิง
ที่ถูกพี่ชายของเขาขังเอาไว้นานเกือบสองเดือน
“น่าสงสารจัง ทำไมจู่ ๆ ถึงทำแบบนั้น”
“พูดยาก”
เขารู้ว่าพี่ชายรักผู้หญิงคนนั้นมาก เฝ้ามองเธอตั้งแต่เด็กจนโต
ราวกับโรคจิต แทบจะเทิดทูนให้อยู่เหนือทุกสิ่ง แต่ไม่คิดเลยว่าพี่ชาย
จะทำกับผู้หญิงที่ตัวเองรักแบบนั้น ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
“เซบบ์มันหมกมุ่น ถึงขั้นสั่งคนคอยตาม ติดกล้องเอาไว้ในห้อง
ติดไมค์ไว้คอยฟังทุกอย่างที่เธอพูด มันโคตรจะบ้า”
“แต่ผู้หญิงคนนั้น ก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วไม่ใช่เหรอ”
หมวยลี่เป็นคนเอ่ยแทรก เรื่องที่หยิบมาพูดคุยกันค่อนข้าง
จะซีเรียส เธอพอจะรับรู้เรื่องนี้มาบ้างแต่ก็ไม่ได้รู้ลึกหมดทุกอย่าง
เพราะแทบไม่เคยคุยกับซันเซบบ์เลย รายนั้นชอบเก็บตัวเงียบไม่สุงสิง
กับใคร ไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ มีหน้าเดียวตลอดเวลา คือเงียบขรึมจนดูน่ากลัว
ระหว่างที่หมวยลี่กำลังยกแก้วดื่ม ไม่ได้สังเกตเลยว่า บนชั้นสอง