บทที่ 10

เสียงนาฬิกาที่ตั้งเอาไว้ดังขึ้นรบกวน พร้อมกับแสงของเช้าวันใหม่

ที่สาดเข้ามาในห้อง ปลุกให้เจ้าของใบหน้าหวานค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น

อย่างเชื่องช้า เพดานสีขาวคือภาพแรกที่ปรากฏในสายตา หมวยลี่

ยกมือขึ้นป้องปากหาววอด ๆ ไปหนึ่งที ก่อนจะใช้แขนยันตัวเองลุกขึ้น

นั่งบนเตียง

วันนี้เธอมีเรียนสิบโมงเช้าจึงสามารถตื่นสายได้ สิ่งแรกที่ทำ

หลังตื่น ไม่ใช่รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แต่เป็นการเอื้อมมือไปหยิบ

โทรศัพท์ขึ้นมาเช็กก่อน

แชต: โมมายด์

หมวยลี่: มายด์ว่าลี่เจาะสะดือดีไหม

หมวยลี่: เมื่อคืนไถหน้าฟีตเจอคนเจาะ จิวสวยมากเลย

Read

ข้อความขึ้นมาว่าถูกเปิดอ่านแล้ว แต่เพื่อนสนิทยังไม่ยอม

ตอบกลับ หากให้คาดเดาตอนนี้โมมายด์คงกำลังช็อกกับประโยค

ที่เธอพิมพ์ส่งไปเมื่อครู่

หมวยลี่: มายด์อย่าเพิ่งช็อกสิ ลี่จริงจังนะ

โมมายด์: หัวใจจะวาย หมายถึงแกน่ะเหรอจะใส่จิว

หมวยลี่: อื้อ เจ็บไหม มายด์ก็ใส่นี่

โมมายด์: แกดื้อแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ยลี่

หมวยลี่: เห็นว่ามันสวยดี

โมมายด์: อือ ถ้ามันอยู่บนตัวแกคนที่ได้เห็นคงเลือดกำเดาไหลแน่

หมวยลี่: เกินไปแล้ว

เธอไม่ใช่คนเรียบร้อย เพียงแค่อ่อนน้อมกับผู้ใหญ่และวางตัวดี

ต่อหน้าคนอื่น ทำให้บุคลิกเป็นแบบนั้น ความจริงเธอก็เป็นแบบ

ผู้หญิงทั่วไป แถมยังมีนิสัยชอบทำตามเวลาเจออะไรที่น่าสนใจ

ตอนเลื่อนดูฟีดในโซเชียล

มีครั้งหนึ่งที่เธออยากสักรูปเสี้ยวพระจันทร์ตรงสีข้าง แต่ถูก

ซานห้ามเอาไว้ รายนั้นแทบจะกราบขอร้องกันเลยทีเดียว โดยให้เหตุผล

ว่าไม่อยากให้ผิวสวย ๆ เป็นรอย

หมวยลี่มองเวลาบนหน้าจอ เธอวางโทรศัพท์เอาไว้ จากนั้น

ก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูหายเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากแต่งตัว

ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย เธอก็ตรงไปยังบ้านใหญ่ เพื่อช่วยแม่จัดเตรียม

โต๊ะอาหารอย่างทุกวันก่อนออกไปมหาวิทยาลัย

“จะไปเรียนแล้วใช่ไหม” ไกรวิชญ์ที่นั่งบนมุมโต๊ะอาหาร เอ่ยถาม

“ค่ะคุณท่าน”

“ติดรถค่ายไปสิ เห็นว่าจะเข้าไปสนาม ไหน ๆ ก็เป็นทางผ่านพอดี”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลี่เรียกรถเอาไว้แล้ว”

“คนคุ้นเคย ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้”

หัวใจดวงน้อยหล่นวูบ เมื่อได้ยินคำพูดของค่ายที่นั่งบนโต๊ะอาหาร

คล้ายว่าเขาจงใจเอ่ยคำกำกวมออกมาเพื่อให้เธอเสียอาการ

และมันก็ได้ผลอย่างดี

“ลี่มีเรียนเช้าค่ะ ถ้ารอเฮียคงไปไม่ทัน”

“อ่า งั้นสินะ”

“ขอตัวนะคะคุณท่าน” ร่างเล็กยกมือไหว้ผู้ใหญ่ ก่อนจะหันมา

ไหว้แม่ และปิดท้ายด้วยการไหว้ร่างสูงที่กำลังจับจ้องเธออย่างไม่ยอม

ลดละ จากนั้นก็รีบเดินออกจากห้องอาหารทันที

ระหว่างเดินตรงไปยังประตูบานใหญ่ บังเอิญเจอกับจูน ทั้งสองคน

เอ่ยคำทักทายกันตามปกติ

“อ้าวลี่ จะไปเรียนแล้วเหรอ”

“ค่ะพี่จูน” เธอตอบลูกสาวของแม่บ้านอีกคนที่คุ้นเคยกันอย่างดี

ตั้งแต่เด็ก

“เป็นอะไรถึงได้หน้าแดงขนาดนั้น”

“ปะ... เปล่าค่ะ ลี่แค่วิ่งออกมาจากบ้านเพราะกลัวไปเรียนสาย”

เธอลนลานรีบหาข้ออ้างมาปกปิดความรู้สึกสั่นไหวในหัวใจ “ขอตัว

ก่อนนะคะ”

ช่วงบ่ายแก่ ๆ หลังเลิกเรียน ร่างเล็กรีบเดินออกมารอรถ

ที่หน้ามหาวิทยาลัยเหมือนเคย วันนี้เธอต้องแวะเข้าไปทำความสะอาด

เพนท์เฮ้าส์ให้ค่ายก่อนกลับบ้าน เพียงแค่คิดถึงสิ่งที่จะเจอ หัวใจดวงน้อย

ก็เต้นแรงขึ้น

ระหว่างที่กำลังยืนรอรถอยู่ สายจากไกรวิชญ์ก็ดังเข้ามา ทำให้

หมวยลี่อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เพราะโดยปกติแล้ว ท่านแทบไม่เคย

โทรหาเธอเลยด้วยซ้ำ หมายความว่าคงมีเรื่องด่วนหรือร้อนใจมากจริง ๆ

“ฮัลโหลค่ะคุณท่าน”

(ช่วงนี้ลูกชายฉันค่อนข้างแปลก ดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

ตลอดเวลา ฝากหนูช่วยดูทีได้ไหม)

“…” ครั้งก่อนเธอก็ถูกขอร้องให้คอยสอดส่อง ครั้งนี้ไกรวิชญ์

ดูจะเป็นกังวลมากจนเธอสัมผัสได้จากน้ำเสียง

(อาจจะผิดที่ตัวฉันกลัวว่าลูกจะกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น

บอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันเดาใจไม่ถูกเลยจริง ๆ)

คำฝากฝังทำให้ริมฝีปากบางค่อย ๆ เม้มเข้าหากันเดี๋ยวนั้น

และมีเพียงคำตอบเดียวที่เด็กกตัญญูอย่างหมวยลี่จะเอ่ยออกไปได้

“ลี่จะช่วยดูให้นะคะ”

(หนูรับปากแบบนี้ฉันก็สบายใจ)

หลังจากวางสาย หมวยลี่ก็จ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนิ้วเรียว

จะค่อย ๆ แตะที่ชื่อแชตของเจ้าของเพนท์เฮ้าส์คนที่เธอกำลังจะไปเจอ